ارائه شده توسط تاپ وان مووی تلگرام ما : @TopOneMovie بزرگترین آرشیو فیلم و سریال بدون سانسور
سایت دانلود فیلم و سریال بدون سانسور با زيرنويس فارسي تاپ وان مووی
‫« ترجمه از امیرعلی_پی‌ام و محمدعلی sm » ‫ .:: Amirali_Subs@ & @Mmli_Subs ::.
‫هم. آره
‫خب، همین‌جا توی کلبه‌ای که ‫توش داستان‌هام رو می‌نویسم، نشستم
‫سی‌ سالی میشه که تو این کلبه زندگی می‌کنم
‫[ داستان فوق‌العادۀ هنری شوگر ‫به قلم رولد دال ]
‫خب، قبل این‌که شروع کنم، باید مطمئن بشم که
‫.هرچی بعداً نیازم میشه دور و برم باشه. ام..
‫سیگار، مشخصاً. یکم قهوه، چندتا شکلات
‫و همیشه قبل شروع مطمئن میشم نوک مدادم تیزه
‫من شش‌تا مداد دارم. ‫بعدش هم صفحه نوشتنم رو تمیز می‌کنم
‫می‌بینید چقدر خرده پاک‌کن ریخته؟
‫خب اینم از این
‫و بالاخره میشه شروع کرد
‫اول معمولاً... یه کم ویرایش لازمه
‫آره
‫خب، ام...
‫هنری شوگر 41 ساله، مجرد و پولدار بود
‫پولدار بود چون پدر پولداری داشت که ‫الان دیگه فوت شده بود
‫ازدواج نکرده بود چون خود‌خواه‌تر از این بود ‫که پول‌هایش رو با زنی تقسیم کند
‫قد او 188 سانتی‌متر بود و
‫آنقدری هم که تصور می‌کرد، خوشتیپ نبود
‫به لباس‌هاش توجه ویژه‌ای داشت
‫کت‌های گران‌قیمتش را ‫ از خیاط معروفی تهیه می‌کردم
‫برای تی‌شرت‌هاش سراغ خیاط‌ تی‌شرت و ‫برای کفش‌هاش نزد یک کفش‌ساز می‌رفت
‫پیراشگرش هر ده روز موهای او را اصلاح می‌کرد
‫و همیشه در حین پیرایش ‫ ناخن‌هاش رو مرتب می‌کرد
‫ماشین او فراری بود که
‫هزینه‌های وارده‌اش به اندازۀ ‫ کلبه‌ای در بیرون‌شهر شده بود
‫تمام دوستانش سرمایه‌دار بودند و
‫او حتی یک روز در زندگی‌اش کار نکرده بود
‫آدم‌هایی مثل هنری شوگر ‫به مانند مور و ملخ در دنیا پیدا می‌شوند
‫این دست افراد آدم‌های ذاتاً بدی نیستند ‫ ولی خب خیلی خوب هم نیستند
‫ آن‌ها صرفاً فقط بخشی از این دنیا هستند
‫تمام افراد ثروتمند شبیه هنری
‫در یک چیزِ بخصوص مشترکند، ‫میل بسیار زیاد برای پولدار‌تر شدن
‫ده‌میلیون دلار اصلاً کافی نیست. ‫ یا حتی 20میلیون
‫همیشه از عطش سیرایی‌ناپذیر پول بیشتر و
‫ترس یک صبح بیدار شدن و ‫دخالی‌ دیدن حساب‌هایشان رنج می‌برن
‫این افراد از روش‌های مختلفی برای ‫افزایش سرمایه‌هایشان استفاده می‌کنند
‫بعضی‌ها سهام شرکت و بورس می‌خرند و ‫بالا و پایین شدنشون رو تماشا می‌کنند
‫[ «خانۀ کولی» ]
‫بعضی‌های با خرید ملک، آثار هنری و ‫الماس این‌کار رو می‌کنند
‫بعضی‌ها در گردانۀ شانس، بلک‌جک و ‫مسابقات اسب‌سواری قمار می‌کنند
‫و بعضی‌ها روی همه‌چیز قمار می‌کنند
‫هنری شوگر یکی از افراد دسته‌ آخر بود و ‫در ضمن از کلاه‌برداری هم دوری نمی‌کرد
‫آخر هفته‌ای در تابستان بود که
‫هنری از لندن تا بیرون شهر رو رانندگی کرد تا ‫مهمان «سر ویلیام وید» باشه ‫ (آهنگ‌سازی انگلیسی)
‫آن خانه شگفت انگیز بود. ‫ همینطور زمین‌های اطرافش
‫ولی آن یکشنبه وقتی هنری به مقصد رسید، ‫باران مشغول بمباران زمین بود
‫میزبان و باقی مهمان‌ها بعدازظهرشون رو ‫صرف بازی کردن کردن. در حالی که
‫هنری با ناراحتی به ‫ برخورد قطرات باران به شیشه نگاه می‌کرد
‫هنری قدم زنان از اتاق نقاشی ‫ به هال جلویی رفت
‫بی‌هدف در خانه حرکت می‌کرد و ‫سپس در‌آخر وارد کتاب‌خانه شد
‫پدر سر ویلیامز جمع‌آورنده کتاب بود و ‫چهار دیوار این اتاق بزرگ از پایین تا بالا
‫با کتاب‌های قدیمی و زیبا که ‫با چرم جلد شده بودن پر شده بود
‫هنری شوگر علاقه‌ای نداشت
‫او فقط به رمان‌های کار‌اگاهی و ‫هیجان انگیز می‌خواند.
