‫رحیم سلطانی‬
‫بیا تو.‬
‫سلام.‬
‫[صدای حرف زدن چند نفر از دور می‌آید]
‫[خودرو رد می‌شود]
‫[اتوبوس رد می‌شود]
‫[پخش موسیقی بی‌کلام]
‫[تاکسی پارک می‌کند]
‫[تریلی رد می‌شود]
‫[پخش موسیقی سنتی بی‌کلام]
‫[باد می‌وزد]
‫[باد همچنان می‌وزد]
‫[صدای همهمه مردم می‌آید]
‫[داربست جیرجیر می‌کند]
‫[چند نفر در نزدیکی صحبت می‌کنند]
‫[صدای دریل می‌آید]
‫[آن چند نفر همچنان صحبت می‌کنند]
‫[صدای غیژغیژ ابزار می‌آید]
‫[صدای فرزکاری می‌آید]
‫[صدای کار با ابزار می‌آید]
‫[صدای جوشکاری می‌آید]
‫قهرمان
‫فیلمی از اصغر فرهادی
‫حسین] رحیم! ‫تو اینجا چکار می‌کنی؟‬
‫خبرم می کردی، ‫می‌اومدم پایین، خب!‬
‫من موندم ۲۵۰۰ سال پیش،...‬
‫...اینا چطور این همه راه ‫می اومدند بالاسر خاک مرده‌ها؟‬
‫لابد مثل تو سیگاری نشده بودند.‬
‫- سلام. ‫- خوبی؟
‫چشم ما روشن!‬
‫- چطوری؟ ‫- چه بی‌خبر!‬
‫یه دفعه‌ای شد.‬
‫- خوبی؟ ‫- برو تا بریم پایین.‬
‫- پایین دوباره؟‬ ‫- آره.
‫- پایینِ پایین؟ ‫- آره، چه نفس نفسی میزنه!‬
‫موندم تو چطور پروار موندی ‫این قدر میری بالا و میای پایین؟‬
‫تقصیر خواهرته.‬
‫ملیح چطوره؟‬
‫مثل همیشه. ‫گردن درد، آرتروز.‬
‫سلام، آقا مهدی.‬
‫سلام، رحیم آقا. ‫مبارکه! تموم شد؟‬
‫نه، عمو. ‫اومدم مرخصی.‬
‫به سلامتی.‬
‫- چند روزی هستی؟ ‫- یه دو روزی هستم.‬
‫- همه‌اش؟ ‫- آره، همین هم با کلی اصرار.‬
‫- سلام. ‫- سلام علیکم.‬
‫تویی رحیم؟ ‫خوش اومدی. سلام علیکم.‬
‫- قندون اونجا است؟ ‫- بشین، من چایی خوردم.‬
‫چایی تو زندان را مقایسه ‫می کنی با چایی سر قبر خشایارشاه؟‬
‫رحیم، بذار مرخصی‌هات جمع بشه ‫حداقل یکی دو هفته بتونی بمونی.‬
‫تو فکر اینم اگه بشه، ‫دیگه اصلاً برنگردم.‬
‫- چطوری؟ ‫- اومدم با هم بریم
‫پیش بهرام یه صحبتی باهاش بکنیم دوباره.‬
‫اگه با صحبت کردن کوتاه می‌اومد ‫که تو را نمی‌انداخت زندان.‬
‫- چه حرفی می‌زنی!‬
‫یه ۷۵ تومنی جور کردم.‬
‫از کجا؟‬
‫یکی قراره بهم بده.‬
‫بهره‌ای؟‬
‫نه، عمو! ‫جور کردم.‬
‫بذار هر وقت پول مطمئن اومد دستت، ‫بریم بذاریم جلوش، دهنش بسته بشه.‬
‫نگرانم قول بدیم، باز دوباره نشه.‬
‫ببینیم بعدازظهر هست.‬
‫- مطمئن؟ ‫- آره، مطمئن.‬
‫شماره‌اش را بگیر.‬
‫شماره من را جواب نمیده.‬
‫تو پول را جور کن. ‫من بعدازظهر باهاش قرار میذارم.‬
‫ماشینت اینجا است؟‬
‫[صدای بازی بچه‌ها]
‫[تداوم صدای بازی بچه‌ها]
‫[زنگ دوچرخه]
‫چادرش را ببین! ‫مقنعه هم داره!‬
‫- سلام، قربونت برم! ‫- سلام، عزیزم!‬
‫بریم یه جای دیگه. ‫اینجا میرند و میاند.‬
‫وای، چه ریشی!‬
‫- چطوره؟ خوبه؟ ‫- خیلی.‬
‫- جان من؟ ‫- نزن دیگه.‬
‫این دو ماه یه طرف، دیشب تا حالا ‫هم که گفتی داری میایی، یه طرف.‬
‫تا حالا با چادر ندیده بودمت.‬
‫کیف را گرفتم زیر چادر تا کسی نبینه.‬
‫ببینم؟‬
‫بذار تو کیف.‬
‫فکر نمی کردم ‫این قدر بی‌طاقتت بشم.‬
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.‬
‫[بوق می‌زند]
‫[می‌خندد]
‫۱۳، ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷.
