رائه شده توسط وب سایت تاپ وان مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس همیشگی سایت : www.T1Movie.com تلگرام و اینستاگرام ما : @TopOneMovie
‫«
‫«ت
‫«تا
‫«تاو
‫«تاوا
‫«تاوان
‫«تاوان»
‫ا
‫ان
‫انگ
‫انگل
‫انگلس
‫انگلست
‫انگلستا
‫انگلستان
‫۱۹۳۵
‫[مصائب آرابلا ‫نوشتۀ براینی تالیس]
‫- نمایشنامه‌ام تموم شد. ‫- آفرین.
‫مامانو دیدی؟
‫خب، فکر کنم تو اتاق پذیرایی باشه.
‫امیدوارم امروز زیاد ‫زیر دست و پامون نباشی، خانم براینی.
‫قراره برای ده نفر شام بپزیم.
‫سلام رفیق، شنیدم ‫قراره نمایش اجرا کنی.
‫کی بهت گفته؟
‫تو همه جا پیچیده!
‫- میای ببینیش؟ ‫- نمی‌دونم... شاید...
‫چرا نمی‌ذاری بخونمش؟
‫یه زمانی برام از همه داستانات ‫نسخه‌های صحافی‌شده قشنگ درست می‌کردی.
‫- همه رو نگه داشتم. ‫- ولی هنوز می‌خوام خودت بیای.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫الان باید برم.
‫مامان، کارت دارم!
‫فوق‌العاده است. فوق‌العاده، عزیزم. ‫اولین نمایشنامه‌ات.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟ ‫فکر می‌کنی لئون خوشش بیاد؟
‫معلومه که خوشش میاد.
‫مصائب آرابلا، نوشته براینی تالیس.
‫- سی. ‫- بله؟
‫به نظرت چه حسی داره ‫که جای یه نفر دیگه باشی؟
‫فکر کنم کمتر گرمم بود.
‫- نگران نمایشنامه‌ام. ‫- مطمئنم شاهکاره.
‫ولی فقط بعد از ظهرو وقت داریم تمرین کنیم. ‫اگه دوقلوها نتونن نقش رو بازی کنن چی؟
‫باید باهاشون خوب رفتار کنی. ‫فکر کن اگه مادرت با...
‫اون آقای چی‌چی، که تو رادیو اخبار می‌خونه، ‫فرار می‌کرد چه حالی می‌شدی.
‫شاید بهتر بود به‌جای نمایشنامه ‫برای لئون، یه داستان می‌نوشتم.
‫اگه یه داستان بنویسی، ‫کافیه فقط کلمۀ «قلعه» رو بگی
‫اونوقت می‌تونی برج و بارو، جنگل و ‫روستای کنارش رو تصور کنی.
‫ولی تو نمایشنامه...
‫همه چیز به بقیه آدم‌ها بستگی داره.
‫- سی. ‫- بله؟
‫چرا دیگه با رابی حرف نمی‌زنی؟
‫حرف می‌زنم. فقط تو جاهای متفاوتی ‫رفت و آمد داریم، همین.
‫- باید نمایش اجرا کنیم؟ ‫- چرا مجبوریم؟
‫- برای اینکه بازدید برادرم لئون رو جشن بگیریم. ‫- من از نمایش بدم میاد.
‫- منم همینطور. ‫- چطور می‌تونی از نمایش بدت بیاد؟
‫- فقط برای جلب توجهه. ‫- یا تو این نمایش بازی می‌کنی یا کتک می‌خوری.
‫- و من به پدر و مادر خبر می‌دم. ‫- تو اجازه نداری ما رو بزنی.
‫ما مهمون این خونه‌ایم. ‫و پدر و مادر گفتن چه شکلی باید رفتار کنیم؟
‫- خب، پیرو؟ ‫- دلپذیر.
‫- جکسون؟ ‫- دلپذیر.
‫دلپذیر، درسته.
‫حالا براینی، نمایشت در مورد چیه؟
‫خب، در مورد اینه که
‫عشق خیلی خوبه، اما باید عاقل بود.
‫- فکر کنم تو نقش آربلا بازی می‌کنی. ‫- خب، نه لزوما.
‫- اگه اینجوریه، اشکالی نداره من نقش اونو بازی کنم؟ ‫- لولا تو نمایش مدرسه شرکت کرده.
‫لطفا بگو بله. این اولین اتفاق خوبی می‌شه ‫که تو این ماه‌ها برام می‌افته.
‫خب، بله، باشه.
‫فکر کنم باید با خوندنش شروع کنیم.
‫اگه قراره آربلا باشی، من کارگردان می‌شم، ‫خیلی ممنون.
‫معذرت می‌خوام.
‫من قراره مقدمه رو بگم.
‫«مقدمه.
‫«این داستان آربلای خودجوشه
‫«که با یه غریبه فرار کرد.
‫«والدینش ناراحت شدن که دختر ارشدشون
‫ناپدید بشه تا بره ایستبرن.»
‫بله؟
‫- هیچی. فقط خواستم تماشا کنم. ‫- تمرین‌ها خصوصی هستن، متاسفانه.
‫می‌تونی امشب نمایش رو ببینی.
‫باید اون موقع کار کنم.
‫خب، متاسفم دنی.
‫می‌تونیم الان بریم شنا؟
‫آره، آره، آره، آره.
‫نه، فکر نمی‌کنم وقت داشته باشیم.
‫سیسیلیا بهمون اجازه می‌ده.
‫مطمئنم یه نیم‌ساعت استراحت ‫برای همه‌مون مفیده.
‫سیسیلیا؟ ‫سیسیلیا!
‫سیسیلیا، سیسیلیا. ‫می‌تونیم بریم شنا، لطفاً؟
‫باشه، من مخالفتی ندارم. ‫حواستون باشه زیادی نرید تو عمق!
‫می‌تونی یه دونه از اون ‫سیگار برگ‌های بولشویکی برام درست کنی؟
‫- روز قشنگیه. ‫- گمونم. ولی واسه من زیادی گرمه.
‫- کتابت رو دوست داری؟ ‫- نه، خیلی نه.
‫جلوتر که بری بهتر می‌شه.
‫کتابای فیلدینگ رو بیشتر ترجیح می‌دم.
‫خیلی بیشتر احساساتیه.
‫- می‌دونستی که امروز لئون میاد؟ ‫- یه چیزایی شنیدم.
‫دوستش رو هم میاره. ‫پل مارشال، میلیونر شکلات‌ساز.
‫- گل‌ها واسه اونه؟ ‫- چرا نباشه؟
‫لئون که می‌گه خیلی جذابه.
‫پدر دیشب تلفن زد. ‫می‌گه قراره دکتر شی.
‫- دارم بهش فکر می‌کنم، بله. ‫- بازم شش سال زندگی دانشجویی.
‫- مگه چطوری دیگه می‌شه دکتر شد؟ ‫- می‌تونی بورسیه بگیری،
‫- من نمی‌خوام تدریس کنم. ‫- با اونی که اول گرفتی نمی‌تونستی؟
‫قبلا که گفتم پول بابات رو پس می‌دم.
‫اصلاً منظورم این نبود.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- نه، خودم می‌تونم، ممنون.
‫- گل‌ها رو بگیر. گل‌ها رو بگیر. ‫- خودم می‌تونم. مشکلی نیست.
‫آه، تو یه احمقی.
‫متوجه هستی که احتمالاً این ‫با ارزش‌ترین چیزی‌ـه که داریم؟
‫دیگه نه، نیست.
‫مواظب باش!
‫من...
‫سلام، رابی!
‫نمی‌خواد انقدر تحویلش بگيری.
‫سی؟
‫مادر؟
‫- بقیه کجان، دنی؟ ‫- نمی‌دونم، قربان.
‫- آقا. ‫- برای يه قطره نوشيدنی دارم له له می‌زنم.
‫- یه نوشیدنی می‌خوای؟ ‫- البته.
‫- ویسکی؟ ‫- بله، لطفاً.
‫- لئون! ‫- ایناهاش.
‫اوه، دلم برات تنگ شده. ‫دیگه داشتم از ندیدنت کاملاً دیوونه می‌شدم.