‫اینجا چنین کتاب‌هایی نبود
‫قصد رفتن داشت که
‫چشم‌هایش به چیزی متفاوت جلب و دوخته شد
‫این کتاب اینقدر نازک بود که
‫اگر مقداری از کتاب‌های کناری جلو‌تر نبود، ‫هنری هیچ‌وقت متوجهش نمیشد
‫کتاب را از ققسه بیرون آورد
‫چیزی بیش از دفتر مشقی که
‫بچه‌ها به مدرسه می‌برند نبود
‫جلدی به رنگ آبی‌تیره داشت ولی ‫رو آن چیزی نوشته نشده بود
‫در صفحۀ ‌اول با جوهری مشکی، ‫واضح و تمیز چاپ شده بود:
‫[ گزارشی از امداد خان، ‫ مردی که بدون چشمانش می‌بیند ‫از دکتر چاترجی، دسامبر 1935، کلکته]
‫غیرعادیـه. چه عجیب. این چیه دیگه؟
‫روی صندلی دسته‌داری نشست و از ابتدا شروع کرد
‫در ادامه متنی رو که هنری ‫از دفتر مشق آبی کوچک خوند رو می‌بینید
‫اسم من زد زد چاترچیـه و من جراح اصلی ‫ بیمارستان «لوردز اند لیدیز» کلکته هستم
‫در صبح دوم دسامبر سال 1935
‫در اتاق استراحت دکتر‌ها ‫مشغول خوردن چایی بودم
‫سه دکتر دیگه هم حضور داشتند. ‫دکتر مارشال، میترا، و مکفارلن
‫کسی در زد
‫«بفرمایید داخل»، این رو گفتم
‫ببخشید میشه ازتون درخواستی کنم؟
‫گفتم «این یه اتاق خصوصیه»
‫بله می‌دونم و متاسفم که اینجوری اومدم
‫ولی فکر می‌کنم چیز جالبی دارم که باید ببینید
‫چهار نفرمون حوصله نداشتیم و چیزی نگفتیم
‫آقایان، من مردی هستم که ‫بدون استفاده از چشمانم می‌تونم ببینم
‫مرد کوچک اندامی بود، حدوداً 60 سال داشت
‫سیبیل سفیدی داشت و ‫موهای سیاهی بیرون گوشش رشد کرده بود
‫می‌تونید هرجوری که خواستید ‫ سرم رو با 50 تا بانداژ ببندید و
‫باز هم می‌تونم براتون کتاب بخونم
‫به نظر کاملاً جدی بود. ‫فعال شدن کنجکاویم رو کامل حس کردم
‫بفرمایید تو
‫خیلی‌خب، دکتر مارشال چندتا انگشت بالا گرفته؟
‫- هفت ‌تا ‫- گفتم «یک‌بار دیگه»
‫- نه ‌تا ‫- گفتم «یک‌بار دیگه»
‫- سه ‌تا ‫- یک‌بار دیگه
‫- باز هم سه ‌تا ‫- یک‌بار دیگه
‫انگشتی بالا نیست
‫همم. حقه‌ات چیه؟
‫حقه‌ای در کار نیست. این چیزیه که ‫بعد از سال‌ها تمرین یاد گرفتم
‫چه تمرینی؟
‫ببخشید جناب، ولی این موضوع محرمانه‌ست
‫چی‌کار می‌تونیم برات بکنیم؟
‫من توی یک تئاتر دوره‌گرد کار می‌کنم. ‫ما امروز به کلکته رسیدیم
‫امشب توی تالار رویال پلس اجرا می‌کنیم
‫من با اسم امداد خان توی برنامه کار می‌کنم
‫مردی که بدون چشمانش می‌بیند
‫هروقت گروهمون به شهر جدیدی می‌رسه
‫من مستقیم به بزرگترین بیمارستان میرم و
‫از دکتر‌ها می‌خوام که چشم‌هام رو به ‫دقیق‌ترین و حرفه‌ای‌ترین شکل ممکن ببندند
‫حتماً باید دکتر‌ها این کار رو بکنن
‫وگرنه مردم ممکنه فکر کنن دارم تقلب می‌کنم
‫بعد میرم تو خیابون و کار خطرناکی می‌کنم
‫به سه دکتر دیگر نگاه کردم
‫دکتر میترا و مکفارلن باید به ‫مریض‌هاشون سر می‌زدن. بفرمایید
‫- ولی دکتر مارشال گفت... ‫- چرا که نه؟ بذار درست حسابی انجامش بدیم
‫کاملاً مطمئن بشیم که هیچی نمی‌تونه ببینه
‫بسیار لطف می‌کنید. ‫ هرکاری که می‌خواید انجام بدید
‫به مارشال گفتم «قبل این‌که سرش رو ببندیم،
‫بیا چشم‌هاش رو با یه چیز نرم و کدر پر کنیم»
‫- خمیر خوبه؟ ‫- عالیه. تا من می‌برمش اتاق و
‫چشم‌هاش رو می‌بندم، برو نانوایی بیمارستان
‫امداد خان رو از راهروی طویل بیمارستان تا ‫اتاق جراحی همراهی کردم
‫گفتم « اونجا دراز بکشید»
‫یه بطری کلودیون از کشو برداشتم
‫من با این پلک‌هاتون رو می‌چسبونم
‫خب بعداً‌ چطور پاکش کنم؟
‫.با احتیاط یکم الکل زیر مژه‌هاتون بزنید ‫خودش حل میشه
‫تا وقتی خشک میشه چشم‌هاتون رو ‫بسته نگه دارید
‫دو دقیقه گذشت
‫.گفتم «سعی کنید چشم‌هاتون رو باز کنید» ‫طبیعتاً نتونست
‫یه مقدار از خمیر دکتر مارشال رو برداشتم و ‫کامل روی یکی از چشم‌های امداد خان پخش کردم
‫کل حفره‌ چشم رو پر کردم
‫و خمیر رو تا پوست‌ اطراف چشم پخش کردم
‫با چشم دیگر ‌هم همین‌کار رو کردم
‫لبه‌های خمیر رو محکم فشار دادم
‫- پرسیدم «اذیت که نمی‌کنه؟» ‫- اصلاً. ممنونم
‫به دکتر مارشال گفتم «تو بانداژ رو انجام بده»
‫انگشت‌های من چسبناکن
‫با کمال میل. این‌ها رو بذاریم اینجا
‫دکتر مارشال گلوله بزرگی از پنبه روی ‫چشم‌های پر از خمیر امدادخان گذاشت
‫کامل چفت شدن
‫لطفاً بشینید
‫دکتر مارشال سر و صورت امداد رو ‫با بانداژ 7.5 کاملاً پوشوند
‫لطفاً جا برای تنفس از بینی بذارید
‫البته
‫ببخشید، فقط یک مقدار قراره سفت باشه
‫چطوره؟
‫گفتم «عالیه»
‫شبیه مردی بود که عمل مغز بدی کرده بود
‫چه حسی دارید؟
‫حس خوبی میده
‫برای کار تمام و کمالتون بهتون احسنت میگم
‫امداد خان از تخت بلند شد و ‫مستقیم به سمت در رفت
‫یا گاو مقدس! دیدی؟ ‫دقیق دستگیره در رو گرفت!
‫خندۀ دکتر مارشال خشک شد
‫امداد خیلی سریع و معمولی در راهرو قدم میزد
‫من و دکتر مارشال با فاصله 5 متر پشتش بودیم. ‫دیدن یک مرد با سر گنده و سفید که
‫معمولی داشت قدم می‌زد خیلی ترسناک بود
‫داد زدم «دیدش!»
‫«چرخ‌دستی رو دید! باورنکردنیه!»
‫دکتر مارشال جوابی نداد
‫صورتش از تعجب و ناباوری خشک شده بود
‫امداد خان به پله‌ها رسید و ‫بدون مشکل پایین رفت
‫حتی دستشو رو نرده‌ها نذاشت
‫چندنفر داشتن بالا میومدن. ‫واکنششون رو می‌تونید ببینید
‫پایین پله‌ها چرخید و ‫ از در‌های ساختمان به بیرون رفت
‫من و دکتر مارشال پشتش رفتیم
‫پایین پله‌ها جمعیت 100 نفری از ‫بچه‌های پا برهنه که منتظر بودند
‫.[امروز چشمانم را دکتر‌های بیمارستان بستند ‫نمایش زنده تالار، رویال پلس، ساعت 7 شب ‫امداد خان: مردی که بدون چشمانش می‌بیند. شاهد معجره خواهید بود]
‫برای مهمان کله سفیدمون دست و جیغ میزدن
