ارائه شده توسط سایت تاپ وان مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور برای دریافت آدرس بدون فیلتر سایت عضو تلگرام ما شوید @TopOneMovie
‫به فروشگاهمون خوش اومدین.
‫شما هم «سگ آبی پرتکاپویی» هستین؟
‫نه‌خیر، من «سگ آبی پرتکاپویی» نیستم.
‫[طناب]
‫مشتری ثابتمون هستین؟
‫عضو انجمن جوایزمون بشین ‫که پس‌انداز کنین.
‫می‌تونین تخفیف‌های خیلی خفنی بگیرین.
‫یادتون نره:
‫اگه کمک می‌خواستین، ‫یه «سگ آبی» رو صدا کنین.
‫عه، عه!
‫سلام، کمکی از دستم برمیاد جناب؟
‫به نظرت طناب بریدن بلد نیستم؟
‫نه، آخه معمولا خودمون ‫واسه مشتریان می‌بریم.
‫خیال می‌کنی ‫قراره دست خودم رو ببرم،
‫خونم همه‌جا بپاشه ‫و ازتون شکایت کنم؟
‫نه.
‫پس به کمکت نیازی ندارم.
‫روز خیلی خوبی داشته باشین.
‫من «سگ آبی پرتکاپویی» هستم.
‫ای احمق.
‫اِم، هرچی که امروز لازم داشتین رو...
‫- پیدا کردین؟ ‫- آره.
‫خوبه.
‫ببینیم چقدر می‌شه.
‫اِم، کلا باید سه دلار و چهل و هفت سنت ‫پرداخت کنین.
‫قیمت صد و هشتاد سانت طناب رو حساب کردی.
‫آها، آره، هر نود سانتش ‫نود و نه سنته.
‫من که صد و هشتاد سانت نخریدم. ‫صد و پنجاه سانت خریدم.
‫اِم، آره، ولی ما کمتر از نود سانت رو ‫حساب نمی‌کنیم.
‫- نود سانتی حساب می‌کنیم. ‫- اگه نود سانتش نود و نه سنت باشه،
‫سی سانتش سی و سه سنته...
‫که ضرب‌در پنج می‌شه ‫یه دلار و شصت و پنج سنت.
‫تو یه دلار و نود و هشت سنت حساب کردی.
‫ریاضیتون خوبه. اِم...
‫نه، خودم می‌دونم، ‫ولی نمی‌شه این شکلی که گفتین...
‫تو کامپیوترمون واردش کنم.
‫این دیگه چه کامپیوتر آشغالیه ‫که ریاضیات ساده رو بلد نیست؟
‫- می‌شه با مدیرتون صحبت کنم؟ ‫- رفتن ناهار بخورن.
‫ناهار. این روزها همه فقط به فکر ناهارن.
‫- مسئول دیگه‌ای نیست؟ ‫- می‌خواین معاون مدیر رو صدا کنم؟
‫آره، ترجیح می‌دم معاون مدیر رو صدا کنی.
‫خیلی‌خب.
‫تیلور؟
‫تیلور؟ بیا دم صندوق.
‫- چی شده؟ ‫- عه، سلام تیلور.
‫معاون مدیرتون ایشونه؟ ‫چند سالشه؟
‫مگه نباید الان سر کلاس ورزشت باشی؟
‫- عذر می‌خوام، جانم؟ ‫- بیاین. من پول خرد دارم.
‫بذارین من سی و سه سنت مازادش رو ‫براتون حساب کنم.
‫جناب، نمی‌خوام سی و سه سنت رو ‫برام حساب کنین.
‫اصلا بحث سی و سه سنت نیست.
‫بحثم از این قراره ‫که من صد و پنجاه سانت طناب خریدم،
‫چون صد و پنجاه سانت طناب لازم داشتم.
‫اگه صد و هشتاد طناب نخوام هم...
‫نباید مجبور بشم پول صد و هشتاد سانت رو بدم.
‫می‌خواین سی سانت دیگه طناب بهتون بدیم؟
ارائه شده توسط سایت تاپ وان مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
برای دریافت آدرس بدون فیلتر سایت عضو تلگرام ما شوید @TopOneMovie
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@
‫«مردی به نام آتو»
‫باز هم همون آش و همون کاسه.
‫مگه چقدر سخته؟
‫جای اون دوچرخه اینجاست.
‫آهای! چه غلطی می‌کنی؟
‫مال منه‌ها.
‫- باید تو پارکینگ دوچرخه باشه. ‫- سی ثانیه رفته بودم دیگه.
‫دفعه بعد تو بخش اموال گمشده پارکش می‌کنم.
‫پیرمرد بی‌اعصاب حرومزاده.
‫ای بابا.
‫[مجوز پارک ساکن پلاک دویست و نه]
‫رو آینه نذاشته. هوم.
‫سلام آتو!
‫خیلی‌خب.
‫سلام!
‫[مجتمع‌های مسکونی مدرن ‫«دای اند مریکا»]
‫اگه جرئت داری بذار اون سگ موش‌گیر...
‫باز هم رو پیاده‌روی جلوی خونه‌ام بشاشه.
‫- خودم می‌دونم کار تو بود. ‫- بهش توجه نکن پرینس.
‫پیرمرد بی‌اعصاب و بی‌ادبیه.
‫ضمنا، روحش هم خبر نداره ‫کی رو پیاده‌روش می‌شاشه.
‫خب، کار یکی از خودتون بود.
‫ضمنا، به اون دوست‌پسر به درد نخورت بگو...
‫این‌قدر کشاله رانش رو ‫در ملأ عام کش نیاره.
‫امان از دستش، ‫عین ژیمناست‌های چهارده ساله...
‫رومانیایی می‌مونه.
‫برو دیگه. از اینجا برو.
‫برو.
‫[بخش مهندسی]
‫بالاخره بزرگ‌مردمون اومد.
‫این همه بند و بساط دیگه چیه؟
‫خب، گمون کنم کیک بازنشستگی باشه.
‫اسمش زیاد مهم نیست.
‫«خوش بگذره.»
‫چیکار کنم که «خوش بگذره»؟
‫خب، باقی عمرت خوش بگذره دیگه.
‫راستش، می‌خواستیم...
‫جشن بگیریم؟
‫آره! خب، نه.
‫قشنگ باهات خداحافظی کنیم.
‫- چه «قشنگ». ‫- اذیت نکن دیگه آتو.
‫خودت تصمیم گرفتی بری.
‫مزایای پایان خدمت خوبی هم دریافت کردی.
‫خودت من رو از خط تولید برداشتی.
‫از ساعات کاریم کاستی.
‫تری رو که خودم بهش کار یاد داده بودم، ‫ناظرم کردی.
‫تری رو که بدون گوشیش ‫نمی‌تونه بفهمه...
‫الان چه سالیه، ناظر کردی.
‫در نتیجه، آره، ‫مزایای پایان خدمت رو قبول کدرم.
‫متأسفم که چنین دیدگاهی داری.
‫همه‌مون مجبور شدیم ‫خودمون رو بعد از ادغام وقف بدیم.
‫ولی تو طی سال‌های کاریت...
‫خیلی به این شرکت کمک کردی، اینه که...
‫واقعا همین‌طوره. خیلی معتمدی.
‫دلمون واسه برنامه‌ریزی‌هات تنگ می‌شه.
‫به سلامتی آتو!
‫[خوش بگذره]
‫خیلی‌خب آتو. ‫می‌خوای یه تکه از صورتت بخوری؟
‫کی گرسنه است؟
‫اینجا رو باش.
‫نه، نه.
‫آهای، آهای، وایستا! ‫نه، نه، نه.
‫آهای، حق نداری بدون مجوز ‫تو این جاده رفت و آمد کنی.
‫من که پارک نکردم. ‫صرفا بسته‌ای رو تحویل دادم.
‫رو اون تابلو که تحویل بسته رو ‫لحاظ نکردن، مگه نه؟
‫نوشته «مجوز الزامیه»، ‫تو هم مجوز نداری.
‫اینجا خیابون اصلی نیست.
‫روزتون به خیر جناب.
‫هر بار که میای اینجا،
‫یکی از ساکنین...
‫نمی‌تونه جلوی خونه‌اش پارک کنه!
‫بقیه چنین کاری نمی‌کنن. ‫کامیون سفیدها چنین کاری نمی‌کنن.
‫واسه چی همیشه شما ‫کامیون قهوه‌ای‌ها پارک می‌کنین؟
‫حرفم نژادپرستانه نبودها!
‫الو؟
‫عه، سلام.
‫ببخشید، صدام رو دارین؟
‫- آره. ‫- منم، سوزان.
‫- کدوم سوزان؟ ‫- خبر خیلی خوبی در راستای...
‫- بیمه سلامتتون دارم. ‫- وای نه، نه، نه.
‫رباتی، رباتی، رباتی!
‫خب، باید با کی صحبت کنم...
‫که این خط تلفن رو قطع کنم؟
‫- باید با «خدمات مشترکین» صحبت کنین. ‫- می‌شه وصلم کنین...
‫یا باید شماره‌ای رو بزنم؟
‫خب، هفت دقیقه است ‫که دارم اون آهنگ رو گوش می‌دم.
‫واقعا عذر می‌خوام جناب اندرسون.
‫ترجیح می‌دم برق این خونه رو قطع کنم.
‫- دارین نقل‌مکان می‌کنین؟ ‫- نه، دارم اشتراک برقم رو قطع می‌کنم.
‫الف، نون، دال، ر، سین، واو، نون.
‫خب، واسه چی نمی‌تونین ‫پولم رو تا شش روز دیگه پس بدین؟
‫الف، ت، واو.
‫آها، سیاستتونه. ‫خب، سیاست من از این قراره...
‫که اگه بخوام پول شش روز ‫گاز رو حساب کنم،
‫شش روز گاز استفاده می‌کنم.
‫پس دیگه حرفی نداریم.
‫ای احمق‌ها.
‫خیلی‌خب.
‫برو، برو، برو. وایستا. برو.
‫خیلی‌خب. باشه. وایستا.
‫برو عقب. الان تو نقطه کوری، ‫مواظب باش. گاز بده.
‫- وای نه، نه، نه. ‫- خوبه، خوبه.
‫نه، داری وارد پیاده‌رو می‌شی. ‫خیلی‌خب.
‫برو عقب، برو عقب، برو عقب.
‫برو اون‌طرف.
‫وایستا. وایستا.
‫ای بابا.
‫داره چه غلطی می‌کنه؟
‫آفرین! احسنت! من هم دارم همین رو می‌گم.
‫ببین، نمی‌شه که همین‌جوری ‫با ماشین بیاین اینجا.
‫من که پشت فرمون نیستم. ‫من الان پشت فرمونم؟ نه‌خیر.
‫نمی‌شه بدون مجوز با ماشین ‫وارد این خیابون بشین.
‫نه، ما مجوز پارک داریم. ‫همین‌جاست. دیدین؟
‫اون مجوز تو جیب تو چیکار می‌کنه؟!
‫خب، راننده منم دیگه.
‫اینجا خونه اجاره کردیم. آره.
‫پلاک دویست و ششیم.
‫دلیل نمی‌شه بتونین ‫اون تریلر رو...
‫- جلوی در خونه‌تون بذارین. ‫- نه، چنین قصدی نداشتم.
‫داشتم پارک دوبل می‌کردم.
‫با چی پارک دوبل می‌کردی؟
‫آره، اِم... ‫چندان خوب پیش نرفت، مگه نه؟
‫دوباره امتحان می‌کنم.
‫وای خدایا.
‫- خیلی‌خب. ‫- هوم.
‫خوبه. خوبه!
‫باز هم بیا کنار.
‫حالا بیشتر فاصله بگیر.
‫خیلی‌خب، ردیفش می‌کنم.
‫اون‌طرفی برو، ولی قبلش اون‌طرفی برو.
‫- تند نرو. ‫- احسنت.
‫- تند نرو، تند نرو. ‫- آها، خوبه.
‫نه. نه، نه. چی؟ نه!
‫نه، نه، نه! وایستا! ‫وایستا، وایستا، وایستا! وایستا!
‫وایستا! وایستا. پیاده شو.
‫- پیاده شو. ‫- ببخشید.
‫چطوری بلد نیستی ‫با تریلر دنده عقب بری،
‫ولی تا الان زنده موندی؟
‫خدایا، سگی که یه پا نداشته باشه ‫و آب‌مروارید داشته باشه هم...