‫۱۷ تا ۴۳۰۰.‬
‫اومده پایین؟‬
‫کی قیمت کردید؟‬
‫هفته پیش.‬
‫قیمت سکه، خانم، ساعتیه.‬
‫ممکنه فردا دوباره بره بالا؟‬
‫هر چیزی ممکنه.‬
‫ای بابا!‬
‫[کشو را باز و بسته می‌کند]
‫چکار کنم؟ حساب کنم؟‬
‫- چیه؟ ‫- هیچی.‬
‫پس چته؟ چرا تو هم هستی؟‬
‫میگم، بذار اول مطمئن بشیم.‬
‫از چی؟‬
‫که این بابا رضایت میده.‬
‫برای چی نده؟‬
‫نمی‌دونم، شاید تا همه طلبش را ‫نگیره، رضایت نده.‬
‫پس این‌ها دستت خودت باشه. ‫دیگه من نبرم خونه.‬
‫بذار توی ساک.‬
‫بذار زیر لباس ها.‬
‫اینها را بده من.‬
‫نه، لباس‌ها را بذار روش.‬
‫دیگه این دو روز مرخصی چی هست ‫که بخوای نصف روزش هم لباس بشوری؟‬
‫خودم می‌شورم.‬
‫[خودرو راه می‌افتد]
‫[صدای زنگ در می‌آید]
‫[نگار] کیه؟‬
‫[صدای زنگ در قطع می‌شود]
‫[نگار با خوشحالی] سلام، دایی!‬
‫[رحیم با خوشحالی] سلام به روی ماه ‫نشسته‌ات، دایی!‬
‫[نگار با خوشحالی] هی، ریش‌هاش را! ‫چه تیغ‌تیغی شده!‬
‫[رحیم با شادی] بیا ببینم، دایی!‬
‫- کی خونه است؟ ‫- مامانم.‬
‫مامان، دایی اومده.‬
‫- چه بی‌خبر؟ ‫- هم‌وزن داداشت شدی!‬
‫[نگار با شادی] مامان، دایی اومده!‬
‫خوش اومده! قدمش روی چشم.‬
‫سلام، ملیح.