‫با بالا بردن دو دست بهشون سلام کرد
‫مستقیم به سمت دوچرخه رفت، ‫سوارش شد و در حیات می‌چرخید
‫کودکان پابرهنه با خنده و تشویق ‫به دنبالش می‌دویدند
‫مستقیم به سمت ترافیک خیابان‌ شلوغ رفت ‫ در حالی که موتور‌ و ماشین‌ها
‫مثل زنبور از هرطرفی به سمتش می‌رفتند
‫به شکل معرکه‌ای می‌روند
‫چند دقیقه‌ای بهش چشم دوختیم
‫بعد پیچید و دیگه ندیدیمش
‫- دکتر مارشال گفت «باورم نمیشه» ‫- باورم نمیشه
‫گفتم «من هم همینطور»
‫فکر کنم شاهد یه معجزه بودیم
‫بقیۀ روز رو درگیر بیمار‌های بیمارستان بودم
‫ساعت 6 غروب برای عوض کردن لباس ‫به سمت خونم رفتم
‫دوش آب سرد طولانی‌ای گرفتم
‫در حالی که فقط یک حوله دور کمرم بود ‫روی ایوان نشستم و نوشابه و ویسکی خوردم
‫ده دقیقه به هفت بود که ‫ رسیدم تالار رویال پلس
‫نمایش دو ساعت طول کشید
‫در کمال تعجب از نمایش لذت بردم. ‫تردست، مار گیر، آتش‌خوار
‫شعبده‌بازی که شمشیر 1 متری رو ‫تا معدش قورت داد
‫و در آخر با هیاهوی شیپور‌ها
‫دوستمون امداد خان برای اجرا بیرون اومد
‫تماشاگران برای بستن چشم‌هاش با ‫پارچه و شال روی صحنه اومدن
‫و اون به اطراف بدن یه پسر کوچیک چاقو پرت کرد
‫و بعد با یه هفت‌تیر به ‫ قوطی روی سرش شلیک کرد
‫و در آخر بشکه فلزی‌ای ‫ روی سر باندپیچی شده‌ش قرار دادند
‫اون پسر سوزنی تو یکی از دست‌های امداد و ‫رشته نخی تو دست دیگه‌اش گذاشت
‫و ذره‌بین بزرگی روبروش قرار دادن
‫و بدون حرکت اضافه‌ای
‫خیلی تمیز نخ رو از سوراخ سوزن رد کرد
‫از تعجب دهنم باز مونده بود
‫پشت صحنه امداد خان رو دیدم ‫که آروم روی چهار‌پایه‌ای نشسته بود
‫در حالی که داشت گریمش پاک می‌کرد
‫کنجکاوی دکتر، درست میگم؟
‫گفتم «خیلی کنجکاوم»
‫مجدد توجهم جلب موهای سیاه بیرون گوشش شد
‫چنین چیزی رو روی گوش کس دیگه‌ای ندیده بودم
‫یه درخواست دارم، ‫من کارم نویسندگی نیست
‫ولی اگه دقیقاً بهم بگی که ‫چطور به قدرت بدون چشم‌ دیدن دست پیدا کردی
‫تا جایی که بتونم دقیق یادداشت می‌کنم و ‫بعدش تایپ می‌کنم و
‫سعی می‌کنم توی ‫ مجله پزشکی بریتانیایی چاپش کنم
‫یا حتی یه مجلۀ معروف
‫بهت کمک می‌کنه؟ که معروف‌تر شی؟
‫- خیلی بهم کمک می‌کنه ‫- بسیار عالی
‫من برای یادداشت سابقه‌های پزشکی ‫روش نوشتار سریعی‌ یاد گرفتم
‫مطمئنم هرچیزی که اون شب ‫ امداد خان بهم گفت رو کلمه به کلمه نوشتم
‫الان براتون صحبت‌هاش رو با همون ‫لحن و بیان خودش می‌نویسم
‫[ تمام چیزی که امداد خان آن عصر به من گفت ‫(کلمه به کلمه) ]
‫من سال 1873 تو ایالت کشمیر بدنیا اومدم
‫پدرم توی راه‌آهن ملی مسئول بلیط بود
‫یه روز یه شعبده‌باز اومد مدرسمون و ‫یه نمایش اجرا کرد
‫من کاملا جذب شدم
‫دو هفته بعد من همه پس‌انداز‌هام رو برداشتم و
‫از خونه فرار کردم که ‫ عضو یه گروه تئاتر دوره‌گرد بشم
‫اون موقع سال 1886 بود. 13 سالم بود
‫سه سال تمام با این گروه
‫کل پنجاب رو سفر کردم
‫اواخر این سه سال، ‫ من مهم‌ترین بازیگر شده بودم
‫تمام این مدت پول‌هام رو ذخیره کردم
‫که در نهایت یکم بیشتر از 3000 روپیه شد
‫در این زمان بود که ‫با یه مرتاض بزرگ و معروف که
‫به قدرت کمیاب در هوا معلق بودن ‫دست‌یافته بود، آشنا شدم
‫گفته میشد که وقتی دعا می‌کرد
‫کل بدنش از زمین بلند میشد و ‫در 45 سانتی زمین معلق می‌موند
‫در کمترین حالت، جلوۀ محشری بود
‫سیبیل؟
‫- اوه. من از گروه تئاتر جدا شدم و ‫- اوهوم
‫به سمت شهر کوچکی در سواحل رود گنگ رفتم
‫جایی که شایعه شده بود ‫ این مرتاض توش زندگی می‌کرد
‫یه روز از یه مسافر شنیدم که
‫که توی جنگل‌‌های انبوه اون دور و بر ‫با یه راهب تنها روبرو شده بود
‫همین برای من کافی بود
‫سریع رفتم و یه اسب و گاری اجاره کردم
‫همینطور که با راننده چونه می‌زدم
‫یه مردی پیدا شد و گفت که ‫اون هم داره اونوری میره
‫و پیشنهاد داد که باهم بریم و ‫هزینه‌ها رو نصف کنیم
‫خب، چه شانس خوبی!
‫با همراهم که حرف زدم
‫فهمیدم که شاگرد اون مرتاض بزرگـه و
‫داشت می‌رفت که استادش رو ببینه
‫یهو بی‌اختیار گفتم:
‫«من هم دنبال همین آدمم! ‫میشه لطفاً ببینمش؟»
‫همراهم مدت طولانی‌ای نگاهم کرد
‫گفت «این‌ غیرممکنه»
‫از اون لحظه به بعد به سوال‌هام جواب نداد
‫به‌هرحال یه چیز کوچیک فهمیدم
‫این‌که مرتاض بزرگ ‫ چه وقتی از روز مدیتیشن می‌کنه
‫همراهم به راننده گفت که وایسه، ‫پیاده شد و رفت
‫من تظاهر کردم که دارم دور میشم ولی سر پیچ
‫پیاده شدم و یواشکی برگشتم تو مسیر
‫اون مرد همون موقعش هم ‫توی جنگل ناپدید شده بود
‫توی بوته‌های جنگل صدای خش خش شنیدم
‫فکر کردم که اگه صدای اون مرد نیست، ‫پس صدای یه ببره و
‫همین الان می‌پره روم و تکه‌پارم می‌کنه
‫و تکه تکه و ریز ریز خورده میشم
‫خودش بود
‫راهی که اون مرد داشت می‌رفت ‫حتی ذره‌ای نشونه‌ روی زمین نداشت
‫داشت از میان بامبو‌های بلند و
‫هر نوع گیاه متراکمی راهش رو باز می‌کرد
‫خیلی آروم پشتش رفتم و ‫حداقل 100‌متر فاصله داشتم
‫هروقت از دیدم خارج میشد که ‫خیلی هم این اتفاق میوفتاد
‫می‌تونستم صدای پاش رو دنبال کنم
‫نیم ساعت این بازی سختِ «رهبر رو دنبال کن» ‫ادامه داشت
‫تا این‌که یهویی دیگه صدای مرد رو نشنیدم
‫وایسادم و گوش کردم
‫به یکباره از میان گیاهان انبوه
‫یک فضای باز و دو تا کلبه کوچیک دیدم
‫قلبم به تپش افتاد
‫کنار کلبۀ نزدیک‌تر چشمۀ آبی بود
‫که کنارش یه سجاده بود و بالای سر
‫درخت بائوباب بزرگی با ‫برگ‌های ضخیم و پهن زیبا بود
‫در گرمای شدید ظهر صبر کردم و سپس
‫در گرمای شرجی بعداظهر صبر کردم
‫و وقتی ساعت 5 شد