‫بهتر از این پارک می‌کرد.
‫معلومه دیگه، دنده‌اش هم اتوماتیکه. ‫سوییچش رو بده.
‫آها، سوییچ تو جالیوانیه.
‫با دکمه استارت می‌خوره.
‫نه، خودم می‌دونستم.
‫این دیگه صدای چیه؟
‫صدای رادارشه.
‫تریلره خیلی به کنار ماشین نزدیک شده.
‫واسه همین هنوز بوق می‌زنه، ولی...
‫خیلی‌خب.
‫سلام.
‫- اسمتون چیه؟ ‫- آتو هستم.
‫آتو؟
‫آتو. الف، ت، واو.
‫من ابی هستم «الف، ت، واو».
‫من هم لونا هستم.
‫خوش‌وقتم.
‫وای، خیلی خوب بود، مگه نه؟
‫با یه فرمون پارک کرد، مگه نه؟
‫- حرف نداشت! ‫- ممنون جناب.
‫نباید بذارن کسی که خیال می‌کنه ‫باید با رادار...
‫دنده عقب بره، ‫رانندگی کنه.
‫نباید بذارن رادیو گوش بده.
‫درست شنیدی.
‫ضمنا، باید مجوزتون رو ‫به آینه ماشین وصل کنین.
‫- نباید تو جیبتون باشه! ‫- باشه، باشه.
‫- فهمیدم. ‫- خداحافظ! ممنون!
‫ممنون جناب. ‫خیلی لطف کردین. وای.
‫ای احمق.
‫همگی آماده‌این؟
‫خیلی‌خب.
‫وسایلتون رو بیارین، خب؟
‫بیاین عزیزان دلم.
‫دخترکم، وسایلت رو بردار.
‫چند طبقه دیگه خالی مونده؟
‫سه طبقه خالی مونده.
‫چند جعبه کتابت مونده؟
‫هفت هشت جعبه مونده.
‫«پس یه کتابخونه دیگه برات می‌سازم.»
‫پس یه کتابخونه دیگه برات می‌سازم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام اوتو.
‫درست گفتم؟ آره.
‫آتو هستم.
‫آره، من هم همین رو گفتم. ‫نگفتم؟ چی گفتم...؟
‫مهم نیست چی گفتی. ‫آتو هستم. الف، ت، واو.
‫- آها! اوتو. ‫- آتو.
‫آها، اوتو. خیلی‌خب، ‫یعنی برعکس اسمت هم همون می‌شه.
‫- آتو هستم. ‫- آتو هستن ماری.
‫آخه چنین اسمی زیاد به گوش آدم نمی‌خوره.
‫به گوش من که می‌خوره.
‫خیلی‌خب. اگه مزاحم شدیم،
‫- می‌تونیم بعدا بیایم. ‫- چیکار دارین؟
‫براتون غذا آوردم.
‫واسه چی؟
‫آخه انگار گرسنه بودین.
‫واسه همین این‌قدر به هم میایم.
‫خودش عاشق آشپزیه، ‫من هم عاشق خوردن همه‌چیزم.
‫بگذریم، صرفا...
‫می‌خواستیم خودمون رو ‫درست و حسابی معرفی کنیم،
‫آخه قراره همسایه باشیم، اینه که...
‫اینه که... ‫خیلی‌خب.
‫خداحافظ.
‫من ماریسل هستم.
‫من هم تامی هستم.
‫آتو هستم.
‫همیشه این‌قدر نچسبی؟
‫من که نچسب نیستم.
‫به نظرم کمی نچسبی.
‫- نچسب نیستم. ‫- یه کم هستی.
‫- نیستم. ‫- نیستی؟ خیلی‌خب، نیستی.
‫نه، نه، نه، نه. ‫نچسب ینستی.
‫تک‌تک کلماتت عین آغوشی گرم می‌مونه.
‫واقعا همین‌طوره.
‫- نوش جانت. ‫- چی هست؟
‫لطفا مواظب باش سس سالساش نریزه.
‫مرغ با سس موله است.
‫خیلی خوشمزه است.
‫غذای مکزیکیه.
‫مکزیکی هستم. ‫خوب نگفتم.
‫متولد السالوادورم، آخه پدرم اهل اونجاست.
‫ولی مامانم مکزیکیه، واسه همین ‫اول رفتیم مکزیک، بعدش...
‫- تو چی؟ ‫- مشاور فناوری اطلاعاتم.
‫آها، اهل آناهایم هستم.
‫آها، اهل آناهایمی.
‫آره، اهل آناهایم هستم.
‫آره. اهل ال پاسوئم.
‫خیلی‌خب، من مقداری کار دارم.
‫عذر می‌خوام جناب آتو. ‫احیانا آچار آلوین ندارین...
‫که ازتون قرض بگیرم؟
‫منظورت آچار آلنه دیگه.
‫نه، آچار آلوین می‌خوام.
‫- اسمش آچار آلنه. ‫- آچار آلنه.
‫آچار «آلن»ـه، مگه نه؟ ‫آچار آلنه.
‫- آلوینه. ‫- از صبح داریم بحث می‌کنیم.
‫«آچار آلوین، آچار آلوین.»
‫عزیزم، آلوینه، از من بشنو.
‫کل آشنایانم می‌گن آچار آلوین.
‫- کل آشنایانت اشتباه می‌کنن. ‫- عه، واقعا؟ می‌خوای گوگلش کنیم؟
‫- خدایا. ‫- گوگلش کن! گوگلش کن!
‫گوگلش کن. ‫برو «ویکی‌پدیا». برو «ویکی‌پدیا».
‫گوشیت رو بده من.
‫نه‌خیر، گوشی خودمه. ‫با گوشی خودت بزن.
‫می‌دونی چه سایزی لازم داری؟
‫همون سایز عادیش رو بده.
‫کلشون رو بردار.
‫- ممنون. ‫- آخی، ممنون.
‫دیگه چون کار داری، ‫رفع زحمت می‌کنیم، اینه که...
‫تو دیگه دنبال چی هستی، ها؟
‫هوم! هوم.
‫هوم.
‫هوم!
‫خیلی خوشگله، مگه نه پسرم؟
‫موتور شورلت همینه دیگه. ‫قابل اطمینانه.
‫تو این دنیا نمی‌شه به چیزهای زیادی ‫اطمینان داشت.
‫بابا، ایشون آتوئه.
‫دیگه بسه عزیز دلم.
‫عجب. دوتاش هشت دباره؟
‫شاید بهتر باشه خودم رو ‫با ماشین زیر بگیرم.
‫شاید این‌جوری جواب بده.
‫گلی که دوست داری رو پیدا کردم.
‫صورتی‌ان.
‫تخفیف خورده بودن.
‫حراج کرده بودن. دو دسته‌شون هشت دلار بود.
‫ببخشید که زودتر برات نیاورده بودم.
‫حواسم پرت شده بود.
‫همسایه‌های جدید حواسم رو پرت کردن.
‫شوهره خیلی احمقه.
‫حتی فرق آچار آلن رو ‫با یکی از اون سنجاب‌ها تشخیص نمی@داد.
‫مسلما اجاره کردن.
‫اصلا تعهدی ندارن.
‫خودم می‌دونم، می‌دونم. شاید هنوز ‫پول خریدش رو نداشته باشن.
‫ولی وقتی املاکی‌های حرومزاده ‫تصمیم بگیرن...
‫خونه‌شون رو خراب کنن ‫و سه‌سوته...
‫جاش مجتمع مسکونی علم کنن، ‫چیکار می‌کنن؟
‫همین‌طور می‌شه. ‫بهت قول می‌دم.
‫همین الانش هم دارن ‫دم دروازه‌مون می‌چرخن...
‫و رو چمن‌هامون می‌رونن.
‫«دای و مریکا.»
‫کدوم احمقی خیال کرده بود ‫چنین اسمی...
‫واسه شرکت املاک مناسبه؟
‫انگار دارن می‌گن «مرگ بر آمریکا».
‫البته مسلما آمریکا رو به موته.
‫دیگه حتی نمی‌شه ‫قلاب پیچی درست و حسابی خرید.
‫طناب رو هم سی سانتی ‫حساب نمی‌کنن.
‫وقتی تو خونه نباشی، ‫هیچی سر جاش نیست.
‫نفر بعدی بیاد.
‫گمون کنم بیش‌پروردگی ماهیچه قلب داری،
‫یعنی به طور ژنتیکی بزرگ شده و...
‫خودم بلدم.
‫پدرم هم داشت.
‫خب، احتمالا زیاد عمر کنی،
‫ولی دیگه نمی‌تونی تو ارتش خدمت کنی.
‫نفر بعدی بیاد.
‫لطفا یه بلیت بازگشت به پیتسبرگ بدین.
‫یه دلار و ده سنت می‌شه.
‫ممنون.
‫برین کنار.
‫عه، کتابتون افتاد!
‫خانم، کتابتون افتاد! ‫آهای!
‫کتاب منه؟
‫چی؟
‫آره. دیدم از دستتون افتاد، واسه همین...
‫خیلی ممنون. ‫نصفش رو خونده بودم.
‫اصلا دلم نمی‌خواست ‫نفهمم تهش چی می‌شه.
‫عه، بفرمایین. ‫نظرتون چیه کنار من بشینین؟
‫سونیا هستم.
‫آتو هستم.
‫اسم پدرم هم همین بود.
‫الان دارم می‌رم دیدن پدرم.
‫هر پنج‌شنبه می‌رم دیدنش.
‫زیاد سوار این قطار می‌شین؟
‫نه بابا، مجبور شدم ‫واسه ویزیت ارتشم بیام شهر.
‫وای خدا.
‫وای، حتما خیلی سخته...
‫که ندونی قراره اونجا ‫با چه شرایطی مواجه بشی.
‫- کی اعزام می‌شی؟ ‫- نمی‌شم.
‫فعلا نمی‌شم.
‫لطفا بلیتتون رو تحویل بدین.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب، ممنون.
‫متأسفانه قطارتون رو اشتباه سوار شدین.
‫این قشار به سمت شرق می‌ره.
‫حتما... اِم...
‫ایستگاه بعدی پیاده می‌شم.
‫اِم، چقدر می‌شه؟
‫یه دلار و هفتاد و پنج سنت می‌شه.
‫این یه دلار.
‫بیا. من پول خرد دارم.
‫ممنون.
‫بفرمایین. ‫روزتون به خیر.
‫بیست و پنج سنت موند.
‫سال ۱۹۶۴ ضرب شده.
‫- نقره خالصه. ‫- واقعا؟
‫پس نگهش دار. ‫خوش‌شانسی میاره.
‫آره، میاره.
‫سلام آتو! کارهای صبحگاهیت رو ‫یه کم دیر شروع کردی، مگه نه؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫مگه نباید سر کار باشی؟
‫- نه. ‫- عه. ایول.
‫پس می‌خوای ناهار مهمونمون باشی؟
‫ناهار.
‫- آره. ‫- نه، نه.
‫خب، اگه نظرت عوض شد، ‫فیله خوک داریم!
‫نه، نه، نه، نه.
‫آهای، ببخشید.
‫کار خودت بود.
‫این جاده شخصیه،
‫این دروازه هم واسه کاهش حجم ترافیکه.
‫واسه این نیست ‫که راننده‌های احمق دورش بزنن...
‫و چمنمون رو خراب کنن.
‫خیلی‌خب. مچم رو گرفتی.
‫از شرکت «دای اند مریکا» اومدم.
‫می‌گم حیاط‌بان بیاد...
‫و درستش کنه، خب؟ ‫عین اولش می‌شه.
‫حتی بهتر می‌شه. ‫روزت به خیر، خب؟
‫ما که بی‌جهت قانون نداریم.
‫خودم می‌دونم دنبال چی هستین.
‫خیلی‌خب جناب اندرسون. ‫هرچی شما بگین.
‫همچنان هوای محله‌تون رو داشته باشین.
‫بیا بیرون ببینم عوضی کوچولو!
‫بیا ببینم. آفرین.
‫بیا بیرون ببینم!
‫قسم می‌خورم اگه یه سنگ دیگه پرت کنی، ‫چنان جفت‌پا می‌رم...
‫تو سگ کوچولوت که تا اون‌طرف سقف پرتاب بشه.