‫[ملیح] سلام، قربونت برم!‬
‫خدا نکنه. چطوری؟‬
‫[ملیح] خوش اومدی. فهمیدم که تویی.‬
‫[رحیم] از کجا؟‬
‫از زنگ زدنت.‬
‫چکار داری می‌کنی باز؟ خوبی؟‬
‫بیا، ببینم! ‫کجا بودی؟‬
‫مامانت می‌خواد رب‌فروشی بزنه.‬
‫- سلام! ‫- بیا اینجا، ببینم!‬
‫[ملیح] چه خبر؟ سلام!‬
‫[ملیح] چطوری قربونت؟ ‫[رحیم] چطوری، خوبی؟‬
‫چقدر لاغر شدی این دفعه!‬
‫من هر دفعه میام، تو همین را میگی!‬
‫[رحیم] از سیاوش چه خبر؟‬
‫مدرسه است.‬
‫[صدای شعله گرفتن آبگرمکن]
‫ملیح، یه حوله میدی من یه دوش بگیرم؟‬
‫[دختر می‌خندد]
‫امروز از مدرسه‌اش به مامانم زنگ زدند.‬
‫که چی؟‬
‫هیچی. تیغ هم می‌خوای؟‬
‫نه. چکار کرده بود؟‬
‫تو مدرسه‌شون دعوا کرده دیروز.‬
‫بذار داییت برسه، بعداً شروع کن گزارش دادن.‬
‫چرا به مامانش زنگ نمی‌زنند، خوب؟ ‫چرا به تو زنگ می‌زنند؟‬
‫گفتند به اون هم زنگ زدند. ‫گفته زنگ بزنید خانواده باباش.‬
‫حالا اگه تونستی، یه سر برو ‫مدرسه‌اش، ببین چی چی می‌گند.‬
‫چی شده باز؟ ‫خوب شده بود که؟‬
‫دایی، دایی؟‬
‫جون دایی؟‬
‫مامانش می‌خواد ازدواج کنه.‬
‫[ملیح] کی گفته؟‬
‫خود سیاوش.‬
‫گفت براش خواستگار اومده، فقط.‬
‫حوله‌ات را برات گذاشتم دم در.‬
‫اگه خواستی، بگو بیام ‫پشت گردنت را هم تمیز کنم.‬
‫[پخش موسیقی سنتی بی‌کلام]
‫[ادامه پخش موسیقی سنتی بی‌کلام]
‫[آواز خواندن پرنده]
‫[کم شدن صدای موسیقی سنتی بی‌کلام]
‫- سلام. ‫- سلام.‬
‫رحیم] سلام.‬
‫بابا نیست؟‬
‫بودش، رفت.‬
‫[کاغذها را می‌شمارد و در چاپگر را می‌بندد]
‫این خدمت شما.‬
‫- ممنون، چقدر میشه؟ ‫- ۵۲ تومن.‬
‫گفت «بعدازظهر میام، هستم».‬
‫- نیستش الان. ‫- بفرمایید.‬
‫- ممنون. ‫- خدانگهدار.‬
‫به سلامت.‬
‫میشه یه زنگش بزنی ببینی کی میاد؟‬
‫[پخش موسیقی سنتی بی‌کلام پرشور]
‫[پخش موسیقی سنتی ادامه دارد]
‫الو. سلام، بابا. کجایی؟‬
‫این حسین آقا اومده میگه باهات قرار داشته.‬
‫شوهر خواهر رحیم. ‫آهان، باشه.‬
‫[حسین] یه لحظه گوشی را میدی؟ ‫[نازنین] گوشی، گوشی.‬
‫دستت درد نکنه.‬
‫الو. سلام، آقا بهرام. چطوری؟‬
‫خدا بد نده!‬
‫والله، ترجیح می‌دادم حضوری ‫ببینمت، بشینیم بعد ۳ سال،
‫با همدیگر صحبت کنیم ‫این داستان را یه جوری جمع کنیم.‬
‫یه بخشی از بدهیش را جور کرده.‬
‫حدود ۷۰ و خورده ای.‬
‫[بهرام پشت تلفن] صدبار قرار گذاشته ‫و از این وعده‌ها داده.‬
‫دروغ میگه به قرآن ‫باز این بی‌شرف!