‫از درختم بالا رفتم و لای برگ‌ها قایم شدم
‫بالاخره مرتاض بزرگ از کلبه‌ش بیرون اومد و
‫چهارزانو روی سجاده نشست
‫تمام حرکاتی که می‌کرد آروم و نرم بودند
‫کف دست‌هاش رو روی زانو‌هاش گذاشت
‫و از بینی نفس عمیقی کشید و
‫همون لحظه می‌تونستم ببینم که ‫روشنایی عجیبی داره اون رو فرا می‌گیره
‫14 دقیقه تمام بدون هیچ حرکتی این شکلی موند
‫و سپس همونطور که نگاه می‌کردم ‫با چشم‌های خودم دیدم که
‫بدنش آروم از زمین بلند شد
‫30 سانت، 40، 45، 50
‫60 سانت بالاتر از سجاده اومده بود
‫همونطور که بالا درخت بودم به خودم گفتم
‫«در مقابل چشم‌هات مردی هست که ‫روی هوا نشسته»
‫با ساعتم حساب کردم، 46 دقیقه بدنش معلق بود
‫و بعد آروم به سمت زمین پایین اومد
‫تا این‌که باسنش دوباره روی سجاده قرار گرفت
‫از درختم پایین اومدم و مستقیم به سمتش دویدم
‫مرتاض بزرگ داشت دست و پاش رو ‫تو چشمه می‌شست
‫تند و تیز گفت «چقدر وقته این جایی؟»
‫یهویی یه آجر برداشت و ‫به قدری محکم سمتم پرت کرد که
‫وقتی خورد زیر زانوی راستم نصف شد
‫هنوز که هنوزه جاش مونده. ‫بذارید نشونتون بدم
‫این البته برگۀ شانس من شد
‫یک مرتاض بزرگ نباید عصبانی بشه و آجر پرت کنه
‫پیرمرد سرافکنده، پشیمون و ‫به شدت از خودش ناامید شد
‫بهم توضیح داد با وجود این‌که ‫نمی‌تونه به عنوان شاگرد قبولم کنه
‫با این‌حال چندتا آموزش بهم میده که
‫یجورایی حمله کردنش بهم رو جبران کنه
‫حمله‌ای که کاملاً مستحقش بودم
‫این موضوع تو سال 1890 بود
‫تقریباً 17 سالم شده بود
‫حالا می‌پرسید آموزش مرتاض بزرگ چی‌بود؟
‫براتون میگم
‫ذهن چیز پراکنده‌ایـه
‫خودش رو همزمان درگیر هزاران چیز می‌کنه
‫چیز‌هایی که اطرافت می‌بینی. ‫چیز‌هایی که می‌شنوی و بو می‌کنی
‫چیز‌هایی که بهشون فکر می‌کنی. ‫چیزهایی که سعی می‌کنی بهشون فکر نکنی
‫باید یاد بگیری جوری ذهنت رو متمرکز کنی که
‫با میل خودت فقط یک چیز رو تصور کنی. ‫فقط یک چیز و نه هیچ‌چیز دیگه‌ای
‫اگه سخت تلاش کنی، ممکنه بتونی ‫کلیّت ضمیر خود‌اگاهت رو
‫به مدت سه و نیم دقیقه ‫روی هرچیزی که
‫بخوای متمرکز کنی
‫این کار به حدود بیست سال ‫تلاش مستمر و روزانه احتیاج داره
‫داد زدم «20 سال!»
‫بیست سال. شایدم بیشتر
‫اگه اونم اگه بتونی انجامش بدی ‫حدود بیست سال زمان می‌بره
‫اون موقع یه مرد پیر میشم!
‫برای هر کس فرق داره، ‫برای بعضی‌ها 10 سالـه، برای بعضی‌ها 30 سال
‫در مواقع بسیار خاص، کسی پیدا میشه که
‫می‌تونه این قدرت رو ‫ توی یکی دو سال بدست بیاره
‫ولی احتمالش یک در میلیونـه. برای تو نیست
‫واقعاً اینقدر سخته که ذهن رو متمرکز کر...
‫تقریباً غیر ممکنه. خودت سعی کن ببین. ‫چشم‌هات رو ببند و به چیزی فکر کن
‫فقط به یک چیز فکر کن. ‫تصورش کن. بیارش تو ذهنت
‫چندثانیه بعد ذهنت پرت میشه
‫افکار دیگه وارد ذهن میشن. ‫کار خیلی سختیه
‫این بود صحبت‌های مرتاض پیر و دانای بزرگ
‫و به این شکل تمرین من شروع شد
‫هر روز صبح می‌نشستم
‫ چشم‌هام رو می‌بستم و آدمی که بیشتر از ‫ همه تو دنیا دوست داشتم رو تصور می‌کردم
‫اون آدم برادر بزرگ‌ترم بود که ‫وقتی ده سالش بود از بیماری خون مرد
‫سعی می‌کردم روی صورتش تمرکز کنم ولی ‫درست لحظه‌ای که ذهنم داشت پرت میشد
‫تمرین رو متوقف می‌کردم، ‫چند دقیقه استراحت می‌کردم
‫و باز دوباره امتحان می‌کردم
‫بعد از 5 سال تمرین روزانه
‫می‌تونستم یک و نیم دقیقه کامل رو
‫ صورت برادرم تمرکز کنم
‫داشتم پیشرفت می‌کردم
‫در همین حین،
‫از نمایش‌های شعبده‌بازی، ‫داشتم پول خوبی در میووردم
‫به طور طبیعی تردستیم خوبه ولی
‫همیشه به تمرین کردن ادامه دادم
‫هر روز عصر، هر کجا که بودم، ‫یک جای ساکت می‌نشستم و
‫ذهنم رو روی صورت برادرم متمرکز می‌کردم
‫بعضی‌ وقت‌ها شمع روشن می‌کردم و ‫با خیره شدن به شعله شروع می‌کردم
‫همونطور که می‌دونید شعلۀ شمع ‫سه بخش جدا داره
‫بالاش زرده، پایینش ارغوانیه و
‫داخلش سیاهـه
‫شمع رو در 40 سانتی صورتم،
‫درست هم سطح با چشم‌هام قرار می‌دادم
‫که لازم نباشه با بالا و پایین نگاه کردن، ‫عضلات چشمم رو حتی
‫کوچک‌ترین تکونی بدم
‫به بخش داخلی سیاه خیره میشدم این‌که ‫هرچیز دیگه‌ای که اطرافم بود ناپدید میشد
‫بعد چشم‌هام رو می‌بستم و
‫تمرکز روی صورت برادرم رو شروع می‌کردم
‫تو سال 1907 وقتی 34 سالم بود ‫می‌تونستم بدون این‌که حواسم پرت شه
‫سه دقیقه تمرکز کنم
‫ و تو همین حین بود ‫که متوجه یک مهارت جزئی‌ شدم،
‫شبیه یک احساس کوچیک و عجیب بود،
‫وقتی چشمانم رو می‌بستم ‫و با دقت به چیزی نگاه می‌کردم،
‫یعنی خیلی شدید تلاش می‌کردم،
‫می‌تونستم شکل کلی جسمی که ‫داشتم بهش نگاه می‌کردم رو تجسم کنم
‫یاد حرفی که یوگی بهم زده بود افتادم،
‫«برخی از افراد متبرک هستند ‫که به قدری روی تمرکزشون کار کرده‌اند
‫که می‌تونن بدون چشم‌هاشون ببینن»
‫هرشب، بعد از این که ‫تمریناتم با شعله شمع رو انجام می‌دادم،
‫یک فنجان قهوه می‌خوردم، ‫بعدش هم چشمانم رو می‌بستم
‫و می‌نشستم روی صندلیم ‫و سعی می‌کردم بدون کمک گرفتن از چشمانم، ببینم
‫با یه دست پاسور شروع کردم
‫پشت‌شون رو بررسی می‌کردم. ‫مقدارشون رو حدس می‌زدم
‫و تقریباً ۶۰ درصد مواقع ‫حدس‌هام درست از آب در می‌اومد
‫بعدها نقشه‌های آبی و زمینی خریدم
‫و به دیوار اتاقم آویزون کردم
‫با چشم‌بند، ساعت‌ها بررسی‌شون می‌کردم ‫و سعی می‌کردم حروف ریز رو بخونم
‫به مدت هشت‌سال، هرشب ‫تمریناتی مشابه این انجام می‌دادم
‫تا سال ۱۹۱۵، ‫یک کتاب رو به‌طور کامل
‫درحالی که چشم‌بند به چشم داشتم، ‫بخونم
‫به‌دستش آورده بودم!