‫- این خواهرمه، سسیلیا. پل مارشال. ‫- درباره‌تون خیلی زیاد شنیدم.
‫- همچنین. ‫- کجا باید بذاریمش؟
‫تو اتاق آبی. مادر دراز کشیده، ‫از اون سردردها داره.
‫با این گرما عجیب نیست.
‫اتاق بزرگ کنار اتاق بچه‌هاست.
‫پدر تو شهر می‌مونه؟
‫اینطور به نظر می‌رسه. ‫وزارتخونه شلوغ شده.
‫- پس قرار نیست نمایش رو اجرا کنیم؟ ‫- نه.
‫چرا نه؟
‫از من نپرس.
‫از اينجا خوشم نمياد.
‫هر وقت یه برند جدید بیاد، ‫همیشه یه مشکلی ایجاد می‌شه.
‫بازاریابی مجدد، بسته‌بندی مجدد، ‫شکل‌دهی مجدد.
‫حتی در بعضی موارد طعم‌دهی مجدد ‫یا تکنولوژی جدید.
‫فکر می‌کنم چالش اصلی ما اینه که خط ‫شکلات جدید «آمو» رو راه بندازیم یا نه.
‫شکلات آرمی آمو. متوجه‌ای؟ (عاشق ارتشم) ‫آمو رو رد کن بیاد!
‫منبع من تو وزارت خیلی قابل اعتماده،
‫قبلاً کفشاش رو تو هارو تمیز می‌کردم، ‫بهم می‌گه که فرصت خوبی داریم
‫تا بتونیم اونا رو تو جیره‌ غذایی ‫تجهیزات گروه‌های نظامی بگنجونیم.
‫که یعنی باید حداقل سه تا کارخونه دیگه باز کنم.
‫حتی بیشتر اگه بخوان سربازگیری کنن، ‫که من می‌گم حتماً این کار رو می‌کنن
‫اگه آقای هیتلر خفه خون نگیره.
‫ساکت شدنش به اندازۀ خرید سهام تو ‫مارکس و اسپنسر بعید به نظر میاد، موافقی؟
‫- این خیلی خوب نیست. ‫- من یه کوکتل با یخ خرد شده درست می‌کنم،
‫با رام و شکلات تلخ آب شده. ‫خیلی خوشمزه ست.
‫- حدس بزن کیو تو راه دیدیم؟ ‫- رابی.
‫- بهش گفتم امشب به ما ملحق بشه. ‫- اوه، لئون، تو این کار رو نکردی.
‫پس، رابی، پسر خدمتکار، ‫که پدرش ۲۰ سال پیش فلنگ رو بسته و در رفته،
‫یه بورسیه برای مدرسه محلی می‌گیره، ‫پدر می‌فرسته‌تش کمبریج،
‫همزمان با سی وارد دانشگاه می‌شه، ‫و برای سه سال به‌ ندرت باهاش حرف می‌زنه.
‫به رابی اجازه نمی‌داد حتی یه مایلی ‫هم‌اتاقیاش تو رودین باشه.
‫کسی سیگار داره؟
‫نمی‌دونم این روزا چه غلطی می‌کنه، ‫تو باغچه‌ها ول می‌چرخه.
‫راستش، داره برنامه‌ریزی می‌کنه ‫که یه مدرک پزشکی بگیره.
‫پدر باهاش موافقت کرده؟
‫ببین، واقعاً فکر می‌کنم باید بری کلبه ‫و ازش بخوای نیاد.
‫چرا؟ بین‌تون اتفاقی افتاده؟
‫تو رو خدا.
‫- کی می‌تونیم بریم خونه؟ ‫- به زودی.
‫نمی‌تونیم برگردیم. اونا طلاق گرفتن.
‫- چطور روت می‌شه اینو بگی؟ ‫- خب، راست می‌گم!
‫دیگه هرگز دوباره اون کلمه رو ‫استفاده نکن! فهمیدی؟
‫- حالا قراره چی کار کنیم؟ ‫- من همیشه اینو از خودم می‌پرسم.
‫من پل مارشال‌م. ‫شما باید عموزاده‌های اهل شمال باشید.
‫- اسماتون چیه؟ ‫- پیرو.
‫- جکسون. ‫- چه اسامی فوق‌العاده‌ای.
‫- تو پدر و مادر ما رو می‌شناسی؟ ‫- خب، من درباره‌شون تو روزنامه خوندم.
‫- دقیقاً چی درباره‌شون خوندی؟ ‫- اوه، می‌دونی. همون چرندیات معمول.
‫ازتون ممنون می‌شم که در این مورد ‫جلوی بچه‌ها حرف نزنید.
‫والدینتون واقعاً آدم‌های فوق‌العاده‌ای هستن،
‫این کاملاً مشخصه و اون‌ها شما رو دوست دارن ‫و همیشه به فکرتونن.
‫شلوار قشنگی داری.
‫وقتی رفتیم نمایش ببینیم، ‫من اینو از لیبرتی خریدم.
‫- نمایش چی بود؟ ‫- هملت.
‫آه، بله. ‫«بودن یا نبودن.»
‫از کفش‌هات خوشم میاد.
‫فروشگاه داکرز توی ترل. اون‌ها ‫یه چیزای چوبی می‌سازن که شبیه پاته.
‫تا ابد نگهش می‌دارن.
‫من گرسنمه. شام کیه؟
‫خب، شاید بتونم تو این زمینه بهتون کمک کنم، ‫اگه حدس بزنید شغلم چیه.
‫- تو یه کارخونه شکلات‌سازی داری. ‫- همه اینو می‌دونن.
‫پس از رو حدس و گمون نگفتی، نه؟
‫یکی از اینا تو همۀ کوله پشتیای ‫سربازای ارتش بریتانیا خواهد بود.
‫روکش شکری، تا آب نشه.
‫چرا باید شیرینی مجانی بگیرن؟
‫چون دارن برای کشورشون می‌جنگن.
‫پدر ما می‌گه ‫جنگی در کار نیست.
‫پدر شما اشتباه می‌کنه.
‫- اسمشو گذاشتم آرمی آمو. (عاشق ارتشم) ‫- آمو، آماس، آمت. (لاتین)
‫نمره‌ات عالیه.
‫خسته‌کننده‌س که همه‌چیز به «او» ختم می‌شه. ‫«پولو» و «آرو».
‫- همینطور «اکسو» و «ریلو». ‫- به نظر می‌رسه که اینو نمی‌خواید.
‫پس مجبورم بدمش به خواهرت.
‫گازش بزن.
‫باید گازش بزنی.
‫پرنسس کاملاً به ‫شرارت بی‌رحمانۀ او آگاه بود.
‫ولی این هیچ کمکی به غلبه بر ‫عشق فراوانی که در قلبش به
‫سر رومولوس داشت، نمی‌کرد. ‫پرنسس ازروی غریزه می‌دانست
‫که کسی با موهای قرمز ‫قابل اعتماد نیست.
‫در حالی که وصی جوانش دوباره و دوباره ‫به عمق دریاچه می‌رفت،
‫تا جام افسون‌شده را پیدا کند، ‫سر رومولوس سبیل‌های با شکوهش را تاب می‌داد.
‫سر رومولوس با دو همراهش ‫به سمت شمال می‌تاخت و هرچه بیشتر
‫به یک دریای درخشان ‫نزدیک می‌شدند.
‫بی‌باک در عمل، ‫و در کلام بسیار شجاع به نظر می‌رسید.
‫هرگز نمی‌توانست کسی ‫حدس بزند که در تاریکی...
‫نهفته در سیه دلی ‫سر رومولوس ترنبول چیست.
‫او خطرناک‌ترین مرد ‫در جهان بود.
‫«سیسیلیای عزیز،
‫«فکر کردم باید برات بنویسم تا از بابت رفتار ‫زشت و بی‌ملاحضۀ خودم عذرخواهی کنم.»
‫«عذر می‌خوام اگر به نظر عجیب می‌آیم، ‫اما من...»