‫آقا اون ۷۰ تومنش را من دارم بهت قول میدم.‬
‫دوست و آشناها براش جور کردند.‬
‫[بهرام] شما و دوست و آشناهاش بیایید
‫[بهرام] ۴ تا، ۵ تا چک مدت‌دار ‫بدید برای بقیه بدهی‌اش،
‫[بهرام] فردا میرم شکایت را پس می‌گیرم.‬
‫بیاد بیرون، تلاش می‌کنه ‫میده بقیه بدهی‌اش را خردخرد.‬
‫[بهرام] شما فامیلش حاضر نیستید ‫چک تضمین براش بدید.‬
‫[بهرام] اون وقت از من انتظار ‫دارید به این بشر اعتماد کنم؟‬
‫والله، من خودم که توی ‫اجاره خونه خودم هم موندم.‬
‫اگه در حد توانم بود، نمی‌گذاشتم ‫رحیم یه شب هم توی زندون بمونه.‬
‫[بهرام] مگه نمیگی میاد ‫کار می‌کنه خردخرد میده؟‬
‫[بهرام] شما یه چک ضمانت بده به من.‬
‫[حسین] حالا یه لطفی بکن بیاد بیرون.‬
‫[بهرام] این به زن و بچه خودش رحم نکرد، ‫لیاقت لطف کردن داره؟‬
‫[حسین] شما چکار به لیاقتش داری؟ ‫مگه دنبال پولت نیستی؟‬
‫[حسین] خب، نصف پولت نقد الآن آماده است.‬
‫[بهرام] من دیگه به اون اعتماد ندارم.‬
‫آقا بهرام، بحث اعتماد نیست.‬
‫[بهرام] یه بار گول قیافه مظلوم ‫این را خوردم، برای هفت پشت...‬
‫[حسین] آقا بهرام؟‬
‫[حسین] آقا بهرام، بیا حالا ظهری ‫با هم صحبت بکنیم.‬
‫[حسین] اصلاً بذار باهاش حرف بزنم. ‫یه دقیقه، الآن میام، الآن میام.‬
‫ببخشید.‬
‫- رحیم؟ ‫- کاش پولش را داشتم بدم!‬
‫این قدر حقارت نمی‌کشیدم.‬
‫رحیم، اگه برای بقیه بدهیت، ‫چک تضمین بکشم بدم دستش...‬
‫...واقعاً می‌تونی ماهی ۷ تومن ‫جور کنی بریزی به حسابش؟‬
‫اگه بیرون باشم، کار می‌کنم‬
‫چه کاری؟‬
‫هر کاری.‬
‫رحیم، من روی حساب حرف تو ‫میخوام برم بهش قول بدم.‬
‫من دیگه طاقت زندان برگشتن ندارم.‬
‫الو؟‬
‫پاشید بیایید تا سرد نشده. ‫سیاوش، عمه، پاشو بیا.‬
‫نگار، این تبلت را خاموش کن.‬
‫رحیم؟‬
‫دستت درد نکنه! ‫حسین آقا کو؟‬
‫دستشویی لابد. همیشه هروقت سفره ‫انداختیم یاد دستشویی رفتن افتاد.‬
‫بابا، پاشو بیا. ‫بچه‌ها، بیایید دیگه.‬
‫[ملیح] تبلت را خاموش کن. ‫[رحیم] سیاوش، پاشو.‬
‫نگار، پاشو.‬
‫این لیوان‌ها را بده بذارم.‬
‫مگه نمیخوای شام بخوری؟ بابا، پاشو دیگه!‬
‫بابا، من سیرم.‬
‫- دوباره میای بازی می‌کنی. ‫- نمی‌خوام، سیرم.‬
‫پاشو، بیا. نگار، پاشو.‬
‫- کجا بشینم؟ ‫- بیا پیش دایی.‬
‫تلفن داره زنگ می‌خوره. ‫حسین آقا، نمیای؟‬
‫حسین آقا؟‬
‫ببین کیه چند بار روی تلفنت زنگ زده.‬
‫[ملیح] سیاوش، عمه، صدای تبلت ‫را کم کن. سرم رفت.‬
‫[نیما] ته‌دیگ را مامان چه خوب در آورده!‬
‫- [نیما] ایول! ‫- [رحیم] بیا دیگه.‬
‫الو؟ بفرمایید؟‬
‫- پاشو. ‫- بابا، سیرم.‬
‫سلام علیکم. حال شما؟ خوبید؟‬
‫قربان شما.‬
‫ببخشید، من توی حیاط بودم.‬
‫[نگار] چه بویی!‬
‫جانم، بفرمایید؟‬
‫بفرمایید؟ بله؟‬
‫عمه، من سیرم. نمیخوام.‬
‫بعد دو ماه بابات اومده.‬
‫[رحیم] سیاوش، بدو بیا ببینم.‬
‫- سیاوش نیایی ته‌دیگ بهت نمی‌دیم. ‫- بابا، من...‬
‫- نمیخوام. ‫- نخواه.‬
‫[رحیم] کلم پلو می‌خوریم.‬
‫[نگار] یه خورده برام بکش.‬
‫[حسین با تلفن حرف می‌زند]
‫[در می‌زند]
‫- می تونم هم بزنم؟ ‫- هم بزن.‬
‫نیما، کجا میری؟ بیا.‬
‫[نگار] ای والله، جفتشون رفتند. ‫خودم می‌خورم.‬
‫- نکن ببینم! ‫- اه، نکن!‬
‫- [نیما] برو! ‫- [ملیح] عه، نیما!