‫بالاخره به این قدرت رسیده بودم
‫البته همونطور که می‌دونید، ‫این توانایی من به این نمایش جادوگری تبدیل شد
‫حضار عاشقش شدن، ‫اما کسی باور نمی‌کرد که واقعی باشه، هنوز هم نمی‌کنن
‫حتی دکترهایی مثل شما ‫که با حرفه‌ای‌ترین روش ممکن چشمانم رو بستین هم
‫باور نمی‌کنین ‫ که کسی بتونه بدون چشمانش ببینه
‫فراموش می‌کنن که تنها یک راه ‫برای ارسال تصویر به مغز وجود نداره
‫امداد خان به یک‌باره ساکت شد
‫خسته شده بود
‫پرسیدم، ‫«چه راه‌های دیگه‌ای وجود داره؟»
‫راستش رو بخواین، ‫نمی‌دونم
‫وظیفۀ دیدن به عهده عضو دیگری از بدنه
‫کدوم عضو؟
‫اون شب نخوابیدم
‫این مرد ‫ تمام دانشمندان دنیا رو شگفت‌زده خواهد کرد
‫یقین دارم که ارزشمندترین انسان در قید حیاتـه
‫باید سر در می‌آوردم که دقیقاً چطور ممکنه یک تصویر، ‫بدون استفاده از چشم‌ها به مغز فرستاده بشه
‫ چه به لحاظ زیست‌شناسی، ‫چه شیمیایی و چه جادویی
‫شاید از اون به بعد، افراد نابینا می‌تونستند ببینن. ‫ افراد ناشنوا می‌تونستند بشنون. و کلی اتفاق دیگه
‫با خودم می‌گفتم، ‫«باید توجه ویژه‌ای به این مرد شگفت‌انگیز کرد»
‫اون شب، با دقت تمام چیزهایی که ‫امداد بهم گفته بود رو روی کاغذ نوشتم
‫۵ ساعت بدون وقفه نوشتم
‫ساعت ۸ صبح روز بعد که باید می‌رفتم بیمارستان، ‫مهم‌ترین بخشش رو تموم کردم،
‫همین صفحاتی که همین الان خوندید
‫ دکتر مارشال رو تا ساعت چای خوردنمون ندیدم
‫تا جایی که تونستم، ‫ تو این ده دقیقه باهاش حرف زدم
‫گفتم «امشب برمی‌گردم سالن تئاتر.» ‫اصلاً نباید بیخیالش بشیم
‫من هم باهاتون میام
‫ساعت ۶:۴۵ ‫به سمت تالار رویال پلس حرکت کردیم
‫ماشین رو پارک کردم ‫و تا سالن پیاده رفتیم
‫گفتم، ‫«مشکلی پیش اومده»
‫مردم جمع نشده بودن ‫و درها هم بسته بودن
‫پوستر نمایش هنوز سر جاش بود ‫اما یکی با رنگ مشکی روش نوشته بود...
‫«نمایش امشب لغو شده»
‫از یه دربان پیر که کنار درهای بسته ایستاده بود پرسیدم، ‫«چیشده؟»
‫- یکی مُرده ‫- گفتم «کی؟»
‫البته خودم می‌تونستم حدس بزنم
‫مردی که بدون چشمانش می‌بیند
‫با گریه گفتم «چطوری؟»
‫خوابید و دیگه بیدار نشد
‫این چیز‌ها پیش میان
‫به آهستگی برگشتیم سمت ماشین
‫احساس سوگواری و عصبانیت بیش از حدی ‫ بهم دست پیدا کرد
‫هرگز نباید بهش اجازه می‌دادم ‫از جلوی چشمانم بره
‫باید می‌ذاشتم روی تخت خودم بخوابه ‫و ازش مراقبت می‌کردم
‫امداد خان یه معجزه‌گر بود
‫او با نیروهای ناشناخته‌ای که از دسترس مردم عادی خارج بود ‫ ارتباط برقرار کرده بود
‫حالا هم مُرده بود
‫دکتر مارشال گفت «این هم از این»
‫این هم از این
‫گفتم «بله»
‫«این هم از این»
‫این گزارشی صریح و دقیق از تمام ماجراهایی بود
‫که در دو ملاقاتم با امداد خان اتفاق افتاد
‫خب، خب، خب
‫این دیگه خیلی جالبه
‫چه اطلاعات ارزشمندی
‫می‌تونه زندگیم رو عوض کنه
‫اطلاعاتی که هنری بهش اشاره داشت
‫این بود که امداد خان تمرین کرده بود ‫تا مقدار پاسورها رو
‫از پشت‌شون بخونه
‫و همانطور که بهش اشاره کردیم، ‫از آنجایی که هنری یک قمارباز متقلب بود
‫به یک باره متوجه شد
‫که می‌‌تونه ثروتمند بشه
‫رفت اتاق خدمات
‫و یک شمع، ‫یک جا شمعی و یک خط‌کش خواست
‫اون‌ها رو برد به اتاق خوابش، ‫در رو قفل کرد
‫پرده‌ها رو کشید، چراغ‌ها رو خاموش کرد
‫شمع رو روی میز آرایشی گذاشت ‫و یک صندلی آورد
‫با رضایت کامل متوجه شد ‫که چشمانش با فتیله هم‌سطحه
‫با کمک خط‌کش، ‫صورتش را در فاصله ۴۰ سانتی فتیله قرار داد،
‫درست همانطوری توی کتاب ذکر شده بود
‫امداد خان چهرۀ کسی که بیشتر از همه ‫ دوست داشت را تجسم کرده بود
‫که برای او برادر مرحومش بود
‫هنری برادری نداشت
‫به‌جای این کار ‫تصمیم گرفت چهره خودش را تجسم کند
‫وقتی هنری به قسمت سیاه وسط شعله خیره شد،
‫اتفاق خارق‌العاده‌ای رخ داد
‫ذهنش به‌طور کامل خالی شد، ‫مغزش آرام شد
‫و به یک باره ‫احساس کرد که کل بدنش،
‫در آن ناحیۀ پوچی سوزان
‫ پوشیده، گرم و آرام شده
‫راستش این فقط ۱۵ ثانیه طول کشید
‫بعد از اون هرجایی که بود ‫یا به هرکاری که مشغول بود
‫حتماً روزی پنج‌بار با شمع تمرین می‌کرد
‫برای اولین بار در زندگی‌اش ‫برای انجام کاری شور و اشتیاقی واقعی داشت
‫[ یک ماه بعد ]
‫و پیشرفتی که داشت حیرت‌انگیز بود
‫بعد از شش ماه
‫[ شش ماه بعد ]
‫می‌توانست به‌ مدت سه‌ دقیقه ‫به‌طور کامل روی تصویری از چهره‌اش تمرکز کند
‫بدون این که هیچ فکر اضافه‌ای ‫به ذهنش خطور کند
‫هنری با خودش می‌گفت «این منم»
‫«من جزو معدود انسان‌های بی‌همتایی‌ام
‫که تونستنه با سرعت بی‌نظیری ‫به قدرت‌های یوگایی دست پیدا کنه!»