‫د
‫در
‫در خ
‫در خی
‫در خیا
‫در خیال
‫در خیال خ
‫در خیال خو
‫در خیال خود
‫در خیال خودم
‫در خیال خودم،
‫
‫در خیال خودم، ‫ک
‫در خیال خودم، ‫کس
‫در خیال خودم، ‫کست
‫در خیال خودم، ‫کست ر
‫در خیال خودم، ‫کست رو
‫در خیال خودم، ‫کست رو م
‫در خیال خودم، ‫کست رو می
‫در خیال خودم، ‫کست رو می‌
‫در خیال خودم، ‫کست رو می‌ب
‫در خیال خودم، ‫کست رو می‌بو
‫در خیال خودم، ‫کست رو می‌بوس
‫در خیال خودم، ‫کست رو می‌بوسم
‫در خیال خودم، ‫کست رو می‌بوسم.
‫ک
‫کس
‫کس ش
‫کس شی
‫کس شیر
‫کس شیری
‫کس شیرین
‫کس شیرین و
‫کس شیرین و خ
‫کس شیرین و خی
‫کس شیرین و خیس
‫کس شیرین و خیست
‫کس شیرین و خیست ر
‫کس شیرین و خیست رو
‫کس شیرین و خیست رو.
‫سیسیلیای عزیز،
‫اگه به خاطر رفتارم در این بعد از ظهر فکر کنی ‫من دیوانه شده‌ام، بخشیده می‌شی.
‫حقیقت اینه که در حضورت، سی، ‫احساس گیجی و حماقت می‌کنم
‫و فکر نمی‌کنم بتونم گرما رو مقصر بدونم.
‫منو می‌بخشی؟
‫ارادتمند رابی.
‫پس می‌ری بیرون؟
‫آره، لئون ازم خواسته برای ‫شام برم پیششون.
‫پس به خاطر همین کل بعدازظهر ‫نقره‌ها رو برق می‌انداختم.
‫وقتی صورتم تو قاشق می‌بینم‌، ‫یادت می‌کنم.
‫تو اصلاً شبیه پدرت نیستی.
‫به هیچ وجه.
‫چون من کاملاً متعلق به تو هستم. ‫دیرم می‌شه.
‫پیراهنت طبقه بالاست.
‫- پسرم. ‫- بله؟
‫هیچی.
‫براینی! خودتی؟
‫حالت خوبه؟
‫می‌شه به من یه لطفی بکنی؟
‫می‌تونی بدویی و بری اینو بدی به سی؟
‫یه کم خجالت می‌کشم خودم بدم.
‫باشه.
‫براینی.
‫ک
‫کس
‫- فکر کنم از اون آدماست که تو واسه ازدواج مناسب می‌دونی؟ ‫- کاملاً.
‫خودش که به وضوح فکر می‌کنه ‫که خیلی تیکۀ خاصیه.
‫عجیبه، با توجه به اینکه ‫رو گوش‌هاش موی زائد دراومده.
‫گمونم یه عالمه بچه پرسروصدا ‫و کله‌شق تحویلت می‌ده.
‫- انصافاً آدم بدی نیست. ‫- تو اینو راجع‌به همه می‌گی.
‫لئون!
‫عجب! این هم از ‫خواهر کوچولوی خودم!
‫برات یه نمایش‌نامه نوشتم، لئون. ‫می‌خواستم برات نمایش اجرا کنم.
‫- مصائب آرابلا. ‫- خب، هنوزم وقت هست.
‫- لازم نیست حتماً امشب باشه. ‫- نه، غیرممکنه.
‫- براینی. ‫- بهت می‌گم چی کار می‌کنم. کارم تو تقلید صداها خوبه.
‫کار تو حتی بهتر هم هست، ‫پس بعد از شام می‌خونیمش.
‫- براینی، تو این نامه رو خوندی؟ ‫- آره، حتماً، عالی می‌شه.
‫- براینی! ‫- این هم از «شکلات-کوکتل» من.
‫اصرار دارم که امتحانش کنید.
‫تو یه پاکت نبود؟
‫می‌شه بیام تو؟
‫وحشتناک‌ترين بعد از ظهر عمرم رو گذروندم.
‫دو قلوها آزارم می‌دن. ببین.
‫چه وحشتناک.
‫دستت رو پیچوندن.
‫دقیقاً.
‫اون‌ها می‌خوان برگردن خونه. ‫فکر می‌کنن من باعث شدم که اینجا بمونن.
‫لولا.
‫می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟ ‫یه چیزی واقعاً وحشتناک.
‫آره، لطفاً.
‫بدترین کلمه‌ای که می‌تونی تصور کنی چیه؟
‫- اون یه شهوت پرسته! ‫- درسته.
‫- سسیلیا قراره چه کار کنه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- باید با پلیس تماس بگیری. ‫- اینطور فکر می‌کنی؟
‫اون گفته تمام روز به این کار فکر می‌کنه.
‫کاری که باید بکنی اینه که ‫نامه رو بهشون نشون بدی.
‫- به کسی که نمی‌گی، قول می‌دی؟ ‫- قول می‌دم.
‫خوبه. اگر بفهمه، ‫هیچ‌کس نمی‌دونه ممکنه چی کار کنه.
‫حق با توئه.
‫بهتره که صورتت رو تمیز کنی. ‫من هم باید لباسم رو عوض کنم.
‫ممنون، براینی. ‫تو واقعاً دوست خوبی هستی.
‫سسیلیا!
‫- یه اشتباهی شده. ‫- براینی خوندتش.
‫خدای من، واقعاً متاسفم. ‫نامۀ اشتباهی بود.
‫بله.
‫- هرگز قرار نبود خونده بشه. ‫- نه، نباید.
‫اون نامه‌ای که باید می‌خوندم چی بود؟
‫نمی‌دونم. رسمی‌تر بود. کمتر...
‫- مربوط به بدن من؟ ‫- بله.
‫چند هفته این طوری بوده، ‫و بعد امروز صبح کنار فواره...
‫من تاحالا همچین کاری نکرده‌ بودم.
‫و از دست تو و خودم خیلی عصبانی بودم.
‫فکر کردم اگه تو به دانشکده‌ی پزشکی بری، ‫اون‌وقت من خوشحال می‌شم، اما...
‫نمی‌دونم چطور می‌تونستم ‫این‌قدر از خودم بی‌خبر باشم، این‌قدر...
‫این‌قدر احمق باشم.
‫می‌دونی دارم راجع‌به ‫چی صحبت می‌کنم، نه؟
‫تو قبل از اینکه من بفهمم، می‌دونستی.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫نمی‌دونی؟
‫چرا، دقیقاً می‌دونم.
‫رابی.
‫سسیلیا.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫یکی اومده تو.
‫سسیلیا!
‫مردم نشسته بودن ‫و کف خیابون شام می‌خوردن.
‫پدر و مادرم همیشه بر این عقیده بودن که ‫هوای گرم، بی بند و باری رو ترغیب می‌کنه.
‫تو تابستان‌های داغ، من و خواهرم ‫هرگز اجازه نداشتیم از خونه بیرون بیایم.
‫فکر می‌کردن روستایی‌ها ‫بی‌دلیل تحریک می‌شن.
‫نظر تو چیه، سی؟ ‫هوای گرم باعث می‌شه رفتار ناشایست بکنی؟
‫- وای خدای من، داری سرخ می‌شی. ‫- فقط هوای اینجا گرمه، همین.
‫لولا، اون رژ لب رو پاک کن. ‫تو واسه این کارا خیلی کوچیکی.
‫تو چی، براینی؟ ‫امروز چه گناه‌هایی مرتکب شدی؟
‫- من هیچ کار اشتباهی نکردم. ‫- اخیراً دوقلوها رو ندیدی؟
‫آخرین بار که اون‌ها رو دیدم، ‫خیلی خوشحال نبودن، بچه‌های بیچاره.
‫- تو هیچی درباره‌اش نمی‌دونی. ‫- براینی. نمی‌تونم تصور کنم چی به سرت اومده.
‫- تاحالا ندیدم این‌قدر بی‌ادب باشی. ‫- خب، اون‌ بچه‌ها بیچاره نیستن.