‫نه، به خونه تو که سنگ نمی‌زنم.
‫اون گربه کثیف پرینس رو زخمی کرد.
‫اون آشغال عوضی رو می‌کشم.
‫- نه‌خیر، نمی‌کشی. ‫- به تو چه؟ اون که وحشیه.
‫احتمالا کلی مرض چندش داره.
‫به احتمال زیاد خودت هم داشته باشی. ‫من که بهت سنگ نمی‌زنم.
‫- اندی. ‫- چی شده؟
‫شنیدی این دفعه چی گفت؟
‫من که قبلا بهت گفته بودم ‫چطوری باهام صحبت می‌کنه.
‫تا فرصت داری از اینجا برو. ‫من دوستت نیستم.
‫«دای اند مریکا» گفته ‫می‌خوان ساکنین مسن این خیابون رو...
‫بفرستن خونه سالمندان. ‫کاش زودتر بفرستن!
‫- سلام. ‫- دیگه چی شده؟
‫صرفا می‌خواستم آچارهاتون رو پس بدم.
‫دیدم یکی با اسبابمون فرستاده بودن.
‫مبارک باشه.
‫من هم براتون «سالپورز دی‌آروز» درست کردم.
‫همون مرغ با سس موله است؟
‫نه. شیرینی السالوادوریه.
‫پدرم خیلی دوستشون داره، اینه که...
‫خوشمزه‌ان. ‫خیلی خوشتون میاد.
‫- آره، آخه خودم درست کردم. ‫- ضمنا، آتو، می‌خواستم ببینم...
‫احیانا نردبون نداری ‫که ازت قرض بگیرم؟
‫پنجره‌مون گیر کرده.
‫نردبون می‌خوای چیکار؟
‫خب، اون پنجره بالاییه است. ‫باز...
‫باز نمی‌شه.
‫اون‌وقت می‌خوای سعی کنی ‫از بیرون بازش کنی؟
‫آره. درسته.
‫الان کاپشنم رو برمی‌دارم.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫از دست تکون دادنش خیلی خوشم میاد. ‫بیا دست‌هاش رو وصل کنیم.
‫- عه، خوبه. ‫- سلام آنیتا.
‫آتو، اصلا دلم نمی‌خواد ‫مزاحمت بشم،
‫ولی گرمایشمون قطع شده.
‫اِم، می‌شه بیای نگاهی بندازی؟
‫آب رادیاتورتون رو بیارین.
‫چطوری چنین کاری کنم؟
‫باید آب رادیاتورتون رو بیارین.
‫آتو. بی‌ادبی نکن دیگه.
‫من که بی‌ادبی نکردم.
‫خب، گاهی اوقات نمی‌شه فهمید ‫آتو بی‌ادبی می‌کنه یا نه.
‫آره.
‫راستی، ما تازه ساکن ‫پلاک دویست و شش شدیم.
‫- من ماریسل هستم. ‫- من هم تامی هستم.
‫- عه، خوش اومدین عزیز دلم. ‫- خوش‌وقتیم.
‫من آنیتا هستم.
‫قبلا روبن، شوهرم، گرمایشمون رو ردیف می‌کرد.
‫- خیلی‌خب. ‫- ولی از اولش هم می‌دونستیم...
‫بالاخره یه روزی دیگه نمی‌تونه...
‫به کارهای خونه برسه.
‫شاید بهتر بود روبن ‫موقع هماهنگ کردن...
‫کودتاش فکر این مسائل رو هم می‌کرد.
‫اون جریان که مال خیلی وقت پیشه.
‫کودتا؟
‫سوتفاهم پیش اومده بود.
‫کودتا بود دیگه.
‫آتو، نمی‌شه خودت بری ‫هوای رادیاتور آنیتا رو خارج کنی.
‫نه‌خیر. چون هوای رادیاتور رو خارج نمی‌کنن.
‫- آبش رو خارج می‌کنن. ‫- عزیزم، این سطح شیبدار رو باش.
‫- عه، اون مال سونیاست. ‫- واسه تریلرمون لازم می‌شد.
‫بذارش پایین. بذارش پایین!
‫- کی گفت می‌تونی بهش دست بزنی؟! ‫- وای، ببخشید.
‫همه‌تون برین ببینم. ‫برین، برین.
‫نربودنتون رو بردارین و برین. ‫برین ببینم. با همه‌تونم.
‫- خیلی‌خب. ‫- ممنون.
‫- مواظب باش.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫ممنون!
‫نه. تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چطوری اومدی این تو؟ ‫بیا ببینم.
‫بیا ببینم. برو! بیا بیرون.
‫نه، بیا بیرون. بیا بیرون ببینم.
‫بیا دیگه، برو.
‫آهای.
‫ولم کن!
‫ولم کن.
‫اگه زخمیم کنی، گازت می‌گیرم.
‫درس عبرتت می‌شه.
‫ای گربه خنگ.
‫سلام آتو!
‫الف، ت، واو.
‫سلام آتو. اِم...
‫من شلنگ باغچه‌ام رو اوت پارسال ‫بهت قرض داده بودم.
‫اگه بهم پسش بدی، ‫آب رادیاتورت رو خارج می‌کنم.
‫بیا تو.
‫خب، ظاهرا همسایه‌های جدیدت...
‫خیلی دوست‌داشتنی‌ان، ‫موافق نیستی؟
‫- خیلی دوست‌داشتنی‌ان. ‫- آره، خب، شاید به زودی...
‫همسایه‌های جدید دیگه‌ای هم داشته باشی.
‫چند وقته که املاکی‌ها ‫دارن بهمون می‌گن...
‫من و روبن باید اینجا رو تخلیه کنیم.
‫نه‌خیر، چرت و پرت می‌گن.
‫صاحب این خونه که اون‌ها نیستن. ‫خودتونین.
‫آره، خب، من هم همین رو گفتم.
‫چند وقته دارن با کریس، پسرمون، صحبت می‌کنن.
‫- ای بابا! ‫- خودش می‌گه...
‫دیگه نمی‌تونم از روبن مراقبت کنم...
‫و باید بره آسایشگاه.
‫من هم باید برم خونه سالمندان.
‫کریس چه می‌فهمه؟
‫پسره احمقه. ‫از اولش هم احمق بود.
‫نمی‌تونن مجبورتون کنن ‫کاری بکنین.
‫اصلا از حضورمون خبر داره؟
‫معلومه که داره.
‫نذار گولت بزنه.
‫خودش هنوز تو وجودشه.
‫اِم، بذار برم شلنگت رو پیدا کنم.
‫این روزها، کل محله‌مون ‫داره از هم می‌پاشه.
‫حتی دیگه...
‫انجمن صاحب‌خونه‌ها رو تشکیل نمی‌دن.
‫سکسی نمونده که مدیریت کنه.
‫عین خودمون نیستن.
‫خب، صرفا جهت شفاف‌سازی می‌گم...
‫هنوز نبخشیدمت.
‫ولی نفهمیده بودن این‌قدر زود بدبخت می‌شی.
‫الان هم...
‫دارن کل چیزهایی رو که واسه ساختنشون ‫جون کندیم، نابود می‌کنن.
‫من هنوز نرفتم، ‫ولی دارن سعی می‌کنن پاکمون کنن.
‫خب، من نمی‌مونم که شاهدش باشم.
‫دارم می‌رم.
‫- کلا می‌رم. ‫- آنیتا، آماده‌ای ناهار بخوریم؟
‫دارم سوپ کرم ذرتی رو ‫که دوست داری درست می‌کنم.
‫- وای، ممنون. ‫- وایف ممنون آتو.
‫شرمنده که این‌قدر دیر پسش دادم.
‫اِم، می‌خوای ناهار مهمونمون باشی؟
‫آره، انیتا فیله خوک درست کرده.
‫نه، کلی کار دارم.
‫روبن، چیکار می‌کنی عزیزم؟
‫- ول کن. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- ول کن. ‫- روبن. روبن.
‫- ول... ‫- چیکار می‌کنی؟
‫... کن.
‫وای پسر.
‫سعی کن کمی از داخل بازش کنی.
‫خیال نمی‌کردم این‌قدر بلند باشه.
‫کمی سرگیجه دارم عزیزم.
‫هوم.
‫هوم...
‫♪ آفتاب از لای سایه‌ها می‌تابه، ♪
‫♪ نور از در میاد تو، ♪
‫♪ صدات چون پزواکیه... ♪
‫♪ که دیگه به گوشم نمی‌رسه. ♪
‫♪ واسه همین در حالی که... ♪
‫♪ عشق به جا مونده از تو ‫رو قلبم حک شده... ♪
‫♪ و آرزوهایی در سر دارم، ♪
‫♪ پا جای پات می‌ذارم. ♪
‫♪ آرزو دارم دفعه بعد که می‌بینمت، ‫حتما در آغوش بگیرمت، ♪
‫♪ آخه راستش رو بهت می‌گم. ♪
‫♪ دنیا بدون تو... ♪
‫♪ رنگی نداره. ♪
‫ظاهرا جفتمون مجبوریم ‫سوار قطار بعدی بشیم.
‫اسمت آتوئه. ‫اسم پدرت هم همین بود.
‫یادت مونده بود.
‫مجبور شدی باز بری مرکز ارتش؟
‫نه، می‌خواستم پول بلیت قطار رو ‫بهت پس بدم.
‫به نظرت اگه شام مهمونم کنی، ‫قشنگ‌تر نیست؟
‫♪ بهترین موهبت زندگی... ♪
‫♪ دیدنت از نزدیکه... ♪
‫بریم؟
‫آره، بریم تو.
‫پونزده...
‫- دقیقه دیر کردی. ‫- واقعا؟
‫♪ پس کل لحظاتی رو که کشف کردم، ♪
‫♪ تا زمانی که ببینمت، ♪
‫♪ یادداشت می‌کنم عشقم. ♪
‫خب، به چه چیزهایی علاقه داری؟
‫علاقه یعنی چی...؟
‫چه علایقی داری؟
‫به دستگاه‌ها. به موتورها.
‫خوشم میاد از طرز کار ‫وسایل سر در بیارم.
‫بدونم وظیفه هر قطعه ‫واسه راه افتادن ماشین از چه قراره.
‫پیچیده‌تر از تصور ملته.
‫کاربراتور باید ترکیب صحیحی ‫از بنزین و هوا...
‫ارائه بده، شمع باید...
‫مخلوطشون رو روشن کنه ‫که پیستون،
‫میل کاردان و شاتون رو به حرکت می‌اندازه...
‫از کجا این‌قدر راجع به ماشین ‫اطلاعات کسب کردی؟
‫از پدرم یاد گرفتم.
‫تنها موضوع حرف‌هامون همین بود. ‫بابای خوبی بود.
‫قابل اطمینان بود.
‫فوت کرد.
‫دو ماه پیش از دنیا رفت.
‫خیلی یهویی فوت کرد.
‫تسلیت می‌گم.
‫مامانت چی؟
‫خاطرات زیادی ازش ندارم.
‫صرفا یادمه موقع فوتش ‫چه حالی داشتم.
‫چرا غذای اصلی سفارش ندادی؟
‫خونه غذا خورده بودم.
‫واسه چی؟
‫که تو بتونی هرچی خواستی سفارش بدی.
‫ببین، من بهت دروغ گفتم.
‫شرمنده‌ام.
‫عضو ارتش نیستم. ‫تو ویزیت ارتش رد شدم.
‫اگه رد نمی‌شدم، ‫حداقل الان کار داشتم...
‫و روش حساب کرده بودم. ‫ولی ندارم.
‫الان هم نمی‌دونم می‌خوام چیکار کنم.
‫بهتره برم.
‫آتو!
‫اومدم.
‫اومدم!
‫چیه؟ چیکار داری؟
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- خودت چیکار می‌کنی؟
‫- دنبال تو می‌گردم. ‫- خب، پیدام کردی.
‫می‌شه لطفا من رو ببری بیمارستان؟ ‫خواهش می‌کنم.
‫تامی از نردبون افتاد. ‫همین الان با آمبولانس بردنش.
‫خب، می‌تونی خودت با اون توستر وارداتیتون...
‫که ماشین محسوبش می‌کنین بری.
‫گواهی‌نامه ندارم.
‫- چند سالته؟ ‫- ها؟ سی ساله‌ام.
‫اون‌وقت گواهی‌نامه نداری؟
‫جوار رانندگی دارم.