‫با پایان سال اول، ‫آن زمان را به پنج دقیقه و نیم افزایش داده بود
‫[ یازده و نیم ماه بعد ]
‫وقتش رسیده بود
‫[16 سپتامبر 1959 ]
‫در آپارتمان هنری در لندن هستیم ‫و الان نیمه‌شب است
‫از هیجان می‌لرزد ‫چرا که دفعه اول است
‫ که یک دست پاسور را به پشت ‫ روبرویش قرار داده
‫و روی ورق بالایی تمرکز می‌کند
‫در ابتدا تنها چیزی که می‌دید ‫خطوط نازک قرمز رنگ پشت پاسور بود،
‫احتمالاً رایج‌ترین طراحی برای پاسورها در جهان همینه
‫سپس تمرکزش را به آن سوی پاسور معطوف می‌کند
‫به شدت روی بخش زیرین ‫ و نامعلوم ورق تمرکز می‌کند
‫سی‌ثانیه سپری می‌شود. ‫یک دقیقه، دو دقیقه، سه دقیقه
‫به هیچ عنوان تکان نمی‌‌خورد
‫تمرکز اون اکنون رشد بسیاری کرده
‫آن‌سوی ورق را مجسم می‌کند
‫اجازه نداد که هیچ فکر دیگری ‫به ذهنش خطور کند
‫در دقیقۀ چهارم، اتفاقاتی شروع می‌شوند
‫به آرامی و به‌طرز جادویی ‫ اما کاملاً مشخصی
‫یک لکۀ سیاه به خال پیک ‫و خط خمیده‌ای به عدد پنج تبدیل می‌شود
‫پنج پیک
‫با انگشتانی لرزان ورق را برمی‌دارد و ‫ آن را برمی‌گرداند
‫میگه «موفق شدم»
‫هنری دچار جنون میشه
‫او فقط برای خرید غذا و نوشیدنی ‫ از آپارتمانش خارج می‌شود
‫تمام روز و اغلب تا دیروقت،
‫با کرونومتر روی پاسورها خم می‌شود
‫و ثانیه به ثاثیه زمانش را کمتر می‌کند
‫طی یک ماه، به یک دقیقه و نیم می‌رسد. ‫طی شش ماه، به ۲۰ ثانیه
‫و هفت ماه بعد زمانش را به ده ثانیه می‌رساند
‫هدفش ۵ ثانیه است
‫فقط زمانی می‌تواند در قمارها موفق شود
‫که بتواند طی ۵ ثانیه ‫ورق را شناسایی کند
‫هرچه به هدفش نزدیک‌تر می‌شود ‫رسیدن به آن سخت‌تر می‌شود
‫چهار هفته زمان می‌برد ‫تا از ۱۰ به ۹ ثانیه برسد
‫پنج هفته برای رسیدن از ۹ به ۸
‫کار سخت دیگر آزارش نمی‌دهد
‫می‌تواند بدون مشکل ‫۱۲ ساعت پیابی کار کند
‫یقین دارد که به هدفش می‌رسد
‫دو ثانیه آخر از همه سخت‌تر است، ‫۱۱ ماه
‫اما بعد از ظهر یک روز شنبه...
‫۵ ثانیه
‫هنری به سراغ تمامی ورق‌ها می‌رود ‫و تک تک زمان می‌گیرد
‫۵ ثانیه. ‫۵ ثانیه. ۵ ثانیه
‫چقدر طول کشید تا به این لحظه برسد؟
‫سه سال و سه ماه تلاش بی‌وقفه
‫بیش از ۱۰۰ کازینوی قانونی در لندن وجود داشت
‫هنری در حداقل ۱۰ تای آن‌ها عضویت داشت. ‫«لردز هاوس» کازینوی مورد علاقه‌اش بود
‫لوکس‌ترین عمارت منطقه ‫با معماری زیبای گرجی بود
‫شب‌بخیر آقای شوگر
‫...این را مرد پشت‌میزنشینی می‌گوید ‫که وظیفه دارد تمامی چهره‌ها را به خاطر بسپارد
‫هنری از راه‌پلۀ شگفت‌انگیز بالا می‌رود ‫تا به صندوق‌دار برسد
‫چکی با مبلغ ۱۰ هزار پوند می‌نویسد
‫زنان پروار به مانند مرغ‌های فربۀ دور غذا ‫گردانۀ شانش رو احاطه کرده بودند
‫مردان با چهره‌هایی عبوس ‫و سیگار روی لب‌هایشان
‫ژتون‌هایشان را با چشمانی حریص می‌شمردند ‫
‫عجیب است. ‫هنری برای اولین بار است
‫که با نفرت به اتاقی مملو از افراد ثروتمند و ‫ فجیع نگاه می‌کند
‫هنری مستقیماً به سراغ یک صندلی خالی ‫در سمت راست پخش‌کنندۀ میزهای بازی بلک‌جک می‌رود
‫پخش‌کننده تراشۀ مستطیل‌شکل هنری را می‌گیرد ‫و آن را در یک شکاف می‌گذارد
‫او یک مردی با ظاهر تقریبا جوان، ‫چشمانی سیاه و پوستی خاکستری بود
‫هیچگاه لبخند نمی‌زد ‫و فقط در مواقع ضرروی صحبت می‌کرد
‫دستان باریکی داشت ‫و با انگاشتانش به‌خوبی شمارش می‌کرد
‫دسته‌ای ژتون به ارزش ۲۵ پوند را برداشت ‫و روی همدیگر قرار داد
‫نیازی نداشت که آن‌ها را بشمارد. ‫آن انگشتان چابک هیچگاه اشتباه نمی‌کردند
‫ژتون‌ها رو به هنری داد
‫در حینی که هنری ژتون‌هایش را می‌چید،
‫نگاهی به کارت بعدی پخش‌کننده می‌اندازد
‫طی پنج ثانیه عدد ۱۰ را می‌خواند. ‫هشت ژتون معادل ۲۰۰ پوند پول می‌گذارد
‫بالاترین حد مجاز برای بازی ۲‍۱ در لردز هاوس
‫۱۰ به او می‌رسد. ‫ورق دومش ۹ است
‫و جمعاً ۱۹ می‌شود
‫۱۹ یعنی کافیه
‫کاری نمی‌کنی و امیدوار می‌مونی ‫که پخش‌کننده به ۲۰ یا ۲۱ نرسد. خیلی ساده‌ست
‫- پخش‌کننده رویش را به هنری می‌کند و می‌گوید... ‫- ۱۹
‫...و به سراغ بازیکن بعدی می‌رود. ‫هنری می‌گوید، «صبر کن»
‫پخش‌کننده دوباره رویش را به هنری می‌کند
‫ابروهایش را می‌برد بالا ‫و با خونسردی به او نگاه می‌کند
‫- می‌خواین روی ۱۹ باز هم ورق بگیرین؟ ‫- به‌طور شفاف سوال کرد
‫فقط دوتا عدد هستند که ۱۹ رو به ۲۱ می‌رسونند. ‫تک و دو لو
‫فقط یه احمق روی ۱۹ ریسک می‌کند، ‫مخصوصاً وقتی ۲۰۰ پوند وارد کرده
‫پشت ورق بعدی برای او معلوم است. ‫پخش‌کننده هنوز بهش دست نزده‌است
‫هنری می‌گوید، «بله، یه ورق دیگه.» ‫پخش‌کننده با بی‌اعتنایی ورق را برمی‌دارد.