‫- فقط نگاه کن چه بلایی سر لولا آوردن. ‫- دربارۀ چی صحبت می‌کنی؟
‫جکسون و پیرو ‫دست لولا رو کبود کردن. پوستش رو پیچوندن.
‫متأسفانه حق با اونه. ‫مجبور شدم اون‌ها رو ازش جدا کنم.
‫اینطوری صورتم زخم جنگی برداشت.
‫دوقلوها این کار رو کردند، لولا؟
‫بله، وضعیت یکم مثل ‫کشتی‌گیری شد متأسفانه،
‫با این حال، آسیبی ندیدی، نه، لولا؟
‫می‌تونی لطفاً این پسرها رو پیدا کنی، براینی؟
‫بهشون بگو شام آماده‌ست، ‫و ادبشون کجا رفته؟
‫- چرا من باید برم؟ ‫- براینی، باید طبق گفته‌های من عمل کنی،
‫وگرنه مستقیماً می‌ری اتاقت.
‫- یه نامه‌ست! ‫- بده به من!
‫- اونا فرار کردن. ‫- کی فرار کرده؟
‫دوقلوها.
‫«ما فرار می‌کنیم چون لولا خیلی با ما بدرفتاری می‌کنه ‫و دلمون می‌خواد برگردیم خونه.
‫- همچنین، نمایشی هم در کار نبود.» ‫- نگران نباشید.
‫چندتا گروه‌ تجسس می‌فرستیم. ‫نمی‌تونن زیاد دور شده باشن.
‫سی، تو با من بیا.
‫پیرو!
‫جکسون!
‫پسرها!
‫جکسون!
‫پیرو!
‫لولا؟ حالت خوبه؟
‫ببخشید. نمی‌خواستم... ببخشید.
‫کی بود؟
‫دیدمش.
‫- خودش بود، نه؟ ‫- بله، خودش بود.
‫لولا، کی بود؟
‫رابی بود، نه؟
‫رابی؟
‫- دیدیش؟ ‫- همون‌طور که گفتی، یه شهوت پرسته.
‫تو حتی نمی‌دونی قبل از شام چی شد.
‫تو کتابخونه دیدم ‫داشت به خواهرم حمله می‌کرد.
‫نمی‌دونم اگه من نمی‌اومدم، ‫چی کار می‌کرد.
‫- واقعاً دیدیش؟ ‫- البته که دیدمش. مثل روز روشن بود.
‫منو انداخت زمین. ‫بعد دست‌هاشو گذاشت روی چشم‌هام.
‫نتونستم... من واقعاً نتونستم...
‫گوش کن. من اونو ‫تو تمام عمرم شناخته‌ام
‫و دیدمش.
‫چون نمی‌تونم بااطمینان بگم.
‫ولی من می‌تونم.
‫و می‌گم.
‫به پلیس زنگ بزنید. ‫و به دکتر هم نیاز داره.
‫- مشکلی نیست عزیزم، دیگه مشکلی نیست. ‫- رابی برگشت؟
‫ندیدمش.
‫می‌دونم کی بود.
‫پس دیدیش؟
‫بله، دیدمش.
‫همون‌طور که منو می‌بینی؟
‫می‌دونم خودش بود.
‫مطمئنی که اون بود؟ یا فقط دیدیش؟
‫- بله، دیدمش. ‫- با چشمای خودت دیدی؟
‫بله. دیدمش، ‫با چشمای خودم دیدمش.
‫آفرین عزیزم.
‫من و برادرم دوتاشون رو ‫کنار دریاچه پیدا کردیم.
‫کس دیگه‌ای رو ندیدید؟
‫لزومی نداره هر چیزی ‫که براینی می‌گه رو باور کنم.
‫یه ذره خیال‌پردازه.
‫وقتی داشتن جستوجو می‌کردن، ‫من رفتم پیش بابام.
‫- رفتم، راست می‌گم. ‫- چرا این کار رو کردی؟
‫تا همه چیزو بهش بگم.
‫- می‌دونم نباید بازش می‌کردم. ‫- نه، نباید می‌کردی.
‫ولی حداقل حالا کار درستی کردی.
‫قربان، یکی داره میاد.
‫وقت خوابه.
‫- ولی... ‫- همین حالا.
‫سیسیلیا!
‫ای دروغگوها! ای دروغگوها! ‫دروغگوها! دروغگوها!
‫شمال فرانسه ‫چهار سال بعد
‫بهش گفتم، «تو می‌تونی ‫اونجا علاف بشینی و منتظر بمونی
‫«تا سرت بره رو هوا، اگه می‌خوای.
‫من دیگه تحمل نمی‌کنم.»
‫- سلام، موسیو. سلام؟ ‫- بذار من انجامش بدم.
‫جریانش چیه؟
‫- می‌گه یه چیزی برامون آورده. ‫- لعنت بهش!
‫وایسید! براتون غذا آوردیم.
‫نون، شکر
‫و شراب!
‫اینجا چی‌کار می‌کنید؟
‫وقتی عقب‌نشینی شروع شد، ‫تانک‌های آلمانی حمله کردن،
‫و من از گروه خودم جدا شدم.
‫پس واقعیت داره، انگلیسی‌ها ‫دارن عقب‌نشینی می‌کنن.
‫ما تا صبح اینجا رو ترک می‌کنیم.
‫این همه سال جنگیدیم، ‫این همه کشته دادیم،
‫حالا آلمانی‌ها دوباره تو فرانسه‌ان.
‫ما برمی‌گردیم.
‫می‌ندازیمشون بیرون.
‫بهتون قول می‌دم.
‫موفق باشید.
‫بجنب، پس.
‫چطور یه آدم سطح بالایی مثل تو، ‫که فرانسوی حرف می‌زنه، به درجۀ ‌سربازی رسیده؟
‫اگه مستقیم از زندان بری ارتش، ‫برای دوره‌ افسری واجد شرایط نیستی.
‫- داری سر به سرم می‌ذاری؟ ‫- نه، اصلاً.
‫بهم حق انتخاب دادن. ‫بمونم تو زندان یا به ارتش ملحق شم.
‫و محض اطلاع‌تون، ‫آخرین چیزی که هستم یه آدم سطح بالاست.
‫شش ماه پیش.
‫ببخشید دیر کردم، گم شدم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- بشینیم؟ ‫- بله، البته.
‫- ببخشید، یادم نمیاد... ‫- دو تا. ممنون.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫یه آپارتمان کوچیک تو بالهام. ‫افتضاحه.
‫- صاحبخونه‌ام بی‌ادبه و خیلی فضول. ‫- تو همون شکلی موندی.
‫- البته جدا از لباس فرم. ‫- بله، ببخشید. نیم ساعت دیگه باید برگردم بیمارستان.
‫خدای من، اون...
‫- ببخشید. ‫- نه.
‫با خانواده‌ات در ارتباط بودی؟
‫نه، بهت گفتم که این کارو نمی‌کنم.
‫لئون هفته‌ی پیش بیرون بیمارستان منتظر بود، ‫من فقط از کنارش رد شدم.
‫سی، تو به من...
‫هیچ دینی نداری.
‫رابی، نامه‌هامو نخوندی؟
‫اگه اجازه می‌دادن هر روز بیام دیدنت، ‫هر روز می‌اومدم.
‫بله، ولی...
‫اگه تموم چیزی که داریم فقط چند لحظه ‫تو یه کتابخونه، سه سال و نیم پیش بوده...
‫من مطمئن نیستم،
‫- رابی، به من نگاه کن. ‫- نمی‌دونم که...
‫به من نگاه کن.
‫برگرد.
‫برگرد پیش من.
‫سیسیلیای نازنین.
‫سیسیلیا.
‫یکی از دوستام یه کلبه ساحلی داره.
‫گفت می‌تونیم قرضش بگیریم، ‫دفعه بعدی که مرخصی گرفتی.
‫با دیوارهای سفید و ‫پنجره‌هایی با قاب‌های آبی‌رنگ.
‫- امیدوارم این اتوبوس هیچ‌وقت نیاد. ‫- بیا، اینو بگیر.