‫ولی خود گواهی‌نامه رو نگرفتم.
‫مگه چند مرحله داره؟
‫خواهش می‌کنم!
‫لطفا.
‫حواست رو جمع کن! ‫خواهش می‌کنم گوش کن.
‫تامی رفته بیمارستان...
‫و ممکنه همین الان ‫رو به موت باشه.
‫حالا من رو می‌رسونی بیمارستان...
‫یا مجبورم می‌کنی با اتوبوس برم؟
‫- خودم می‌رسونمت. ‫- ممنون.
‫خیلی سخت بود؟
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم بچه‌هامون رو بیارم!
‫بچه‌هاتون رو بیاری؟
‫بلندم کن، بلندم کن!
‫همه‌جا منفجر شد. نه! نه.
‫بزنش، بزنش، بزنش!
‫این عروسک‌ها...
‫ابرقهرمانن؟
‫اِم، «لوچادورها» کشتیگیرن. ‫آره.
‫کشتیگیرن.
‫- کتاب « آقا خرسه» پیدا کردم! ‫- که این‌طور.
‫می‌خواد براش بخونیش.
‫احسنت.
‫«خونه‌ای بچه خرسه؟»
‫آقا خرسه گفت: «خونه‌ای بچه خرسه؟»
‫«ای وای، بچه خرس من کجاست؟»
‫نه، عین خرس حرف بزن.
‫خرس که حرف نمی‌زنه.
‫اِم، این یکی می‌زنه.
‫«ای وای، بچه خرس من کجاست؟»
‫«بچه خرسه، بالای درختی؟»
‫- غرر! ‫- نه، جغده!
‫«کسی جز بچه و خودم اینجا نیست.»
‫«بچه خرسه، زیر زمینی؟»
‫من که بچه خرسه نیستم.
‫من بپو هستم!
‫سلام بپو!
‫- می‌خواین حقه‌ای براتون اجرا کنم؟ ‫- آره!
‫راستش، داشتم براشون ‫کتاب می‌خوندم.
‫آقا خرسه با غرغر گفت: ‫«راستش، داشتم براشون کتاب می‌خوندم.»
‫بگو ببینم، می‌شه یه سکه ‫بهم قرض بدی آقا خرسه؟
‫آره، آره، آره، می‌شه لطفا؟
‫می‌شه لطفا، لطفا، لطفا؟
‫ایول، ایول، ایول!
‫باید بهم پسش بدی.
‫حتما پس می‌دم.
‫آتو کجاست؟
‫حتی لباسش هم مال خودش نیست. ‫مالی بیمارستانه.
‫- باید پولش رو بده. ‫- آتو!
‫بپو یعنی خوشحالی. ‫خودش داوطلبانه میاد اینجا.
‫آتو. چه غلطی کردی؟
‫هیچی.
‫بابابزرگ آتو دلقکه رو زد.
‫- نزدمش. ‫- چرا، زدیش.
‫بابابزرگ کشتیگیره!
‫کشتیگیره!
‫همه‌اش تقصیر دلقکه بود.
‫کجا می‌ره؟
‫ایناهاش...
‫فوت کن.
‫وای! ایناهاش!
‫- چطوری چنین کاری کردی؟ ‫- شعبده‌بازیه دیگه.
‫ممنون.
‫امیدوارم روز سحرآمیزی داشته باشین!
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ بپو!
‫- ممنون. ‫- وایستا ببینم.
‫این بیست و پنج سنتی خودم نیست.
‫خب، پشت گوش خودتون بود جناب،
‫پس مشکل خودتونه، هه!
‫نه‌خیر، این بیست و پنج سنتی خودم نیست.
‫«نه، نه، نه. ‫بیست و پنج سنتی خودتون نیست.»
‫- ببین. ‫- عه. عه، عه.
‫من یه بیست و پنجی سنتی بهت دادم ‫و گفتم باید بهم پسش بدی.
‫- می‌خواین یه دلار بدم؟ ‫- تو عوضشون کردی.
‫- عوضشون کردم. ‫- این بیست و پنج سنتی رو بهم دادی.
‫آتو قراره تو دردسر بیفته؟
‫- بیست و پنج سنتیه دیگه بابا. ‫- نه‌خیر، نیست.
‫- می‌بینی مسیه؟ ‫- مسی رو صدا نکنین دیگه.
‫- من بیست و پنج سنتی ضرب ۱۹۶۴ بهت دادم. ‫- لطفا آروم باشین.
‫باید پسش بدی! کجاست؟
‫- دست خودته. ‫- سرکار، کمکم کنین.
‫کد صد و بیست و نه. ‫با دلقکه مشکلی پیش اومده.
‫کجاست؟
‫دلقکه رو ول کنین! جناب! جناب!
‫آها! ضرب ۱۹۶۴ـه.
‫اسباب‌بازی من کجاست؟
‫تو کوله‌پشتیته.
‫- تو کدوم جیبشه؟ ‫- هزارتا جیب داره.
‫چیه؟
‫پدرم هم این شکلی لبخند می‌زد.
‫من که لبخند نمی‌زنم.
‫دقیقا.
‫آدم اصلا نباید ‫با دلقک بدرفتاری کنه.
‫جناب آچار آلوین چی شد، نمیاد؟
‫- اونجا رو! ‫- سلام بچه‌ها!
‫مامان، اوناهاش! هورا!
‫لطفا برو جلو که بتونیم سوارش کنیم!
‫سلام آتو!
‫- مرسی که رسوندیمون. ‫- مرسی بابابزرگ کشتیگیر.
‫- ممنون آتون. ‫- خیلی‌خب، شبت به خیر.
‫- خداحافظ! ‫- باز هم مرسی آتو.
‫خداحافظ.
‫خیلی‌خب خانم‌ها.
‫بریم.
‫- پای جدیدت رو باش! ‫- عین پای ربات می‌مونه.
‫آتو!
‫وای خدایا، مرده؟
‫نه، احتمالا خوابه.
‫آتو. نه، نه، نه، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫بیارش بیرون. خواهش می‌کنم.
‫نه، چرا خودت نمی‌ری؟
‫آخه باردارم.
‫نباید به گربه‌ها دست بزنم،
‫آخه نباید عفونت انگلی بگیرم.
‫خب، خودش رفته اونجا.
‫خودش هم می‌تونه بیرون بیاد.
‫چرا این شکلی رفتار می‌کنی؟
‫با گربه‌ها میونه خوبی ندارم.
‫سلام پسر. چه خبر؟
‫سلام جیمی. جیمی، مشـ...
‫وای نه!
‫باید گرمت کنیم رفیق!
‫آره بابا. وای، مواظب باش.
‫وای نه.
‫وای، بغلت کردم.
‫خیلی سردشه.
‫- کجا بریم؟ ‫- نه، ولی نه. انگل داره. آتو.
‫آها، خیلی‌خب، بریم. ‫آروم باش، دیگه هوات رو دارم.
‫آتو. در رو باز کن.
‫وای، چیزی نیست رفیق.
‫- حالت خوب می‌شه دخترکم. ‫- بیچاره.
‫خیلی‌خب. چیزیت نیست.
‫- کف خونه‌ام رو برفی کردین. ‫- وای، ببخشید.
‫وای خدایا، اینجا چقدر سرده.
‫خیلی‌خب، این یکی چطوره؟ ‫خواهش می‌کنم.
‫نه، نه. به اون ژاکت دست نزن. ‫جاش همین‌جاست.
‫خیلی‌خب. می‌شه لطفا پتویی بیاری؟
‫- واسه گربه بیارم؟ ‫- چیزی نیست. خودم ردیفش می‌کنم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫حرارت بدن خیلی تأثیر می‌ذاره.
‫من کلی بدن و حرارت دارم.
‫من فر رو روشن می‌کنم.
‫نباید اون گربه رو تو فرم بذاری.
‫نه، صرفا می‌خوام خونه کمی گرم بشه.
‫چقدر ارتفاع پیشخوانت کمه. ‫از کجا خریدیش؟
‫خودم ساختمش.
‫واسه سونیا، همسرم، ساختم.
‫آخی، اون هم قدکوتاهه؟
‫سونیا فوت شده.
‫ولی آشپز معرکه‌ای بود، مگه نه؟
‫من همیشه اینجا غذا می‌خوردم.
‫آخی.
‫تسلیت می‌گم.
‫خب، می‌شه دیگه برین؟
‫من کار دارم.
‫خب، مثل همیشه ‫خیلی از دیدنت خوشحال شدم.
‫آها، راستی، کی می‌خواد ‫مراقب ایشون باشه؟
‫خودت.
‫آخی...
‫خیلی‌خب.
‫حالا درست ازم بپرس.
‫خیلی هم قشنگ بود.
‫خیلی‌خب، الان دیگه گرسنه‌ام. ‫الان دیگه گرسنه‌ام.
‫بذار ببینم.
‫«هیئت امنا بدین وسیله ‫اعلام می‌دارد آتو اندرسون...»
‫«تمام پیش‌نیازهای لازمه جهت دریافت...»
‫«کارشناسی مهندسی را پشت‌سر گذاشته...»
‫دلت می‌خواد یه موقعی...
‫ازدواج کنیم؟
‫- آخه اگه دلت بخواد... ‫- من رو نگاه کن.
‫حالا درست ازم بپرس.
‫باهام...؟
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫آزه.
‫آره!
‫آره.
‫آره! آره!
‫- وای خدایا! ‫- یکی زنگ بزنه ۹۱۱.
‫- افتاد پایین! ‫- یکی کمکش کنه!
‫- دوربین رو بگیرین سمتش. ‫- نه، فیلم بگیرین.
‫وای، امان از دستتون.
‫کی می‌خواد کمکش کنه؟ ‫وای خدایا، افتاد.
‫- از خط‌آهن بلندش کنین. ‫- یکی کمک کنه.
‫آهای! می‌تونی تکون بخوری؟
‫باید تکون بخوری! بجنب! ‫باید بلند شی!
‫یکی کمکم نمی‌کنه؟
‫- برو. ‫- فیلم بگیر، فیلم بگیر.
‫فیلم بگیر. ‫گرفتم. گرفتمش.
‫- صورتش رو بگیر. ‫- بگو ببینم چی شد.
‫داشتیم می‌رفتیم موزه...
‫ببین من رو.
‫سلام کن.
‫نفس بکش آتو.
‫دستم رو بگیر.
‫زود باش دستم رو بگیر!
‫عه، دیوانه شدی؟ ‫ممکن بود خودت رو به کشتن بدی.
‫جناب، شما جونش رو نجات دادی.
‫ایشون جون طرف رو نجات داد.
‫کارتون حرف نداره. وای خدایا.
‫شگفت‌انگیز بود.
‫- خب حالا، فالومون کنین. ‫- بگذریم، فالومون کنین.
‫سلام!
‫می‌خوای زهره‌ترکم کنی که بمیرم؟
‫این رو ببین.
‫اِم، ابی می‌خواست نقاشی ‫همسایه جدیدش رو بکشه.
‫می‌خواد دست تو باشه.
‫نقاشی توئه.
‫همیشه تو رو رنگ می‌کنه.
‫- «همیشه» دیگه یعنی چی؟ ‫- هوم؟ هوم!
‫فکر خیلی خوبی به سرم زد.
‫تو می‌تونی مربی رانندگیم باشی.
‫نه‌خیر.
‫نه، نه، نه.
‫فرصت چنین کاری رو ندارم.
‫ولی نگران نباش، ‫خودم بنزینش رو حساب می‌کنم.
‫سلام، پس اینجایین. ‫همه‌جا رو دنبالتون گشتم.
‫سلام جیمی. چیکار می‌کنی؟
‫- گربه اون توئه؟ ‫- آره.
‫ای بابا! آروم باش رفیق.
‫اصلا از این وضع خوشش نمیاد.
‫بذار از جعبه بیاد بیرون.
‫خیلی‌خب. شرمنده رفیق.
‫با خودت چه خیالی کرده بودی؟
‫آورده بودیش با هم قدم بزنین؟
‫خب، مجبور شدم برگردونمش. ‫یادم رفته بود حساسیت دارم.
‫اینه که...
‫- وای جیمی. ‫- آره. آره.
‫روش لغور جو دوسر گذاشتم، ‫ولی تأثیری نداشت.
‫می‌دونی چیه؟ باهام بیا.