‫عدد ۲ در جلوی هنری ‫ و در کنار ۱۰ و ۹ قرار می‌گیرد
‫- ...پخش‌کننده با خونسردی میگه ‫- ۲۱
‫دوباره به جهرۀ هنری نگاهی می‌اندازد
‫و بی‌صدا، محتاطانه و متحیرانه به او می‌نگرد
‫هنری تعادل او را بهم زده بود. ‫به یاد نمی‌آورد که تاحالا کسی روی ۱۹ ادامه داده باشد
‫این مرد با آرامش و اطمینان شگفت‌انگیزی این کار را کرد
‫و برنده شد
‫هنری متوجه نگاه پخش‌کننده شد ‫و فهمید مرتکب اشتباه ساده‌لوحانه‌‌ای شده
‫توجه او را به خود جلب کرد، ‫«می‌بخشید»
‫دیگر نباید همچین کاری می‌کرد
‫باید مراقب می‌بود ‫و گاهی اوقات حتی باخت را به جان می‌خرید
‫بازی ادامه داشت
‫سود هنری به قدری زیاد بود
‫که در نگه داشتن سودش در یک محدوده معقول ‫ دچار مشکل شده بود
‫طی یک ساعت ‫۳۰ هزار دلار برنده شد
‫آنجا بود که توقف کرد
‫به راحتی می‌توانست آن را به یک میلیون برساند
‫مچکرم
‫هنری تقریباً به اندازه‌ای قادر به پول‌سازی بود
‫که این کار را سریع‌تر از هرکسی ‫ در دنیا انجام می‌داد
‫جالبه
‫اگر این یک داستان ساختگی و غیرواقعی بود
‫نیاز بود که به یک پایان شگفت‌آور و
‫و هیجان‌انگیز ختم شود
‫پایانی تکان‌دهنده و عجیب
‫برای مثال، هنری می‌توانست به خانه برود و ‫ پول‌هایش را بشمارد
‫و در حین این کار ‫به یک باره احساس ناراحتی کند
‫در سینه‌اش دردی حس می‌کند
‫تصمیم می‌گیرد به تختش برود. ‫لباس‌هایش را در می‌آورد
‫تا کمد لخت راه می‌رود و پیژامه‌اش را می‌پوشد
‫به آینۀ بلند روی دیوار می‌رسد. ‫می‌ایستد
‫به‌طور خودکار و از روی عادت، ‫شروع به تمرکز می‌کند
‫به یک باره درون پوستش را می‌بیند
‫مثل یک دستگاه پرتوی اکس، اما بهتر. ‫همه‌چیز را می‌بیند
‫سرخرگ‌ها، رگ‌ها، ‫خونی که در بدنش در جریان است
‫کبد، کلیه‌ها، روده‌ها. ‫ضربان قلبش را می‌بیند
‫به جایی که درد از آنجا شروع شده نگاه می‌کند
‫و توده‌ای سیاه در رگی بزرگ را می‌بیند ‫که از سمت راست درحال رفتن به قلب است
‫لخته خون. ‫در نگاه اول لخته بی‌حرکت بود
‫سپس به آرامی حرکت می‌کند. ‫فقط حدود یک میلی‌متر
‫خون پشت لخته در جریان است ‫و به آن فشار می‌‌آورد،
‫و لخته دوباره حرکت می‌کند
‫حدود ۱ سانتی متر حرکت می‌کند. ‫هنری با وحشت نگاه می‌کند
‫او می‌داند که یک لختۀ بزرگ ‫آزادنه در رگ حرکت می‌کند
‫و سرانجام به قلب می‌رسد
‫به مرگ نزدیک است
‫این پایان بدی برای یک داستان تخیلی نیست ‫اما این داستان تخیلی نیست
‫این داستان حقیقت دارد
‫تنها چیز غیر واقعی نام هنری است ‫که هنری شوگر نیست
‫ اسم او باید محفوظ بماند. ‫هنوز هم باید همینطور باشه
‫به‌جز نام او، ‫این یک داستان واقعی است،
‫و به این دلیل که یک داستان واقعی است ‫باید یک پایان واقعی هم داشته باشد
‫اتفاقی که واقعاً افتاد این است
‫هنری به مدت یک ساعت راه رفت. ‫شب خنک و خوشایندی بود
‫شهر شلوغ بود
‫ضخامت پولش را ‫در جیب داخلی ژاکتش حس می‌کرد
‫به آرامی نوازشش می‌کرد
‫برای یک ساعت کار ‫پول زیادی بود
‫با این حال، ‫او گیج شده بود
‫نمی‌توانست متوجه شود ‫که چرا برای این موفقیت هیجان کمی دارد
‫اگر این اتفاق سه سال پیش می‌افتاد، ‫پیش از این که یوگا را شروع کند
‫از هیجان دیوانه میشد،
‫برای گرفتن جشن ‫دوان دوان به یک کلوب‌ شبانه می‌رفت
‫اما هنری هیجان‌زده نبود
‫احساس ناراحتی داشت
‫هربار که شرط‌بندی می‌کرد ‫بردش قطعی بود
‫هیچ هیجان و دلشورگی و خطری نداشت
‫می‌دانست که می‌تواند در جهان سفر کند ‫و پول زیادی به جیب بزند
‫اما خوشی‌آور بود؟
‫و یک موضوع دیگر. ‫آیا ممکن بود
‫که این روند کسب قدرت‌های یوگایی او
‫به طور کامل و اساسی ‫دیدگاه او نسبت به زندگی را تغییر داده؟
‫ممکن بود
‫صبح روز بعد، هنری دیر از خواب بیدار شد، ‫از تختش بیرون آمد
‫و آن دسته پول بزرگ را روی میزش دید
‫اما اون رو نمی‌خواست
‫«دیجــــی موویـــــز»
‫هان؟!
‫صبح‌بخیر قربان. ‫این برای شماست. کادوئه
‫من...
‫چی؟
‫بذارش تو جیبت!
‫خیلی‌خب
‫این چیه؟
‫- پوله ‫- نگهش دار!
‫هی!
‫بدو...
‫زنگ در خورد
‫- فکر کردی چی‌کار داری می‌کنی؟ ‫- صبح‌بخیر قربان. بابت شلوغی معذرت می‌خوام
‫داشتم یکم پول بخشش می‌کردم
‫- دارین هرج و مرج به پا می‌کنین ‫- فقط داشتم یکم پول بخشش می‌کردم
‫دیگه تکرار نمیشه. ‫زودی از اینجا میرن
‫یکی از مامورها دستش را از کمرش برداشت ‫و یه ۵۰ پوندی بیرون آورد
‫- پس یکی هم شما برداشتین ‫- این مدرکه. پول از کجا اومده؟
‫توی بازی بلک‌جک بردمش. ‫شب شدیداً سفیدبختی داشتم
‫هنری اسم کلوب رو گفت ‫و مامور پلیس هم یادداشتش کرد
‫خودشون تایید می‌کنن
‫مامور پلیس دفترش را پایید آورد. ‫برام مهم نیست
‫- جدی؟ ‫- ابداً
‫راستش داستانت رو باور می‌کنم
‫اما این به هیچ وجه ‫ بهانۀ موجهی برای کاری که کردین نیست
‫مگه من کار غیرقانونی‌ای کردم؟
‫غیرقانونی؟
‫عقب احمقی هستی!
‫اگه اینقدری خوش‌شانس هستی ‫که یه پول گنده مثل این گیر بیاری،
‫و می‌خوای بذل و بخشش کنی، ‫نباید از پنجره پرتش ‌کنی بیرون
‫باید بدی به جایی که به دردشون بخوره. ‫مثلاً یه بیمارستان یا یه یتیم‌خونه
‫اینقدر بیمارستان و یتیم‌خونه بدبخت ‫ تو این مملکت هست
‫که نمی‌تونن واسه کریسمس ‫برای بچه‌ها کادو بگیرن
‫اون‌وقت یه احمقی پیدا میشه
‫که حالیش نیست گذران زندگی چقدر سخته
‫و پول‌هاش رو می‌ریزه توی خیابون!