‫چیزی برای فکر کردن وقتی که دوری.
‫دوستت دارم.
‫رو سر یه مشت بدبخت بیچاره‌ ‫قراره حسابی موشک بریزن.
‫عزیزم، براینی به طریقی آدرسمو پیدا کرده ‫و نامه فرستاده.
‫اولین غافلگیری این بود که نرفته کمبریج.
‫داره تو همون بیمارستان قدیمی من ‫دوره پرستاری می‌گذرونه.
‫فکر می‌کنم داره این کارو ‫به عنوان نوعی ریاضت انجام می‌ده.
‫می‌گه داره کم‌کم کاملاً می‌فهمه که چی کار کرده ‫و چه معنی‌ای داشته.
‫می‌خواد بیاد باهام صحبت کنه.
‫دوستت دارم.
‫منتظرت می‌مونم.
‫برگرد.
‫پیش من برگرد.
‫برگرد. پیش من برگرد.
‫خب، کجا می‌ریم، قربان؟
‫از این پوتین‌ها متنفرم!
‫ازشون بیشتر از همه آلمانی‌ها با هم متنفرم!
‫برگشتن به انگلیس با جوراب‌هات، ‫برات کار سختیه.
‫بیا رفیق، باید لباستو بپوشی.
‫- اگه بیفتم تو آب، منو نجات می‌دی؟ ‫- البته.
‫براینی!
‫ممنون.
‫متشکرم.
‫ممنون! ممنون، ممنون!
‫این کار خیلی احمقانه‌ای بود.
‫- می‌خواستم منو نجات بدی. ‫- نمی‌دونی...
‫چقدر راحت می‌تونستی غرق بشی؟
‫- نجاتم دادی. ‫- بچۀ احمق!
‫می‌تونستی هردومون رو به کشتن بدی. ‫این از نظر تو شوخی بود؟
‫می‌خوام ازت بابت نجات جونم تشکر کنم.
تا ابد بهت مدیونم.
‫داستان می‌تونه ادامه پیدا کنه.
‫داستان ما می‌تونه ادامه پیدا کنه. ‫من فقط ادامه می‌دم.
‫جری، بیا ساوث‌اند و یه سر به ما بزن.
‫یا بهتره بگم، میدون ترافالگار. ‫هیچ‌کس اینجا زبون حالیش نیست.
‫نمی‌تونی بگی «بیسکویت رو بده» یا ‫«نارنجک من کجاست؟»
‫فقط شونه بالا می‌ندازن. ‫چون اونا هم از ما متنفرن. یعنی نکته‌اش همینه.
‫ما تو فرانسه می‌جنگیم و ‫فرانسوی‌ها هم از ما متنفرن.
‫منو وزیر کشور کن، ‫همه اینا رو تو یه دقیقه حل می‌کنم.
‫ما هند و آفریقا رو داریم، درسته؟
‫جری می‌تونه فرانسه و بلژیک و ‫هرجای دیگه‌ای که می‌خواد داشته باشه.
‫کی تا حالا به لهستان رفته؟ ‫همه‌اش به فکر جا و فرمانروایی‌ان.
‫اونا فرمانروایی بیشتر می‌خوان، ‫بهشون این خراب‌شده رو بدیم، ما مال خودمونو نگه داریم.
‫به همین راحتی ‫والسلام!
‫بهش فکر کن.
‫سیسیلیای نازنین. ‫داستان می‌تونه ادامه پیدا کنه.
‫همون داستانی که توی اون پیاده‌روی شبانه ‫برنامه‌ریزی کرده بودم.
‫می‌تونم دوباره همون مردی بشم که ‫حین عبور از پارک ساری
‫غروب هنگام با بهترین کت و شلوارم، ‫سرشار از امید به زندگی قدم می‌زد.
‫مردی که با خلوص عشق، ‫تو کتابخونه با تو عشق‌بازی کرد.
‫داستان می‌تونه ادامه پیدا کنه.
‫برمی‌گردم،
‫پیدات می‌کنم، بهت عشق می‌ورزم،
‫باهات ازدواج می‌کنم. ‫و بدون شرمساری زندگی می‌کنم.
‫می‌تونم بوی دریا رو حس کنم.
‫لعنت به من.
‫انگار یه تیکه از تو کتاب مقدسه.
‫خدای من.
‫بجنبید، همه رو جمع کنید تا ‫این کثافت رو تمیز کنن.
‫تازه رسیدیم، قربان. ‫می‌تونید بگید باید چی کار کنیم؟
‫- هیچ کاری. فقط منتظر بمونید. ‫- کشتی‌ها کجان؟
‫چندتاش دیروز رسید، ‫لوفت‌وافه همه رو منهدم کرد.
‫۳۰۰۰ نفر از بین رفتن ‫وقتی لانکاستریا رو غرق کردن.
‫فرماندهی عالی، با خرد بی‌پایانش، ‫حمایت هوایی رو از ما دریغ کرده.
‫شرم‌آوره، یه فاجعۀ لعنتی.
‫نه، ببینید، قضیه اینه که، من باید برگردم.
‫بیش از ۳۰۰,۰۰۰ نفر تو این ساحل هستن، ‫سرباز. باید منتظر نوبتت باشی.
‫فقط شکر کن که زخمی نیستی. ‫به من دستور دادن زخمی‌ها رو جا بذارم.
‫نه، نه، نه، ولش کن، قربان!
‫هیچ‌وقت به یه ملوان تو خشکی اعتماد نکن. ‫بهتره ازش دور باشی.
‫این درست نیست.
‫خدایا.
‫صدای منو می‌شنوید، بچه‌ها؟
‫دارم برمی‌گردم خونه!
‫♪ از جان‌های ما ♪ ‫♪ این فشار و تنش را بردار ♪
‫♪ و بگذار زندگی‌های سامان‌یافتۀ ما ♪
‫♪ از زیبایی آرامش تو، نغمه بسرایند ♪
‫♪ زیبایی آرامش تو ♪
‫♪ از میان گرمای خواسته‌هایمان نفس بکش ♪
‫♪ ملایمت و مرهمت را بیاور ♪
‫♪ بگذار تا ادراک خاموش شود ♪ ‫♪ و تن به آرامش رسد ♪
‫♪ از میان زلزله، باد و آتش سخن بگو ♪
‫♪ ای صدای کوچک آرام ♪
‫قربان.
‫یالا.
‫باید یه چیزی برای نوشیدن پیدا کنم.
‫واقعاً هم لازم دارید. رنگتون پریده.
‫کاملاً رنگش پریده، می‌بینی؟
‫اونجا. بجنبید.
‫الان دیگه فقط یه فنجون چای می‌خوام.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫دارم میام خونه! ‫بچه‌ها، دارم میام خونه!
‫ ♪ لعنت به همشون! گور بابای همه‌شون! ♪ ‫ ♪ بلند و کوتاه، همه‌شون ♪
‫ ♪ به همۀ گروهبان‌ها و درجه‌دارها لعنت! ♪
‫♪ گور بابای سرجوخه‌ها ♪ ‫♪ و پسرهای حروزاده‌شون! ♪
‫♪ چون ما از همشون خداحافظی می‌کنیم ♪
‫♪ همون‌طور که اونا دارن ♪ ‫♪ به سمت استراحتگاه‌هاشون می‌خزن ♪
‫♪ این سمت اقیانوس هیچ ترفیعی نمی‌گری ♪
‫ ♪ پس بخندید، بچه‌ها! ♪ ‫ ♪ گوربابای همه‌شون! ♪
‫مایک!
‫صبر کنید، قربان.
‫همینجا وایسا.
‫چرا نمی‌نشینی؟
‫اینجا خیلی گرمه.
‫پوتین‌هات رو دربیار.
‫باید برگردم.
‫بهش قول دادم.
‫تا همه چیزو درست کنم.
‫و اون منو دوست داره. منتظرمه.
‫هی!
‫صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید.
‫هی، با پوتین‌هاتون چی کار کردید؟
‫- مطمئنید حالتون خوبه؟ ‫- بهتر از همیشه.