‫آخه نسخه پارسال تامی مونده.
‫- کندوی زنبور بی‌عسل پیدا کرده بود. ‫- مطمئنی؟
‫- نمی‌خوام مزاحم باشم. ‫- اشکالی نداره.
‫- نخارونش. ‫- حس می‌کنم بهتره بخارونمش.
‫آهای، آهای، پس گربه چی می‌شه؟
‫اِم، ظاهرا الان دیگه مال توئه آتو.
‫بهش عشق بورز.
‫برو تو جعبه.
‫شرمنده که هنوز نیومدم.
‫خیال نمی‌کردم این‌قدر سخت باشه...
‫الان هم که اومده تو خونه.
‫یه گربه دارم.
‫باید ببینم چیکارش کنم.
‫بعدش میام پیشت سونیا. ‫قول می‌دم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫♪ من هم بالاخره فهمیدم... ♪
‫♪ بهترین خصوصیتم، عشق ورزیدن به توئه. ♪
‫♪ آره، می‌خوام از خیلی چیزها باخبر بشم. ♪
‫♪ لابد باید صبر کنم تا بیای خونه... ♪
‫وای نه، نه، نه.
‫قرار نیست تخت‌خوابم رو تصاحب کنی.
‫تخت‌خواب تو اینجاست.
‫ترجیح می‌دی باز هم بیرون...
‫زیر برف بخوابی؟
‫می‌تونم ردیفش کنم‌ها.
‫تو بهترین بابایی می‌شی ‫که بچه‌هامون بخوان داشته باشن.
‫آهای! آهای!
‫چیه؟
‫با اون دوچرخه چنین کاری می‌کنی؟
‫آره. شغلمه دیگه.
‫سالن‌داری و بنزین زدن شغل محسوب می‌شن.
‫شب‌ها هم تو یه پیتزایی کار می‌کنم...
‫و آخرهفته‌ها تو سمساری ‫کار می‌کنم، اینه که...
‫آها. خب...
‫شما آقای اندرسونین، مگه نه؟
‫قبلا تو مدرسه‌مون ارائه می‌دادین.
‫کی رو می‌گی؟
‫خانم اندرسون معلمم بودن.
‫اولین آدمی بود که به خاطر ‫تراجنسیتی بودنم...
‫عین عجیب‌الخلقه‌ها باهام رفتار نمی‌کرد.
‫اولین کسی بود که به اسم جدیدم صدام می‌کرد.
‫بقیه معلم‌ها رو هم مجبور کرد ‫همون‌جوری صدام کنن.
‫خیلی تو مدرسه کمکم کرد.
‫دیگه این‌ها رو اینجا ول نمی‌کنم.
‫آهای.
‫اسمت چیه؟
‫- مالکوم هستم. ‫- مالکوم.
‫آتو هستم.
‫خوش‌وقتم آتو.
‫سلام!
‫- وای، وای! ‫- سلام آتو! خبر خوبی دارم.
‫اندی داره بهم رانندگی یاد می‌ده.
‫داره اشتباه یاد می‌ده.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- حرف نداشت. ‫- چه عالی.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ. وای، پارک کن!
‫هنوز تو دنده حرکته! ‫دنده‌اش اتوماتیکه.
‫هنوز تو دنده حرکته. ‫باید بزنی تو دنده پارک.
‫- تو چی؟ ‫- هوم. هوم.
‫خداحافظ! خداحافظ.
‫هوم.
‫- کمک کنین! ‫- اومدم!
‫شاهدخت رو نجات می‌دم!
‫- خیلی‌خب. اومدم! ‫- سلام آتو!
‫آتو اومده!
‫مامانم «سالپورز» درست کرده. ‫یوهو!
‫سلام آتو. بیا تو.
‫طاقت ندارم ببینم ‫احمقی داره به احمق دیگه‌ای...
‫رانندگی یاد می‌ده. ‫آهای.
‫کاپشنت رو بپوش. ‫وقتشه بهت یاد بدم.
‫چی؟ ‫چی؟
‫می‌خوای بهم یاد بدی؟ واقعا؟
‫آتو، ممنون!
‫- هوم. ‫- ممنون.
‫الان میام بیرون!
‫واقعا خیلی لطف می‌کنی آتو.
‫- ممنون. ‫- اوهوم.
‫من یه بار سعی کردم یادش بدم.
‫- بچه‌ها، خیلی‌خب. ‫- خداحافظ آتو!
‫- مامان می‌ره ماشین‌سواری. ‫- مواظب باش عزیزم.
‫- خداحافظ مامان! ‫- خداحافظ هستی من.
‫- خوش بگذره بچه‌ها! ‫- خیلی‌خب.
‫- خداحافظ مامان! ‫- خیلی‌خب.
‫- دیگه آدم بزرگ نداریم. بیاین ببینم! ‫- هورا!
‫وای، آتو... ولی...
‫می‌شه با ماشین خودمون بریم؟
‫آخه همیشه دنده اتوماتیک سوار شدم.
‫نه‌خیر.
‫دارم بهت رانندگی یاد می‌دم.
‫سوار شو.
‫آها، خب...
‫خب، داریم به چراغ قرمز نزدیک می‌شیم.
‫باید توقف کنی.
‫خیلی‌خب، ولی کلاچ رو بگیرم، مگه نه؟
‫کلاچ رو بگیر، بعدش ترمز بگیر.
‫- ترمز بگیرم یا کلاچ؟ ‫- نه، کلاچ رو ول نکن.
‫ترمز بگیرم، کلاچ بگیرم.
‫کلاچ و ترمز رو بگیر. ‫حالا ترمز کن.
‫- ترمز کن. ترمز کن. ‫- نه. نه.
‫- سرم داد نزن. ‫- من که سرت داد نمی‌زنم.
‫- کلاچ رو گرفتم. گرفتم، گرفتم! ‫- الان توقف می‌کنیم، خب...
‫کلاچ رو بگیر، بعدش ترمز بگیر.
‫- وای، نه! ‫- ترمز کن. ترمز کن. ترمز کن.
‫ماشینه وایستاد. ‫به ماشینه نزنی! ترمز کن، ترمز کن!
‫باشه. خیلی‌خب، ولش کن.
‫وای خدایا.
‫باید ترمز کنی.
‫باید کلاچ بگیری، ‫بعدش ترمز کنی.
‫رانندگیم افتضاحه. وای!
‫- افتضاحه. ‫- داری یاد می‌گیری.
‫وای خدایا، چیزی نمونده بود ‫به ماشینه بزنم. این شکلی شده.
‫مهم نیست. ‫ماشینش هیبریدیه.
‫- هیبریدیه، خیلی‌خب. ‫- هیبریدیه.
‫- خیلی‌خب، بهتره برم عقب. ‫- نه، نه، نه. نه.
‫- همین‌جا خوبه. ‫- ولی فاصله‌ام خیلی کمه.
‫- مهم نیست. ‫- لازم نیست برم عقب؟
‫فقط صبر کن چراغ سبز بشه.
‫خب، این هم از این. ‫حالا کلاچ رو بگیر.
‫بعدش یه کم گاز بده.
‫کلاچ رو آروم ول کن... ‫دنده ندادی.
‫سبز شده!
‫کلاچ رو بگیر، دنده رو...
‫لازم نیست سوییچ رو بچرخونی.
‫- برو دیگه! ‫- فقط کلاچ رو...
‫- وای خدایا. ‫- کلاچ رو...
‫کلاچ رو آروم ول کن،
‫- بعدش گاز بده. ‫- از پسش برنمیام.
‫- لازم نیست کار دیگه‌ای بکنی. ‫- از پسش برنمیام.
‫نه آتو. آتو، نه.
‫چیه؟ ای بابا.
‫چه مرگته؟
‫داره رانندگی یاد می‌گیره.
‫خودت رانندگی یاد نگرفته بودی؟
‫آروم باش دیگه بابا جان. ‫عه، عه.
‫من بابا جان تو نیستم! ‫ای آشغال عوضی!
‫اگه یه بار دیگه بوق بزنی،
‫کار خودت رو ساختی. ‫شنیدی چی گفتم؟ ها؟
‫شیرفهم شدی؟
‫وای، خاک بر سرم.
‫خب، ببین چی می‌گم.
‫تو دو بچه به دنیا آوردی. ‫به زودی سومی رو هم میاری.
‫از کشور خیلی دوری به اینجا اومدی.
‫زبان جدیدی یاد گرفتی،
‫تحصیل کردی، ‫شوهر احمقی گیر آوردی،
‫الان هم انسجام خانواده‌ات رو حفظ می‌کنی.
‫رانندگی یاد گرفتن اصلا برات مشکل نیست.
‫خدایا، دنیا پر از احمق‌های تمام‌عیاریه...
‫که تونستن یاد بگیرن،
‫تو که احمق تمام‌عیار نیستی.
‫خب...
‫کلاچ رو بگیر.
‫بزن تو دنده.
‫گاز بده.
‫حرکت کن.
‫آفرین.
‫- احسنت. ‫- احسنت.
‫خیلی‌خب، اونجا جای پارک هست.
‫برو کنارش، دوبل پارک کن، ‫دنده عقب بگیر...
‫تا صندوقش با آینه بقلت در یه راستا باشه.
‫درسته... ‫حالا فرمون رو صاف کن.
‫تا دم جدول برو عقب.
‫- یه کم دیگه. ‫- خب، یه کم دیگه.
‫حالا وایستا.
‫دنده رو خلاص کن.
‫دستی رو بکش.
‫سوییچ رو بردار.
‫همین بود؟
‫همین بود.
‫خیلی هم به موقع رسیدیم.
‫گرفتمش.
‫آها.
‫اسم این‌ها سملاست.
‫- اکلری سوئدی‌ان. ‫- عجب!
‫خوردنش کمی کثیف‌کاری داره.
‫- ولی بیا امتحانش کنیم. ‫- باشه.
‫با انگشتت بخور، هوم؟
‫- اوهوم! ‫- هوم؟
‫اینجا رو از کجا پیدا کردی؟
‫- پاتوق سونیا بود. ‫- هوم.
‫قبلا یکشنبه‌ها ساعت یک ‫می‌اومدیم اینجا.
‫هوم. بعدش چیکار می‌کردین؟
‫ساعت دو می‌رفتیم خونه.
‫من ماشین رو می‌شستم ‫و صیقل می‌دادم،
‫اون برگه‌هاش رو تصحیح می‌کرد، ‫آشپزی می‌کرد...
‫و باقی روز رو مطالعه می‌کرد.
‫چه کتاب‌هایی می‌خوند؟
‫کتاب‌های خودش رو می‌خوند.
‫سعی کردم یه سریشون رو بخونم، ولی...
‫کلا...
‫اهل کتاب نیستم.
‫دوستانش می‌گفتن عین روز و شب می‌مونیم.
‫زندگیم قبل از آشنایی با سونیا ‫سیاه و سفید بود.
‫اون رنگ زندگیم بود.
‫اگه می‌دیدمش، ازش خوشم می‌اومد.
‫ذات به شدت راسخی داشت.
‫مدرسه‌شون رو قانع کرده بود ‫واسه بچه‌هایی که بیشتر کمک لازم دارن،
‫کلاس فوق‌برنامه بذارن.
‫خیلی از بچه‌ها تو خونه مشکل دارن...
‫یا اضطراب اجتماعی دارن،
‫ولی سونیا که کمکشون می‌کرد،
‫آثار شکسپیر رو از حفظ می‌خوندن.
‫همین چند روز پیش ‫یکی از دانش‌آموزانش رو...
‫اتفاقی دیدم.
‫اسمش مالکوم بود.
‫خامه‌ات کمه.
‫خیلی‌خب.
‫مسلما وقتی تازه ‫نقل‌مکان کرده بودیم،
‫خیلی خوب با هم کنار می‌اومدیم.
‫عین موهبتی می‌موند.
‫به محله‌مون خوش اومدین.
‫- سلام، سونیا هستم. ‫- آنیتا هستم.
‫سونیا و آنیتا رفیق جینگ بودن.
‫خب، پیچ‌های آلنم رو آوردم...
‫من و روبن هم خیلی شباهت داشتیم.
‫آهای! آروم‌تر برو!
‫در اکثر موارد شباهت داشتیم.
‫ای احمق.
‫ولی آدم عوض می‌شه.
‫شاید هم عوض نشه.