‫مامور پلیس از پله‌ها میره پایین ‫و از در خارج میشه
‫هنری جم نخورد
‫سخنان پر از خشمی که گفته شد
‫تاثیر قدرتمند و عمیقی روی اون گذاشت
‫او شرمسار شده بود
‫احساس افتضاحی بود
‫بعد به یک چشم بهم زدن
‫یک جریان الکتریکی قدرتمند ‫تمام بدن هنری را قلقلک داد
‫و بعد از اون ایدۀ شگفت‌انگیزی به ذهنش رسید ‫که همه‌چیز رو تغییر داد
‫شروع کرد به این طرف و آن طرف رفتن
‫و مواردی رو بررسی کرد ‫که ایدۀ فوق‌العادش رو به ثمر می‌رسوند
‫یک، از این لحظه به بعد، ‫تک تک روزهای عمرم رو
‫صرف در آوردن پول هنگفتی می‌کنم
‫دو، به هر کازینو فقط شش‌ماه یکبار می‌تونم سر بزنم
‫سه، تو هربار بازی ‫نباید پول بیش از حدی برنده بشم
‫شبی ۵۰ هزار پوند، ‫محدوده‌ام همینه
‫چهار، ‫شبی ۵۰ هزار دلار با یه سال ۳۶۵ روزه
‫میشه ۱۸.۲۵ میلیون پوند
‫پنج، ‫دائماً سفر می‌کنم
‫تو هر شهر حداکثر ۳ شب وایمیسم
‫لندن، مونت‌کارلو، ‫کن، بیاریتز
‫دوویل، لاس وگاس ‫مکزیکوسیتی، بوئنوس آیرس، ناسائو
‫شش، از این پول برای احداث بیمارستان‌ها ‫و یتیم‌خونه سرتاسر دنیا استفاده می‌کنم
‫برای یک رویا چرند ‫و احساسی به‌نظر می‌رسه
‫اما در واقع، ‫به‌نظرم جواب میده
‫به‌نظرم اصلاً چرند نیست. ‫کاملاً هم حیرت‌آوره
‫هفت، یه شریک می‌خوام که بشینه پشت میز ‫و پول رو بگیره
‫و اون رو بفرسته به جایی ‫که بهش نیاز دارن
‫کسی که بتونم از صمیم قلب و دل و جونم ‫تا ابد بهش اعتماد کنم
‫جان وینستون حسابدار هنری بود ‫و حسابدار پدرش هم بود،
‫و پدر جان حسابدار پدر پدر هنری بوده
‫تو می‌تونی ثروتمندترین آدم دنیا بشی
‫من نمی‌‌خوام ثروتمندترین آدم دنیا باشم
‫نمی‌تونم تو انگلیس کار کنم. ‫مامور مالیات تموم پول‌ها رو می‌گیره
‫به گمونم مجبور باشم برم سوییس. ‫اما فردا نمیشه
‫برخلاف تو من متاهلم ‫و مسئولیت‌هایی دارم
‫باید با خانواده‌ام حرف بزنم، ‫به شرکام اطلاع بدم
‫باید خونه‌ام رو بفروشم، ‫یه خونه دیگه تو سوییس پیدا کنم
‫باید بچه‌ها رو از مدرسه بیارم. ‫این چیزها زمان‌برن
‫یک سال بعد، ‫هنری بالغ‌بر ۱۲۰ میلیون پوند
‫به جان وینستون توی لوزان داد
‫این پول پنج روز در هفته
‫به یک شرکت سوییسی سهامی خاص ‫ به اسم وینستون شوگر تحویل داده میشد
‫کسی جز جان وینستون و هنری ‫نمی‌دونستن که منبع این پول‌ها کجاس
‫و چه اتفاقی قراره براشون بیوفته
‫ارسال وجه دوشنبه‌ها بیشترین مقدار بود
‫چون شامل بازپرداخت‌های روزهای ‫ جمعه، شنبه و یک‌شنبه میشد
‫یعنی زمانی‌ که بانک‌ها تعطیل بودن
‫با سرعت شگفت‌انگیزی حرکت می‌کرد،
‫گاهی توی یک هفته ‫چندین مرتبه تغییر هویت می‌داد
‫اغلب تنها سرنخی که جان‫ از مکان هنری داشت
‫آدرس بانکی بود که از اون جا ‫پول را ارسال کرده بود. واقعاً حیرت‌آور بود
‫هنری سال گذشته فوت شد، ‫در سن ۶۳ سالگی، بر اثر آمبولی ریه
‫از قبل می‌دانست همچین اتفاقی می‌افتد ‫اما آرامش بسیاری داشت
‫بیش از ۲۰ سال ‫ به اجرای برنامه‌اش ادامه داد
‫۶۴۴ میلیون پوند پول بدست آورد
‫او ۲۱ بیمارستان و یتیم‌خانۀ مطرح و موفق را ‫ در سرتاسر جهان از خود به جا گذاشت
‫که توسط جان وینستون و کارکنانش از لوزان ‫اداره و تامین مالی میشد
‫کارش کامل شده بود
‫حالا می‌پرسید من این‌ها رو از کجا می‌دونم؟
‫سوال خوبیه. ‫بهتون میگم
‫مدت کوتاهی پس از مرگ هنری، ‫جان وینستون از سوییس با من تماس گرفت
‫او خود را صرفاً به‌عنوان ‫ رئیس یک شرکت سهامی خاص
‫با نام وینستون شوگر معرفی کرد
‫و از من درخواست کرد تا ‫ برای دیدنش به لوزان بیایم
‫تا تاریخچۀ مختصری از سازمان بنویسم
‫نمی‌دونم چطور من رو انتخاب کرد
‫احتمالاً یه فهرست از چندین نویسنده داشته ‫و من رو از بقیه جدا کرده
‫به من گفت که پول خیلی خوبی میده ‫و این هم گفت که
‫«اخیراً یک مرد فوق‌العاده فوت شده»
‫«اسمش هنری شوگر بود»
‫«فکر می‌کنم مردم باید ذره‌ای از کارهایی که ‫ برای دنیا انجام داده رو بدونن»
‫و من از روی ناآگاهی،
‫پرسیدم که آیا داستان اونقدری جالب بوده
‫که ارزش نوشتن روی کاغذ رو داشته باشه؟
‫این حرفم جان وینستون رو بسیار آزاد داد. ‫احتمالاً حتی بهش بر خورد
‫پشت تلفن و طی پنج دقیقه،
‫کارنامۀ مخفیانۀ هنری شوگر رو برام تعریف کرد
‫البته دیگه مخفی نبود
‫هنری مُرده بود ‫و دیگه وارد کازینویی نمیشد
‫گفتم «دارم میام»
‫توی لوزان با جان وینستون ملاقات کردم ‫که اکنون بالای ۷۰ سال سن دارد
‫با مکس انگلمن هم آشنا شدم،
‫یک هنرمند چهره‌پرداز مشهور ‫که با هنری به سراسر جهان سفر می‌کرد،
‫و برای پنهان کردن هویت او ‫لباس‌های مبدل شگفت‌انگیزی درست می‌کرد
‫هردو از مرگ هنری شوکه شده بودند. ‫و مکس حتی بیشتر از جان وینستون
‫من عاشقتش بودم. ‫مرد بزرگی بود
‫جان وینستون دفتر تمرین آبی‌‌تیرۀ اصلی رو
‫که توسط زد.زد چترجی در سال ۱۹۳۵ ‫در کلکته نوشته بود را به من نشان داد
‫بعدها کلمه به کلمه اون رو بازنویسی کردم
‫گفتم «آخرین سوال رو می‌پرسم»
‫«همیشه هنری شوگر صداش می‌زنی ‫اما میگی که اسمش این نبوده»
‫«نمی‌خوای وقتی دارم داستانش رو می‌نویسم ‫بهم بگی که واقعاً کی بوده؟»
‫- جان وینستون گفت... ‫- نه
‫من و مکس قول دادیم ‫که هیچوقت هویتش رو فاش نکنیم
‫البته به گمونم دیر یا زود لو میره
‫اون از یک خانواده خیلی مشهور انگلیسی بود
‫اما سپاسگزار میشم ‫که تلاشی برای فهمیدنش نکنی
‫لطفاً از همون آقای هنری شوگر استفاده کنید
‫و این کاریه که انجام دادم
کانال تلگرامي تاپ وان مووی @TopOneMovie
‫[ «داستان فوق‌العادۀ هنری شوگر» توسط رولد دال ‫در کلبۀ نویسندگیش در «خانۀ کولی» واقع در روستای «میسندن بزرگ» در ‫باکینگهام‌شایر بین فوریه و دسامبر 1976 نوشته شد]
سایت دانلود فیلم و سریال بدون سانسور با زيرنويس فارسي تاپ وان مووی
‫« ترجمه از امیرعلی_پی‌ام و محمدعلی sm » ‫ .:: Amirali_Subs@ & @Mmli_Subs ::.