‫حالا دارم فکر می‌کنم ساحل واقعاً ‫جای خوبی برای شامه یا نه؟
‫- مطمئن نیستم، نمی‌شناسمش. ‫- نمی‌دونم.
‫- اینجا خوبه، همینجا. ‫- نه.
‫- نه، نه، یه کم جلوتره. ‫- چیه؟
‫یه جاییه که می‌شناسم، ‫یه کلبه قدیمی با دیوارهای سفید
‫و پنجره‌هایی با قاب آبی‌رنگ.
‫آره، درسته. ‫داریم می‌ریم اونجا.
‫- به اینجا نزدیکه. ‫- رسیدیم. ایناهاش.
‫رسیدیم، قربان. همین پایین.
‫عبیب نداره، قربان. خوبه.
‫سرت رو ببر پایین. ‫سرت رو بذار روی زمین. آفرین.
‫خودتو بپوشون. ‫خودتو گرم نگه دار.
‫یه کمی از اینو بجو. ولی یواشکی، ‫وگرنه همه می‌خوان.
‫سعی کن یه کم بخوابی.
‫پیدات می‌کنم.
‫بهت عشق می‌ورزم.
‫باهات ازدواج می‌کنم.
‫و بدون شرمساری زندگی می‌کنم.
‫دوستت دارم.
‫برگرد.
‫برگرد پیشم.
‫- زیادی سر و صدا می‌کنید، قربان. ‫- چی؟
‫- چه صدایی؟ ‫- هی داشتید داد می‌زدید.
‫- بعضی از بچه‌ها دارن کلافه می‌شن. ‫- چی؟
‫خدای من، به نظر ‫می‌رسه یکم خسته‌ای.
‫مسئله اینه که، تصمیم ‫گرفتم یه مدت بمونم.
‫با یکی قرار ملاقات دارم، ‫و همش اونو منتظر می‌ذارم.
‫گوش کنید. گوش کنید به من، قربان.
‫همین حالا رفتم دست به آب. ‫حدس بزنید چی دیدم!
‫دارن اون پایین تو ساحل خودشونو آماده می‌کنن.
‫قایق‌ها برگشتن، و یه نفر از سپاه عازم ‫ما رو ساعت ۷ می‌بره.
‫داریم می‌ریم. ‫داریم برمی‌گردیم خونه، رفیق.
‫پس یکم بگیر بخواب، ‫و دیگه از اون داد و فریادهای لعنتیت خبری نباشه.
‫باشه؟
‫یه کلمه هم حرف نمی‎زنم.
‫قبل از ساعت ۷ بیدارم کن، با‌شه؟ ‫خیلی ممنون.
‫دیگه صدام در نمیاد.
‫قول می‌دم.
‫ل
‫لن
‫لند
‫لندن
‫سه هفته قبل
‫چرخ‌های تخت باید صاف و رو به داخل باشن.
‫دیروز سه‌تا چرخ پیدا کردم که اینطور نبودن. ‫خودتون می‌دونید کار کیا بوده.
‫کی امروز مسئول مرتب کردن پتوها بود؟
‫- من بودم، خواهر. ‫- احتمالاً نمی‌تونی بگی که چیو اشتباه انجام دادی؟
‫نه، خواهر.
‫مارک‌ها به سمت داخل تا می‌شن، مگه نه؟
‫- بله، خواهر. ‫- دوباره انجامشون بده.
‫پرستار تالیس، می‌خوام تو دفترم ببینمت. ‫بقیه مرخصید.
‫- این کار اصلاً برات اهمیت داره، تالیس؟ ‫- خیلی مهمه، خواهر.
‫دیروز به بخش جراحی مردان منتقل شدی.
‫وقتی بیمار تو به ‌هوش اومد، ‫ظاهراً اولین چیزی که خواسته، براینی بوده.
‫براینی کی می‌تونه باشه؟
‫- خب، منم، خواهر. ‫- براینی‌ای وجود نداره.
‫تو تالیس هستی. پرستار تالیس. فهمیدی؟
‫بله، خواهر.
‫براینی‌ای وجود نداره.
‫اینجا سرویس خانگی بی‌بی‌سی است. ‫اخبار به شرح زیر است.
‫نیروهای اعزامی بریتانیا، ‫با متحدان فرانسوی خود
‫در حال نبرد شدیدی در ناحیه شمالی ‫جبهۀ غرب هستند.
‫نیروهای متفقین انسجام خود را از دست نداده‌اند ‫و روحیه‌شان بالاست.
‫نیروی هوایی سلطنتی همچنان به ارتش‌های متفقین
‫در شمال شرقی فرانسه و بلژیک کمک می‌کند.
‫راه‌آهن‌ها، جاده‌ها، پل‌ها و نیروهای دشمن ‫به طور مداوم مورد حمله قرار گرفتند...
‫ممنون. هیچ‌وقت نتونستم ‫با دست چپم از قیچی استفاده کنم.
‫مامان همیشه برام این کارو می‌کرد.
‫بفرما، کارت تموم شد.
‫اه، لعنتی!
‫شب بخیر، پونتی.
‫شب بخیر، تالیس.
‫نترس! فقط منم.
‫فیونا، نزدیک بود قلبم وایسه.
‫پس بعد از خاموشی میای اینجا قایم می‌شی.
‫فکر ‌کردم شاید وسط ‫یه ماجرای عاشقانۀ پر تب و تاب باشی.
‫اینجا از سرما یخ نمی‌زنی؟
‫عاشق لندنم.
‫فکر می‌کنی همۀ اینجا بمباران می‌شه ‫و از بین می‌ره؟
‫نه.
‫نمی‌دونم.
‫دربارۀ خواهر دراموند هم می‌نویسی؟
‫- دربارۀ من هم می‌نویسی؟ ‫- بعضی وقتا.
‫- می‌تونم ببینم؟ ‫- ترجیح می‌دم نبینی. خصوصیه.
‫[دو پیکره کنار فواره]
‫دلیلی نداره داستانی بنویسی ‫اگه نمی‌خوای کسی بخوندش.
‫- هنوز آماده نیست. ناتمومه. ‫- دربارۀ چیه؟
‫- پیچیده‌ست. ‫- جداً؟
‫فقط...
‫دربارۀ یه دختر جوونه،
‫یه دختر جوون و احمق که از پنجره اتاقش ‫یه چیزی رو می‌بینه که نمی‌فهمه،...
‫ولی فکر می‌کنه که فهمیده.
‫شاید هیچ‌وقت تمومش نکنم.
‫وقتی بهت نگاه می‌کنم، تالیس، ‫خیلی مرموزی.
‫من هیچ‌وقت مرموز نبودم.
‫- می‌دونی امشب چی تصمیم گرفتم؟ ‫- چی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم با مردی ازدواج کنم ‫که توی نیروی دریایی سلطنتی نباشه.
‫بفرما، سیسیلیا تالیس.
‫فکر کنم این آدرسشه.
‫ممنون.
‫سیسیلیای عزیز. ‫لطفاً بدون خوندن، اینو دور ننداز.
‫همون‌طور که از سربرگ می‌بینی، ‫من اینجام توی سنت توماس،
‫دوره پرستاری می‌گذرونم.
‫تصمیم گرفتم جایگاهم ‫در کمبریج رو قبول نکنم.
‫خدایا.
‫تصمیم گرفتم که می‌خوام مفید باشم. ‫یه کار به دردبخور انجام بدم.
‫تو روزنامه نوشته ارتش ‫پس‌روی‌های استراتژیک انجام می‌ده.
‫بله، منم دیدم.
‫این یه اصطلاح برای عقب‌نشینیه.
‫فرقی نمی‌کنه چقدر کار کنم، ‫فرقی نمی‌کنه که ساعات کاری طولانی‌ان،
‫نمی‌تونم از کاری که کردم ‫و معنایی که داشت فرار کنم.
‫که تازه دارم به‌طور کامل ‫به عمق اون پی می‌برم.
‫سی، لطفاً بنویس ‫و بگو که می‌تونیم همو ببینیم.
‫از طرف خواهرت، براینی.
‫- خب داری؟ ‫- چی دارم؟
‫یه نامزد مخفی تو فرانسه. ‫همه فکر می‌کنن داری.