‫اتفاقاتی رخ می‌دن. ‫آدم‌ها از هم فاصله می‌گیرن.
‫بین خودشون دیوار می‌کشن. ‫بهشون بر می‌خوره.
‫از کجا معلوم؟
‫شاید همه به خاطر اون همه ساخت و ساز...
‫دیوانه شدن.
‫راستش، قبلا رو اون تپه چنگل بود.
‫واسه همین اسم اینجا «برچ‌وود»ه.
‫بعدش کم‌کم اون همه...
‫مجتمع مسکونی ساختن ‫و توس‌ها رو قطع کردن.
‫حتی تا من و ربون بهشون نگفته بودیم،
‫نمی‌فهمیدن دارن چیکار می‌کنن.
‫ولی این جریانات قبل از کودتائه بود؟
‫آها، آره، آره. ‫من و روبن اون موقع رفیق بودیم.
‫بعدش فقط تفاوت‌هامون چشممون رو گرفت.
‫کریس، پسرشون، یه سال بعدش ‫تو ژاپن کار پیدا کرد...
‫و گمون نکنم از اون به بعد ‫بهشون سر زده باشه.
‫آبش اصلا با روبن تو یه جوب نمی‌رفت.
‫بگدریم، اون موقع تصمیم گرفتم ‫کینه‌ها رو کنار بذارم.
‫روبن.
‫سلام.
‫سونیا چند وقت پیش ‫این رو بهم داده بود.
‫مناسبتش اصلا پیش نیومد.
‫با خودم گفتم شاید ‫بشه از نو شروع کنیم.
‫می‌خوای ماشین جدیدم رو ببینی.
‫چرا که نه؟
‫مدل جدیده.
‫تازه عرضه شده.
‫بفرما.
‫تویوتاست؟
‫تویوتا خریدی؟
‫سلیکای کروکیه.
‫دنده اتوماتیک پنج‌دنده‌ایه.
‫آدم باید با گذر زمان عوض بشه.
‫آتو!
‫نمی‌دونم روبن چش شد،
‫ولی همون موقع فهمیدم از دست رفته.
‫آخه آدم باید پای باورهاش بمونه.
‫حتی اگه به فورد باور داشته باشه.
‫خب، خودت و سونیا اصلا به فکر ‫بچه‌دار شدن نیفتاده بودین؟
‫خب، ساعت دو شد.
‫خیلی‌خب.
‫آها.
‫می‌خواستم ببینم می‌شه امشب ‫کمکمون کنی یا نه.
‫من و تامی قبل از به دنیا اومدن بچه‌مون،
‫زیاد فرصت نمی‌کنیم شام بریم بیرون.
‫من راننده قرارتون نمی‌شم.
‫نه، هه. ‫با تاکسی می‌ریم.
‫پس می‌خواین من چیکار کنم؟
‫مامان، کار من نبود! ‫چرا باید چنین کاری بکنم؟
‫چرا، کار خودت بود!
‫- پسش بده! ‫- باید من رو بگیری!
‫بچه‌ها، خواهش می‌کنم.
‫و یاد بگیرین همه‌چی رو سهیم بشین.
‫خیلی مطمئن نیستم.
‫نه. مسخره‌بازی در نیار. ‫خیلی خوش می‌گذره.
‫اگه می‌شه یادت بمونه که ابی باید ‫ساعت نه بخوابه، خب؟
‫مشکلی نیست؟
‫خب، رمز آژیرمون چهل و چهار نود و یکه. ‫چهل و چهار نود و یکه.
‫می‌ذارم رو حالت «اقامت در خانه». ‫حواست هست؟
‫خب، اگه خواستی بری بیرون،
‫باید این دکمه رو بزنی...
‫که خنثی بشه.
‫همین‌جا می‌مونم.
‫درسته. باشه.
‫خب، حادثه که خبر نمی‌کنه.
‫لطفا با بابابزرگ آتو مهربون باشین!
‫مهربونیم!
‫اینجا که شیرکاکائو نیست.
‫با شربتش درست می‌کنیم.
‫ولی نباید زیاد بریزیم. ‫وگرنه خوابش نمی‌بره.
‫شیر بده.
‫اون چیه؟
‫ماشین ظرف‌شویی به‌دردنخورمونه.
‫بابا گفته بود می‌خواد ‫از پنجره پرتش کنه بیرون،
‫ولی مامان گفت بابا دیگه حق نداره ‫پنجره‌ها رو باز کنه.
‫سر.
‫می‌شه «کابزا».
‫- «کابزا.» ‫- «کابزا.»
‫خوبه.
‫- چشم. ‫- می‌شه «اوهوز».
‫- «اوهوز.» «اوهوز.» ‫- «اوهوز.» «اوهوز.»
‫خوبه. بازو می‌شه «برازو».
‫بازو می‌شه «برازو».
‫خوبه.
‫گمون نکنم فکر خوبی باشه.
‫واسه چی؟
‫آخه کسی نمی‌تونه کشتیگیرها رو شکست بده.
‫بابابزرگ کشتیگیر!
‫هوم! غرر، کمکم کنین، کمکم کنین.
‫وایستا، نه، خودش شروع کرد.
‫آماده‌ای؟ ‫بکشش و بترکونش!
‫بکشش و بترکونش! بترکونش! ‫ضربه کاراته بزن!
‫عجب.
‫- وای، خیلی ساکته، مگه نه؟ ‫- آره، آره.
‫سلام، سلام.
‫- سلام مامان. ‫- سلام بچه‌ها.
‫سلام.
‫خودش خوابش برد.
‫کلا خوابش برد؟ چطور بود؟
‫- بدک نبود. ‫- کارت حرف نداشت آتو.
‫بهتره به خودت آفرین بگی.
‫- ممنون آتو. ‫- خواهش.
‫- خارج شوید. ‫- شبتون به خیر.
‫خیلی‌خب.
‫عجب. چطوری درستش کرد؟
‫- سلام آتو. ‫- سلام مالکوم.
‫وقتی این شکلی دنده عوض می‌کنی، ‫صداش تق‌تق زنجیرت رو نمی‌شنوی؟
‫- آره، دوچرخه‌ام داره قدیمی می‌شه. ‫- گردن دوچرخه‌ات ننداز.
‫کافیه شانزمانت رو تنظیم کنی.
‫- چیم رو تنظیم کنم؟ ‫- باید شانژمانت رو تنظیم کنی.
‫ببخشید.
‫- سلام، شاری کنزی هستم. ‫- سلام.
‫خبرنگار رسانه‌های اجتماعی‌ام.
‫با آتو اندرسون کار دارم.
‫مطمئنین باهاش کار دارین؟
‫وای. حرف نداره. ‫شگفت‌انگیزه.
‫اگه باهاش درست رفتار کنی، ‫اون هم باهات درست رفتار می‌کنه.
‫بیا. کلشون رو نگه دار.
‫مرسی آتو.
‫باورم نمی‌شه دارم کمکت می‌کنم ‫تو حیاط ملت آشغال پرت کنی.
‫دو شغل برات کافی نیست؟
‫دارم پس‌انداز می‌کنم ‫که ماشین بخرم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫چه ماشینی بخری؟
‫فولکس‌واگن بخرم.
‫خانم جوان، ورودی گاراژم رو مسدود کردی.
‫آقای اندرسون شمایین؟ ‫من شاری کنزی هستم.
‫خبرنگار رسانه‌های اجتماعی‌ام و...
‫یعنی چی؟
‫مجموعه‌ای اینترنتی به نام...
‫«قهرمانان روزمره» می‌سازم.
‫کارتون چند روز پیش ‫تو ایستگاه قطار شگفت‌انگیز بود.
‫جون اون آدم رو نجات دادین.
‫اشتباه گرفتی.
‫نه‌خیر، اشتباه نگرفتم.
‫حداقل ده دوازده بار ‫فیلمش رو تماشا کردم.
‫- خودتونین. ‫- فیلمش رو؟
‫ندیدینش؟
‫آها، مسافری اون وقایع رو ‫با گوشیش فیلم گرفته بود...
‫و تو اینترنت منتشرش کرد.
‫یکی تو کامنت‌ها شما رو شناخته بود.
‫این‌جوری پیداتون کردم.
‫بیش از یه میلیون بازدید خورده.
‫یه میلیون؟ یه میلیون.
‫چرا سر ملت تو کار خودشون نیست؟
‫چون داستان زندگی امثال شما الهام‌بخشه.
‫اگه بشه چند دقیقه باهاتون صحبت کنم...
‫نه، من کلی کار دارم.
‫از کسی که نجاتش دادین ‫فیلم گرفتم.
‫بهتره ببینینش. اِم...
‫- آتو! سلام! ‫- الان میارمش.
‫صبح به خیر.
‫- اِم... ‫- خب آماده‌ای...
‫که باز هم بهم رانندگی یاد بدی؟
‫- الان وقت مناسبی نیست. ‫- نیست؟
‫آهای؟ آهای؟ ‫آهای، من هنوز توئم!
‫- من که حبست نکردم. ‫- آهای؟
‫دستگیره رو بچرخون و در رو باز کن.
‫تا حالا در باز کردی دیگه، مگه نه؟
‫ای احمق.
‫آتو! منم.
‫خانمه رفته.
‫خوبه. هنوز کارهام تموم نشدن.
‫«خبرنگار رسانه‌های احتماعی»؟
‫اصلا یعنی چی؟
‫یه مشت احمق از خودشون فیلم می‌گیرن.
‫به نظر من که خیلی خوب ‫باهاش کنار اومدی.
‫یعنی در گارازت رو روش بستی.
‫واقعا راهبرد خفنی بود.
‫احسنت.
‫راستی آتو، داشتم با خودم می‌گفتم ‫که تو خیلی کمکمون کردی.
‫من هم می‌خوام برات کاری بکنم.
‫من چیزی لازم ندارم.
‫خب، به نظرم بد نیست...
‫گاهی اوقات غذای درست و حسابی بخوری. نه؟
‫- اون شیرینی‌ها... ‫- کدوم‌ها رو می‌گی؟ «سالپورانز» رو می‌گی؟
‫بدک نیستن. ‫بدک نیستن.
‫ضمنا، داشتم با خودم می‌گفتم...
‫که می‌تونم کمکت کنم خونه‌ات...
‫و سرسرای خونه‌ات رو تمیز کنی...
‫و کمکت کنم ژاکت‌ها و کفش‌های سونیا رو ‫بسته‌بندی کنی.
‫لزومی نداره.
‫نه، ولی ممکنه راحت‌تر ‫با فوتش کنار بیای.
‫نمی‌خوام کنار بیام.
‫همیشه همراهت می‌مونه.
‫ولی تو هنوز اینجایی.
‫همین کافیه.
‫وقتی پدرم فوت شد،
‫مادرم دیگه دست از زندگی کشید.
‫- دیگه عین سابق زندگی نکـ... ‫- این‌قدر حرف نزن!
‫- بس کن. ‫- خیلی‌خب! سرم داد نزن.
‫چرا سر ملت تو کار خودشون نیست؟ ‫ای احمق‌ها.
‫مدام مزاحمم می‌شن.
‫هرچی بیشتر فک بزنن، ‫بیشتر تو خاطره صداش...
‫غرق می‌شن.
‫نمی‌خوام سونیا رو ‫از زندگیم پاک کنم.
‫دار و ندارم بود.
‫قبلش هیچی نداشتم،
‫بعدش هم هیچی ندارم.
‫من رو که داری.
‫ای آشغال عوضی!
‫نه‌خیر! نه، نه، نه. ‫نه‌خیر! نه‌خیر!
‫وایستا ببینم. ‫بزن کنار!
‫تو دروازه رو باز گذاشتی؟
‫تو دروازه رو باز گذاشتی، مگه نه؟
‫کسی جز خودت اهمیتی نمی‌ده.
‫برام مهمه ملت از قوانین پیروی کنن.
‫آره، خودم می‌دونم. ‫خوب می‌شناسمت.
‫قطر پرونده‌ات تو دفترمون این‌قدره.
‫از جریان همسرت خبر دارم.
‫می‌دونم بقیه رو ‫مقصر بلایی که سرش اومد می‌دونی.
‫خفه شو ببینم. ‫دیگه صدات در نیاد.
‫آروم باش آتو. ببین، ‫نمی‌خوام ناراحتت کنم،
‫ولی واقعا بهتره تنها زندگی نکنی.
‫احتمالا خودت خبر نداشته باشی...
‫که چقدر می‌شناسیمت، اینه که...
‫فقط حواست به قلبت باشه، خب؟
‫از قلب من چی می‌دونی؟
‫آهای، از قلب من چی می‌دونی؟
‫ای حرومزاده فضول!
‫آتو، آتو.
‫آتو، جریان چیه؟
‫خوبی؟ حالت خوبه؟
‫اگه می‌خوای کمکم کنی، ‫دروازه رو ببند.
‫آتو. آتو.
‫آتو.
‫باهام حرف بزن آتو. خواهش می‌کنم.
‫آتو. چی شد؟
‫باهام حرف بزن آتو.
‫آتو.
‫ممنون.
‫بهت میاد.
‫- نه. ‫- ای بابا، اذیت نکن دیگه.
‫عزیزم، خیلی ناز شدی.
‫دستت رو بده من.
‫بچه واقعا داره لگد می‌زنه.
‫الان برمی‌گردم.
‫♪ خودم می‌دونم هنوز یه‌ذره جون داری، ♪
‫♪ خودم می‌دونم هنوز کلی قوت داری، ♪
‫♪ خودم می‌دونم هنوز یه‌ذره جون داری... ♪
‫سونیا!
‫♪ خودم می‌دونم هنوز کلی قوت داری... ♪
‫سونیا!
‫♪ الان باید گریه کنم، ♪
‫♪ ولی اصلا نمی‌تونم بروزش بدم. ♪
‫♪ الان باید امیدوار باشم، ‫ولی ذهنم مدام درگیر... ♪
‫♪ کل حرف‌هاییه که باید می‌زدم ‫و اصلا نزدم... ♪
‫سونیا!
‫♪ درگیر کل چیزهاییه ‫که باید بهت می‌دادم و ندادم... ♪
‫♪ درگیری ذهنم رو از بین ببر. ♪
‫♪ دستت رو بهم بده. ♪
‫♪ خودم می‌دونم هنوز کلی قوت داری، ♪
‫♪ خودم می‌دونم هنوز یه‌ذره جون داری، ♪
‫♪ خودم می‌دونم هنوز کلی قوت داری، ♪
‫♪ الان باید گریه کنم، ‫ولی اصلا نمی‌تونم بروزش بدم. ♪
‫♪ الان باید امیدوار باشم، ‫ولی ذهنم مدام درگیر... ♪
‫سلام.
‫به هوش اومدی.
‫♪ درگیری ذهنم رو از بین ببر. ♪
‫دیگه بسه عزیز دلم.
‫عصبانی‌ای. خودم می‌دونم.
‫غمگین هم هستی.
‫من هم هستم.
‫ولی الان دیگه باید زندگی کنیم.
‫دیگه چی شده؟
‫- سلام مالکوم. ‫- عذر می‌خوام، نمی‌خواستم...
‫نمی‌خوام بهت شلیک کنم.
‫- صدای چی بود؟ ‫- اِم...
‫مولد الکتریکی منفجر شد ‫و برق قطع شد.
‫چیکار داری؟ هوا خیلی سرده.
‫امیدوار بودم بذارین امشب ‫رو مبلتون بخوابم.
‫اینجا که هتل نیست.
‫درسته. عذر می‌خوام.
‫واسه چی نمی‌تونی بری خونه؟
‫بابام بیرونم کرد.
‫یه مبل دارم که می‌تونی روش بخوابی.
‫تو اتاق پذیرایی نرو. ‫باید سقفش رو تعمیر کنم.
‫طبقه بالا، تو اتاق مطالعه قدیمی سونیاست.
‫خب، واسه چی بیرونت کرد؟
‫چون الان دیگه مالکومی؟
‫آره، چون مالکومم.
‫چون این شکلی لباس می‌پوشم.
‫بیش از حد مطالعه می‌کنم. ‫با ورزش حال نمی‌کنم. مسائل متعددیه.
‫از تراجنسیتی بودنم خجالت می‌کشه.
‫پس خیلی احمقه.
‫اینجا بخواب.
‫سعی کن به چیزی دست نزنی.
‫باشه.
‫خب...
‫صبح به خیر. ‫برق هنوز قطعه،
‫واسه همین با خودم گفتم ‫تا آخرین تخم‌مرغ‌ها خراب نشدن، درستشون کنم.
‫امیدوارم ناراحت نشده باشین.
‫من باید به کارهام برسم.
‫نمی‌خوای حداقل قبلش قهوه بخوری؟
‫چرا.
‫بفرما.
‫اِم، تخم‌مرغ می‌خوری؟
‫پیشنهادت رو رد نمی‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫جای اون قوطی...
‫اینجاست.
‫آویزونش کن.
‫سلام آتو! داری به کارهات می‌رسی.
‫می‌شه من هم باهاتون بیام؟ ‫باید تعداد قدم‌هام رو به هدفم برسونم.
‫خیلی‌خب.
‫- جیمی هستم. ‫- مالکوم هستم.
‫- خوش‌وقتم. ‫- آخی، مرسی.
‫آره.
‫راستی، آتو، اگه بخوای آروم‌تر بریم،
‫مشکلی ندارم، ‫آخه ضربان قلبم بالا رفته.
‫آره.
‫آتو، شنیدی روبن رو امروز بعدازظهر...
‫می‌برن آسایشگاه؟
‫کی می‌بره؟
‫بچه‌های «دای اند مریکا» می‌برن.
‫خدایا.
‫آنیتا رو قانع کردن ‫خونه‌شون رو بفروشن.
‫نه، با کریس قرارداد بستن.
‫- با کریس؟ اون که نمی‌تونه بفروشه. ‫- چرا، می‌تونه.
‫بعد از این که «دای اند مریکا» فهمید ‫آنیتا پارکینسون داره،
‫کریس رو پیدا کردن و...
‫- پارکینسون داره؟ ‫- آره.
‫کریس پارسال آنیتا رو قانع کرده بود...
‫بهش وکالت بده که اگه حالش بدتر شد، ‫مشکلی پیش نیاد.
‫خلاصه، «دای اند مریکا» با کریس ‫قرارداد بست که خونه‌شون رو بخره.
‫ای عوضی‌ها.
‫وایستا ببینم، آنیتا پارسال فهمید ‫پارکینسون داره؟
‫نه، این‌طور نیست.
‫در اون صورت به سونیا می‌گفت.
‫سونیا هم به من می‌گفت.
‫خب، آنیتا و روبن...
‫نمی‌خواستن تو و سونیا خبردار بشین.
‫گفته بودن همین‌جوریش ‫کلی بدبختی دارین.
‫خودشون چنین حرفی زده بودن؟
‫باید هرچی از «دای اند مریکا» ‫دریافت کردی رو ببینم.
‫باید اخطاریه‌ها و نامه‌هاشون رو ببینم. ‫کپی سند وکالتت رو داری؟
‫تو از کجا خبر داری؟
‫- داریش؟ ‫- آره.
‫- بیارش. ‫- باشه.
‫هر سندی از بیماری روبن ‫و خودت داری رو هم بیار.
‫جیمی بهت گفته؟
‫می‌شه زودتر بیاریشون؟
‫باشه.
‫من خیلی احمق بودم.
‫این‌قدر درگیر مشکلات خودم شدم...
‫که دیگه به فکر بقیه نبودم.
‫خیال می‌کردم به فکر من نیستن.
‫رفقا نباید چنین کاری بکنن.
‫خلاصه...
‫گفتن چنین حرفی ‫بعد از این همه مدت راحت نیست؛
‫ولی عذر می‌خوام.
‫خودم هم حلش می‌کنم.
‫باید با گوشیت تماس بگیرم.
‫واسه چی نمی‌تونی ‫با گوشی خودت تماس بگیری؟
‫خط خودم فعلا قطعه.
‫- واسه چی؟ ‫- اونش مهم نیست.
‫فقط باید با گوشیت تماس بگیرم، خب؟
‫می‌دونی چیه؟ نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫بهم نمی‌گی واسه چی ‫خطت قطع شده؟
‫بهم نمی‌گی واسه چی باید ‫با گوشیم تماس بگیری؟
‫بهم نمی‌گی دیروز تو خیابون چت شد؟
‫نمی‌گی واسه چی بعدش رفتی تو خونه ‫و اصلا در رو باز نکردی؟
‫من رو ترسوندی آتو.
‫می‌دونی چقدر دم خونه‌ات بودم...
‫و نمی‌دونستم بلایی سرت اومده...
‫یا قراره بلایی سرت بیاد یا نه؟
‫ضمنا، اگه حرفم راجع به لباس‌های سونیا ‫اشتباه بود، عذر می‌خوام.
‫ولی صرفا می‌خواستم کمکت کنم.
‫اما تو من رو اونجا ول کردی.
‫واسه همین نه. نمی‌شه با گوشیم تماس بگیری.
‫خیال می‌کنی چون همه احمقن ‫و مجبوری خودت...
‫کل کارهات رو بکنی، ‫زندگیت خیلی سخته، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫ولی اگه گفتی حقیقت از چه قراره؟
‫نمی‌تونی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫به نظرم باید بابت همین که...
‫یکی داشت سعی می‌کرد کمکت کنه ‫روز داغونی رو پشت‌‎سر بذاری، خوشحال باشی.
‫حتی اگه طرف احمق باشه.
‫- اینه که... ‫- املاکی‌های حرومزاده...
‫دارن سعی می‌‎کنن آنیتا و روبن رو ‫از خونه‌شون بیرون کنن.
‫واسه همین باید با گوشیت تماس بگیرم.
‫خیلی‌خب، قبوله. بیا.
‫ما اصلا تعطیلات نرفته بودیم.
‫سونیا شش ماه باردار بود...
‫و می‌خواست قبل از تولد بچه‌مون ‫کار خاصی بکنیم.
‫واسه همین بلیت گرفتیم ‫که بریم آبشار نیاگارا.
‫اتوبوسمون برگشتنی تصادف کرد.
‫می‌خواستن سیم ترمزش رو تعویض کنن،
‫ولی اتوبوسرانیه اصلا تعمیرشون نکرده بود.
‫سونیا فلج شد...
‫و پسرمون از دست رفت.
‫بعد از سه ماه... بالاخره تونست بیاد خونه.
‫ولی کم‌کم داشتن مجمتع‌های مسکونی، ‫سالن احتماعات...
‫و پیاده‌روهای جدیدی می‌ساختن...
‫که هیچ‌کدومشون به درد ‫افراد ویلچری نمی‌خورد.
‫سازنده‌ها می‌تونستن ‫نقشه‌شون رو عوض کنن.
‫ولی قوانینش اون موقع وضع نشده بود ‫و براشون مهم نبود.
‫واسه من بود.
‫واسه من مهم بود.
‫خیلی هم عصبانی بودم.
‫منظورت چیه؟ امثال ایشون؟ ‫یعنی چی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- ولم کن!
‫اون موقع من رو از ریاست...
‫انجمن صاحب‌خونه‌ها برکنار کردن.
‫می‌خواستم همه‌شون رو نیست و نابود کنم.
‫از سازنده‌ها گرفته تا املاکی‌ها...
‫تا شرکت اتوبوسرانی تا راننده اتوبوس.
‫اصلا حاضر نبودم بی‌خیالش بشم،
‫ولی به خاطر سونیا بی‌خیال شدم.
‫سونیا گفت باید همچنان زندگی کنیم.
‫من هم همین کار رو کردم.
‫به خاطر سونیا زندگی کردم.
‫شش ماه پیش از دنیا رفت.
‫سرطان داشت.
‫من هم می‌خواستم بهش ملحق بشم.
‫واسه همین خطم رو قطع کردم.
‫ولی الان گمون می‌کنم ‫دلش می‌خواد همچنان زندگی کنم.
‫خودم هم کار دارم.
‫داری وقتت رو تلف می‌کنی آتو.
‫کار از کار گذشته. ‫روبن باهامون میاد.
‫تو هم اگه سد راهمون بشی،
‫می‌دم بازداشتت کنن.
‫- من که کاری نمی‌کنم. ‫- حق نداری از این جلوتر بیای.
‫حق ندارین شوهرم رو ازم بگیرین.
‫آنیتا، خواهش می‌کنم. ‫ما صلاح خودت رو می‌خوایم.
‫دارین سعی می‌کنین ملکم رو ازم بگیرین.