‫نه، البته که نه.
‫تصور کن ندونی که ‫اون هیچ وقت برمی‌گرده یا نه.
‫من هیچ‌وقت عاشق نبودم.
‫چی؟ هیچ‌وقت؟ حتی یه عشق زودگذر؟
‫اوه، یه بار یه عشق زودگذر داشتم، ‫وقتی ۱۰ یا ۱۱ سالم بود.
‫پریدم تو رودخونه تا ببینم ‫منو از غرق شدن نجات می‌ده یا نه.
‫- حالا داری دستم می‌ندازی. ‫- نه، و نجاتم داد.
‫ولی به محض این‌که بهش گفتم ‫دوستش دارم، حسش از بین رفت.
‫یه چیزی شده.
‫بیرون، سریع.
‫رابی.
‫ببخشید.
‫پرستار تالیس، اگه درست یادم باشه ‫کمی فرانسوی بلدی، درسته؟
‫در حد فرانسه مدرسه، خواهر.
‫یه سرباز تو تخت ۱۳ هست. ‫برو چند دقیقه کنارش بشین. دستش رو بگیر.
‫برو سر کارت.
‫بالاخره اومدی.
‫خواهر منو فرستاده
‫برای یه گپ کوتاه.
‫خواهرتو یادم میاد.
‫همیشه خیلی مهربون بود.
‫حالا چی کار می‌کنه؟
‫اونم پرستاره.
‫بالاخره با اون مردی که ‫خیلی عاشقش بود ازدواج کرد؟
‫اسمش یادم رفته.
‫رابی؟
‫امیدوارم به زودی ازدواج کنن.
‫رابی.
‫آره درسته.
‫و تو چی؟
‫اسمت چیه؟
‫لوک.
‫لوک کورنه.
‫تو چی؟
‫تالیس.
‫قشنگه.
‫حالا یادم اومد می‌شناسمت.
‫دختر انگلیسی.
‫اولین بازدیدت از میو را به خاطر داری؟
‫من کنار تنورها با پدرم کار می‌کردم.
‫لهجه‌ات رو شنیدم.
‫می‌تونی یه لطف کوچیک بهم بکنی، تالیس؟
‫این باندها خیلی سفتن،
‫می‌تونی یکم شلشون کنی لطفاً؟
‫لطفاً؟
‫البته.
‫خواهر کوچیکم، آن رو یادت میاد؟
‫هنوز همون قطعه دبوسی رو می‌زنه.
‫یادت میاد؟
‫وقتی ساز می‌زنه چقدر جدی به نظر می‌رسه.
‫و کروسانت‌های ما،
‫نظرت درباره‌شون چی بود؟
‫خوشمزه‌ترین‌ توی میو بودن.
‫بله.
‫به خاطر کیفیت کره‌شه.
‫آره.
‫به خاطر همینه که هر روز میومدی؟
‫چون می‌دونی،
‫مادرم خیلی بهت علاقه داره.
‫به نظرش،
‫باید تو تابستون ازدواج کنیم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫امیدوارم راحت‌تر شده باشه.
‫منو دوست داری؟
‫بله.
‫می‌تونی یکم بمونی؟
‫می‌ترسم.
‫- تالیس. ‫- براینی.
‫اسمم براینی‌ـه.
‫پرستار تالیس، بلند شو.
‫حالا برو و خون رو از صورتت بشور.
‫نیروی دریایی شایستۀ قدردانی ابدی ماست. ‫ارتش شکست‌ناپذیره.
‫ شجاعت به آنان شکست ناپذیرانه یاری رسانده، ‫روحیه‌شان تسلیم نشده باقی مانده.
‫این حماسۀ دانکرک است.
‫نامی که برای همیشه ‫در تاریخ جنگ جاودان خواهد ماند.
‫در جبهۀ غیر نظامیان
‫در طول یک بازدید جامع،
‫اینجا ملکه الیزابت در حال بازدید از ‫یک کارخانه شکلات‌سازی در شمال انگلستان دیده می‌شه.
‫پل مارشال، سرمایه‌دار شیرینی ‫و دوست ارتش بریتانیا،
‫آقای پل مارشال، ملکه را در بازدید ‫از کارخانۀ «آرمی آمو» همراهی کرد
‫به همراه نامزد زیبایش که ‫به زودی عروسی خواهند کرد، خانم لولا کوینسی.
‫چه زوج دلفریبی.
‫ آموی بیشتری بفرستید. ‫سربازهای ما عاشق شیرینی هستن.
‫ثانیاً، برای پرهیز از گناه و ‫اجتناب از فحشا
‫که چنین افرادی که نعمت خویشتنداری را ندارند،
‫می‌توانند ازدواج کنند و خود را ‫در زمره یاران پاک و بی‌عیب مسیح حفظ کنند.
‫ثالثاً، برای معاشرت متقابل، ‫یاری و آسایش مقرر شده بود،
‫که یک نفر باید دیگری را داشته باشد.
‫دیدمش.
‫بنابراین، اگر کسی دلیل موجهی دارد
‫که چرا نباید این دو به صورت قانونی ‫به هم بپیوندند...
‫می‌دونم که خودش بود.
‫...بگذارید اکنون سخن بگوید ‫یا برای همیشه سکوت کند.
‫دیدمش. با چشمای خودم دیدمش.
‫بذارید پرستار رد شه.
‫امروز قراره برن بیرون شهر. ‫تاحالا خارج از لندن نبودن‌.
‫امیدوارم یه خانواده خوب نصیبشون بشه.
‫اونا نمی‌دونند که با این جمع ‫چی در انتظارشونه.
‫بیاید.
‫دنبال خانم تالیس می‌گردم. ‫سیسیلیا تالیس.
‫خونه‌ست؟
‫تالیس!
‫بیا دم در!
‫تلاش کردم بنویسم. ‫جواب ندادی.
‫باید باهات صحبت کنم.
‫- پس حالا شدی سرپرست بخش؟ ‫- بله.
‫ممنون.
‫می‌خوام برم جلوی قاضی و ‫شهادتم رو عوض کنم، سی.
‫منو اونجوری صدا نکن.
‫لطفاً منو اونجوری صدا نکن.
‫می‌دونم کاری که کردم وحشتناک بود. ‫انتظار ندارم منو ببخشی.
‫نگران نباش، نمی‌بخشمت.
‫تو یه شاهد غیرقابل اعتمادی. ‫هیچ‌وقت پرونده رو دوباره باز نمی‌کنن.
‫خب، حداقل می‌تونم به بقیه ‫بگم که چی کار کردم.
‫می‌تونم برم خونه و به مامان و بابا ‫و لئون توضیح بدم...
‫- پس چی مانعت می‌شه؟ ‫- خب، اول می‌خواستم تو رو ببینم.
‫اونا نمی‌خوان دیگه چیزی در این باره بشنون.
‫اون همه ناخوشایندی‌ پشت سر گذاشته شدن، ‫خیلی ممنونم.
‫ولی...
‫دیرم می‌شه. بهتره حرکت کنم.
‫ببخشید.
‫خیلی عمیق می‌خوابه.
‫- اینجا چی‌کار می‌کنه؟ ‫- می‌خواست با من صحبت کنه.
‫جداً، درباره چی؟
‫اون کار وحشتناکی که کردم.
‫رابی. عزیزم.
‫خیلی بی‌پرده بهت می‌گم.
‫بین این‌که همین‌جا گردنت رو بشکنم و ‫این‌که بگیرمت و از پله‌ها پرتت کنم، دو دلم.
‫خدای من.
‫هیچ تصوری داری زندان چه شکلیه؟ ‫البته که نه.
‫بگو ببینم، وقتی به این فکر می‌کردی ‫که من اون توام، خوشحال می‌شدی؟
‫- نه. ‫- ولی هیچ کاری نکردی.
‫- نه. ‫- فکر می‌کردی به دخترعموت تجاوز کردم؟
‫- نه. ‫- اون موقع هم همین فکر می‌کردی؟
‫بله، هم بله و هم نه.