‫می‌خوام روبن تا آخر عمرش ‫همین‌جا پیش خودم...
‫تو خونه خودمون بمونه.
‫خیلی‌خب، ولی وقتی خودت ناتوان بشی،
‫کی می‌خواد مراقب روبن باشه؟
‫کی می‌خواد مراقب خودت باشه؟ ‫آتو؟
‫آتو هم که خیلی سالم رو سلامت نیست. ‫مگه نه آتو؟
‫من ازشون مراقبت می‌کنم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بگیرش پاتیین.
‫آنیتا و روبن عین خانواده‌ام می‌مونن.
‫خودم تا هر وقت لازم باشه، ‫ازشون مراقبت می‌کنم.
‫اون‌ها که خانواده‌ات نیستن.
‫کریس، پسرشون، تصمیم گرفته...
‫صلاحیت تنها زندگی کردن ندارن،
‫- واسه همین کار ما... ‫- عذر می‌خوام.
‫چند وقته که کریس والدینش رو ندیده؟
‫ساکن ژاپنه. ده ساله که با هم ارتباطی ندارن.
‫کریس که به جز حرف‌های شما، ‫اصلا از حال والدینش...
‫خبر نداره.
‫خیلی‌خب. شما کی باشین؟
‫شاری کنزی هستم.
‫خبرنگار رسانه‌های اجتماعیه.
‫همین الان پخش زنده داریم. ‫اوهوم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، ‫دوربینتون رو خاموش کنین.
‫- نباید فیلم‌برداری کنین. ‫- پیاده‌روی عمومیه.
‫شما به کریس، پسر آنیتا، ‫گفتین پارکینسون داره،
‫ولی آنیتا اصلا به کسی نگفته بود ‫چنین بیماری‌ای داره.
‫پس شما از کجا خبر داشتین؟
‫مجبور بودم اسنادش رو بررسی کنم.
‫جناب اندرسون که اونجا نشستن، ‫از قهرمانان این محله هستن.
‫بهم گفتن شما از اطلاعات شخصی...
‫سلامت جسمانی ایشون هم خبر دارین.
‫خب، خودتون و شرکتتون از چه طریقی...
‫به اسناد پزشکی افراد مسن دسترسی دارین؟
‫خیلی‌خب، بریم. دیگه کاری نداریم. ‫دیگه کاری نداریم.
‫خیلی خوش اومدین.
‫- نه، دیگه کاری ندارین. ‫- ای وای.
‫- این‌قدر ازم فیلم نگیرین. ‫- به سلامت.
‫- موافق شدیم! ‫- واقعا موفق شدیم.
‫خداحافظ، ممنون!
‫خبر آنیتا و کریس رو ‫اولین بار یه ساعت پیش...
‫منتظر کردم.
‫همین الانش هم چند ده نفر دارن می‌گن...
‫«دای اند مریکا» به زور از خونه‌شون ‫بیرونشون کرده.
‫- چه راحت بود. ‫- آره، به سلامت.
‫اگه شما هم تجربه مشابهی دارین، ‫با من تحت نام «شاری_کنزی» به اشتراک بذارین.
‫گرفتم. گرفتم.
‫آهای، یادتون رفت دروازه رو ببندین!
‫دیدی؟ درجا کنار کشید. تسلیم شد.
‫حداقل حرومزاده‌های دوران ما ‫کمی ایستادگی می‌کردن.
‫هنوز از دستمون خلاص نشدن.
‫آره.
‫واقعا حس خیلی خوبی داره. ‫مگه نه؟
‫دوران همسایه‌های مهربون تموم شده؟
‫خب، من با شاهدان عینی، ‫آنیتا و جیمی همراه می‌شم...
‫که اطلاعات بیشتری کسب کنم.
‫جیمی، گفته بودی...
‫آنیتا و روبن عین خانواده‌ات می‌مونن.
‫منظورت دقیقا چیه؟
‫خب، تقریبا هر شب خونه‌شون شام می‌خورم.
‫خودم می‌دونم منتظر چی هستی.
‫منتظر ناهاری، مگه نه؟
‫خودم می‌دونم چی می‌خوای.
‫وای. بیا.
‫شما اخیرا به این محله ‫نقل‌مکان کردین.
‫- چطور بوده؟ ‫- خیلی قشنگ بوده.
‫الان که خانواده‌تون ‫افرادی رو داره که...
‫آره.
‫- آتو؟ ‫- این تو مکزیک هم پخش می‌شه؟
‫آتو!
‫زنگ بزنین آمبولانس بیاد!
‫- خانم مندز؟ ‫- بله.
‫- الان می‌تونین برین ملاقاتش. ‫- باشه. باشه.
‫سلام بابابزرگ آتو.
‫خانم مندز؟
‫- دکتر الیس هستم. ‫- آها.
‫آقای اندرسون گفتن ‫شما نزدیک‌ترین خویشاوندشونین.
‫آره. آره، درسته.
‫چیزی نمونده بود عموتون از دنیا بره.
‫بهتون گفته چه شرایطی داره؟
‫هوم، نه، چیز خاصی نگفته. نه.
‫اسمش بیش‌پروردگی ماهیچه قلبه.
‫در واقع قلبش بیش از حد بزرگه.
‫- بیش از حد بزرگه؟ ‫- اوهوم.
‫آها، خیلی‌خب.
‫وای...
‫نه، ببخشید. چیزی نیست.
‫واقعا بلد نیستی بمیری، می‌دونستی؟
‫آتو، گمون کنم وقتشه.
‫گمون کنم وقتشه.
‫- وقتشه. ‫- آها، من متخصص قلبم.
‫- می‌گم متخصص زنان و زایمان بیاد. ‫- آها، باشه.
‫یه کاری بکن. وقتشه!
‫خیلی‌خب، آماده‌این؟
‫خیلی‌خب، همگی بیاین عکس بگیریم.
‫عکس بگیریم، عکس بگیریم.
‫خیلی‌خب، آماده‌این؟ ‫همگی بگین «مارکو».
‫یک، دو، سه.
‫مارکو!
‫آتو! سلام! سلام!
‫سلام آتو. بیا تو.
‫بچه‌ها، ایشون آتو، دوستمونه.
‫سلام آتو!
‫سلام آتو.
‫ببخشید، ناراحت شدی که کلی ماشین ‫جلوی خونه‌مون پارک کردن؟
‫نه، براتون چیزی آوردم.
‫آتو.
‫از نو رنگش کردم.
‫خیلی قشنگه.
‫- واسه بچه‌تونه. ‫- آره.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب، لطفا یه لحظه بغلش کن.
‫- واسه چی؟ ‫- که به تامی نشونش بدم.
‫بغلش کن. وای، الان گریه می‌کنه.
‫زود برمی‌گردم عزیز. خیلی‌خب.
‫توماسو؟
‫سلام. آروم باش.
‫اِم، این رو دوباره بذارم دهنش؟
‫بیا.
‫آها. آفرین.
‫خیلی‌خب.
‫من بابابزرگ آتوئم.
‫خب؟
‫اِم، خب، بذار...
‫بذار نشونت بدم چه شکلیه.
‫لازم نیست خودت کاری بکنی.
‫آروم.
‫چه شر کوچولویی داری...
‫آها، خب، حالا صرفا...
‫این‌جوری می‌کنیم.
‫چطوره؟
‫سونیا، با ابی و لونا آشنا شو.
‫برات چیزی آوردن.
‫- سلام سونیا. ‫- سلام سونیا.
‫ایشون مارکوئه که تازه به دنیا آورده.
‫از ماریسل و تامی ‫هم که برات گفته بودم.
‫بگو «سلام سونیا».
‫عاشق گل صورتی بود دخترها.
‫گل مناسبی انتخاب کردین.
‫من هم صورتی دوست دارم.
‫دیدین؟
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫نه.
‫نه، نه، نه.
‫بجنب آتو.
‫خیلی‌خب مالکوم، روغنش رو بررسی کن. ‫بررسی کن.
‫خب ببینیم، یعنی چی؟
‫ظاهرا خوبه، مگه نه؟
‫- هرچی تو بگی. ‫- خیلی‌خب.
‫ردیف شد. خیلی‌خب...
‫این دستورالعملشه.
‫این اسنادشه.
‫این هم سوییچشه.
‫ماشین خودته.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- نچو
‫چی؟ آتو!
‫ممنون. وای، ممنون.
‫- وای خدا جون. ‫- مجبور نیستی فولکس‌واگن بخری.
‫- ماشین‌دار شدم! ماشین‌دار شدم! ‫- ماشین خودته!
‫شوخیت گرفته؟
‫- آتو؟ وانتت رو خریدی؟ ‫- وای خدایا!
‫می‌خواین بریم دور بزنیم؟
‫- بریم دور بزنیم؟ ‫- وانت قشنگیه آتو.
‫مواظب باشین.
‫از ماشینت خوشم میاد آتو.
‫واقعا؟ وایستا تا راه رفتنش رو ببینی.
‫خیلی بزرگه.
‫انگار وانت گنده‌بک آتوی کشتیگیره.
‫کتاب مصور نداری؟
‫می‌شه اکلرِ سوئدی بخوریم؟
‫زندگی یعنی همین.
‫آها، خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، کی میاد صبحانه بخوره؟
‫خیلی‌خب، بفرمایین کوچولو. خب؟
‫باورم نمی‌شه مارکو سه ساله شده.
‫- چه پسر بزرگی هستی. ‫- من باز می‌کنم عزیزم.
‫- عزیز دلم؟ ‫- چیه؟
‫آتو جلوی خونه‌اش رو نروبیده.
‫حواست به برادرت باشه.
‫چی؟
‫سوییچ رو بردار.
‫آتو؟
‫آتو.
‫عشقم.
‫آتو.
‫نبضش نمی‌زنه.
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@
‫ماریسل.
ارائه شده توسط سایت تاپ وان مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
برای دریافت آدرس بدون فیلتر سایت عضو تلگرام ما شوید @TopOneMovie
‫سلام ماریسل.
‫اگه این نامه رو می‌خونی، ‫نگران نباش.
‫کار احمقانه‌ای نکردم.
‫معلوم شد قلب بزرگ داشتن...
‫اون‌قدرها هم جالب نیست.
‫دکترها بهم هشدار داده بودن ‫که در نهایت جونم رو می‌گیره،
‫من هم پیش‌دستی کردم، ‫همین و بس.
‫گربه‌ام روزی دو بار ماهی تن می‌خوره...
‫و ترجیح می‌ده در خلوت قضای حاجت کنه.
‫لطفا بهش احترام بذارین.
‫ترجیح می‌دم برام مراسم ختم بگیرین.
‫امروز، به یاد...
‫ولی زیاده‌روی نکنین.
‫برادرمون آتو هستیم.
‫صرفا افرادی که به نظرشون ‫سرم به تنم می‌ارزید،
‫یادم رو گرامی بدارن.
‫امروز مراسم ختم قهرمان این محله...
‫و از دوستان خوب برنامه‌مون، آتو اندرسونه.
‫دوست دارین چند کلمه از آتو بگین؟
‫آره، آتو، خیلی دوستت داریم.
‫من و مالکوم به یادت...
‫در ایام هفته کل کارهات رو انجام می‌دیم.
‫آدم خیلی بزرگی هستی.
‫وکیلم دسترسی حساب بانکیم رو...
‫بهتون می‌سپاره.
‫من اصلا پولم رو سر خرت و پرت هدر ندادم،
‫در نتیجه، در حدی هست ‫که خرج هزینه تحصیل بچه‌ها رو بده.
‫چطوری چنین کاری کردی؟
‫با بقیه‌اش هم هر کاری خواستین بکنین.
‫وای، چه پسر خوبی.
‫کیک مخصوص هاپوئه.
‫گوگولی کوچولوی خودمه.
‫به یاد آتو.
‫اگه قول بدین خونه رو ‫به اون املاکی‌های حرومزاده نفروشین،
‫خود خونه و کل اسبابش...
‫مال خودتونه.
‫ضمنا، خواهش می‌کنم نذار تامی...
‫تامی.
‫پشت فرمون شورلت بشینه ماریسل.
‫بیا بغلم.
‫نذار کس دیگه‌ای هم پشتش بشینه.
‫فقط به خودت می‌سپارمش.
‫آخه تو احمق نیستی.
‫از طرف بابابزرگ آتو.