‫- چی تو رو الان اینقدر مطمئن کرده؟ ‫- بزرگ شدن.
‫- بزرگ شدن؟ ‫- ۱۳ سالم بود.
‫چند ساله باید باشی تا تفاوت ‫بین درست و غلط رو بفهمی؟
‫الان چند سالته، ۱۸؟
‫باید حتماً ۱۸ ساله باشی تا بتونی خودت رو ‫وادار کنی که به یه دروغ اعتراف کنی؟
‫سربازهای ۱۸ ساله‌ای هستن که اونقدر ‫بزرگن که کنار جاده رهاشون کنن بمیرن،
‫- می‌دونستی؟ ‫- بله.
‫پنج سال پیش، برات مهم نبود ‫که حقیقت رو بگی.
‫تو و تموم خانواده‌ت، فقط فرض کردید ‫که با وجود همۀ تحصیلاتم،
‫من هنوز یه کم بهتر از یه خدمتکار بودم. ‫هنوز قابل اعتماد نبودم!
‫به لطف تو، اونا تونستن متحد بشن ‫و منو بندازن جلوی گرگ‌ها!
‫- رابی! منو نگاه کن، منو نگاه کن. ‫- نکن!
‫برگرد. برگرد.
‫برگرد پیش من.
‫براینی.
‫وقت زیادی نداریم.
‫رابی باید ساعت ۶ بره برای خدمت ‫خودشو معرفی کنه و به قطار برسه.
‫پس بشین.
‫یه سری کارها هست که ‫باید برای ما انجام بدی.
‫به محض اینکه بتونی، ‫می‌ری پیش پدر و مادرت،
‫و هر چیزی که لازمه بدونن رو ‫بهشون می‌گی
‫تا قانع بشن که شواهدی ‫که دادی اشتباه بود.
‫با یه وکیل ملاقات می‌کنی، ‫یه بیانیه می‌نویسی،
‫اونو امضا می‌کنی، مشهود، ‫نسخه‌هاش رو برای ما می‌فرستی. واضحه؟
‫بله.
‫یه نامه‌ی دقیق برام می‌نویسی ‫و همه اتفاقاتی که باعث شد بگی
‫منو کنار دریاچه دیدی رو توضیح می‌دی.
‫سعی کن هرچی اون شب ‫از دنی هاردمن یادت میاد هم بنویسی.
‫- هاردمن؟ ‫- بله.
‫دنی هاردمن نبود.
‫دوست لئون بود، مارشال.
‫باور نمی‌کنم.
‫با لولا ازدواج کرده. ‫تازه از عروسی‌شون اومدم.
‫حالا لولا نمی‌تونه علیه‌ش شهادت بده.
‫اون مصونه.
‫خیلی، خیلی متأسفم بابت ‫رنج وحشتناکی که باعث شدم.
‫خیلی، خیلی متأسفم.
‫فقط کاری که ازت خواستیم رو انجام بده.
‫همه چیزو بنویس، فقط حقیقت، بدون قافیه. ‫بدون اغراق، بدون صفت‌.
‫و بعد ما رو به حال خودمون بذار.
‫انجام می‌دم، قول می‌دم.
‫معذرت می‌خوام. ‫می‌شه یک لحظه دست نگه ‌داریم؟
‫البته. مشکلی پیش اومده؟
‫فقط چند دقیقه می‌خوام تنها باشم.
‫...چند دقیقه تنها باشم.
‫براینی تالیس، رمان جدیدتون، ‫بیست و یکمین رمانتون، به نام «تاوان» است. این...
‫براینی؟
‫معذرت می‌خوام. ‫می‌شه یک لحظه دست نگه ‌داریم؟
‫براینی تالیس، حالا می‌خوام درباره ‫رمان جدیدتون، «تاوان» صحبت کنم،
‫که قراره چند روز دیگه ‫هم‌زمان با تولدتون منتشر بشه.
‫- بیست و یکمین رمانتونه... ‫- آخرین رمانمه.
‫واقعاً؟ دارید بازنشسته می‌شید؟
‫دارم می‌میرم.
‫دکترم گفته بیماری دارم ‫به نام زوال عقل عروقی،
‫که اساساً مجموعه‌ای ‫از سکته‌های کوچیک متوالیه.
‫مغزت کم‌کم خاموش می‌شه، کلمات رو گم می‌کنی، ‫حافظه‌ت رو از دست می‌دی،
‫که برای یک نویسنده این تقریباً اصل ماجراست.
‫فکر کنم به خاطر همین تونستم ‫بالاخره کتاب رو بنویسم. مجبور بودم.
‫و به همین دلیل، بدیهیه که این آخرین رمانمه.
‫عجیب این‌که،
‫بی‌جا نیست ‫اگه اونو اولین رمانم خطاب کنم.
‫من چندین پیش‌نویس از زمانی که تو ‫بیمارستان سنت توماس در دوران جنگ بودم، نوشتم.
‫اما هیچ‌وقت راهی برای ‫تموم کردنش پیدا نکردم.
‫چون رمان شرح حال خودتونه، درسته؟
‫بله، کاملاً. هیچ اسمی رو عوض نکردم، ‫حتی اسم خودم رو.
‫و آیا این مشکل‌ساز بود؟
‫نه.
‫مدت طولانی تصمیم گرفته بودم ‫که حقیقت محض رو بگم.
‫بدون قافیه، بدون اغراق.
‫و فکر می‌کنم...
‫اگه کتاب رو خونده باشید، ‫دلیلش رو می‌فهمید.
‫روایت‌های دست اول از همه اتفاقاتی ‫که شخصاً ندیدم جمع‌آوری کردم،
‫شرایط زندان، تخلیه دانکرک، همه چیز.
‫ولی نتیجه همۀ این صداقت‌ها، ‫تا اندازه‌ای بی‌رحمانه بود.
‫دیگه نمی‌تونستم تصور کنم ‫که این کار به چه دردی می‌خوره.
‫چه کاری؟ ببخشید. ‫صداقت به چه دردی می‌خوره؟
‫صداقت.
‫یا واقعیت.
‫چون، در واقع،
‫من زیادی ترسو بودم که در ژوئن ۱۹۴۰ ‫برم خواهرم رو ببینم.
‫هیچ‌وقت به بالهام نرفتم.
‫می‌دونی تو زندان چه خبره؟
‫پس صحنه‌ای که توش ‫بهشون اعتراف می‌کنم، خیالیه.
‫خیلی عمیق می‌خوابه.
‫ساختگیه.
‫چند سالت باید باشه ‫تا فرق درست و غلط رو بدونی؟
‫و در واقع، نمی‌تونست اتفاق بیفته.
‫چون...
‫رابی ترنر از عفونت خونی در بری-دونز درگذشت
‫در اول ژوئن ۱۹۴۰،
‫آخرین روز تخلیه.
‫خداحافظ، رفیق.
‫و هرگز نتونستم اوضاع بین خودم و خواهرم، ‫سسیلیا رو درست کنم،
‫چون اون در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۰ کشته شد،
‫در اثر بمبی که لوله‌های گاز و آب ‫بالای ایستگاه بالهام رو تخریب کرد.
‫بنابراین...
‫خواهرم و رابی هیچ‌وقت نتونستن ‫زمانی رو که هر دو
‫آرزوش رو داشتن و سزاوارش بودن، ‫با هم بگذرونن.
‫و من همیشه حس کردم که...
‫از اون موقع همیشه حس کردم ‫که من مانعشون شدم.
‫اما چه حس امیدی،
‫یا چه رضایتی، خواننده می‌تونه ‫از پایانی مثل این بگیره؟
‫پس توی کتاب، خواستم به رابی و سیسیلیا ‫چیزی رو بدم که در زندگی از دست دادن.
‫دوست دارم فکر کنم که ‫این از سر ضعف یا طفره رفتن نیست،
‫بلکه یک عمل قاطع از مهربانیه.
‫من...
‫من بهشون...
‫خوشبختی رو دادم.
رائه شده توسط وب سایت تاپ وان مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس همیشگی سایت : www.T1Movie.com تلگرام و اینستاگرام ما : @TopOneMovie