‫- سیاوش؟ ‫- نیما؟‬
‫- [سیاوش] نمیخوام. ‫- [نیما] بده من تبلتو.‬
‫ولش کن. خودش میاد.‬
‫[نیما] بی ادب!‬
‫[حسین] به به!‬
‫[رحیم] دستت درد نکنه.‬
‫ملیح] کی بود سر شام؟‬
‫آقا بهرام.‬
‫چی چی گفت؟‬
‫قرار بذاریم صبح ‫چک و پول ها را بگیره.‬
‫نون را بده.‬
‫چی چی بهش گفتی؟‬
‫حالا، بذار شام بخوریم.‬
‫مامان، من هم.‬
‫[سیاوش با تبلت تفنگ‌بازی می‌کند]
‫این رفیقت کیه که ‫میخواد ۷۰ میلیون بهت بده؟‬
‫[نگار] دایی، ته دیگ.‬
‫تو اون را نمی‌شناسی.‬
‫رحیم دوباره نری پول نزول ‫از کسی بگیری تو را قرآن.‬
‫کی گفته من میخوام ‫پول نزول بگیرم؟‬
‫[ملیح] پس ۷۰ میلیون از کجا آوردی؟‬
‫گفتم که؛ دوستم قولش را بهم داده.‬
‫بی‌خودی من را خر نکن.‬
‫ملیح، نزول نکردم.‬
‫[صدای بازی با تبلت]
‫باهاش قرار گذاشتی؟‬
‫گفتم دسته چکم دو سه تا برگه بیشتر نداره.‬
‫[حسین] باید فردا برم بانک، ‫تقاضای دسته چک نو کنم.‬
‫[رحیم] چقدر طول می‌کشه؟‬
‫چی؟‬
‫دسته چک تازه بهت بدند؟‬
‫حالا بذار رفیقت ۷۰ میلیون را بهت بده.‬
‫مردم صدتا چاقو می سازند، ‫یکیش دسته نداره.‬
‫[صدای بازی با تبلت]
‫پس کاشکی قولش نمی‌دادیم، ‫من ضایع نمی‌شدم.‬
‫دو سه تا برگه بیشتر نداره دسته چکم.‬
‫[ملیح] حالا برگه هم داشته باشه. ‫چک ضمانت هم بدیم به این.‬
‫[ملیح] فردا چه جوری میخوای ‫ماه به ماه پولش را جور کنی؟‬
‫سیاوش، عمه، کم کن صداش را.‬
‫خود حسین آقا گفت بیا ‫برات چک ضمانت میدم، ملیح.‬
‫من که زورش نکردم.‬
‫الهی قربونت برم. ‫من که نمیگم بهش چک ندیم.‬
‫[ملیح] میگم اول بگرد یه کار پیدا کن. ‫بعداً چک بدیم دست این.‬
‫اگه فردا یکی از چک‌ها پول نشد، ‫باز دوباره همین مصیبت را داریم.‬
‫پس فردا می‌خواد برگرده زندان. ‫چه جوری کار پیدا کنه؟‬
‫نمی‌دونم. ‫هرجور خودتون صلاح می‌دونید.‬
‫[صدای بهم خوردن قاشق و چنگال]
‫[صدای بازی با تبلت]
‫[بازی قطع می‌شود]
‫[صدای جیرجیرک‌ها]
‫[صدای قیژقیژ چوب]
‫رحیم، یه چیزی را بپرسم، ‫ارواح خاک مامان راستش را میگی؟‬
‫این کیف مال کیه توی ساکت؟‬
‫تو رفتی سر ساک من؟‬
‫رفتم اگه لباسی چیزی داری، بردارم بشورم.‬
‫کاری نکرده باشی آبروی خودت و ما ‫را ببری نتونیم سر بلند کنیم؟‬
‫چه کاری کردم؟‬
‫پس این کیف با این همه سکه از کجا اومده؟‬
‫یه آشنایی بهم داد.‬
‫این سیگار و فندک و کیف زنانه را ‫هم همون آشنا بهت داده؟‬
‫ملیح، خجالت نکشی! ‫یه باره بگو رفتی دزدی.‬
‫پس این کیف پول را از کجا آوردی ‫با اون بنده پاره‌اش؟‬
‫[صدای جیرجیرک‌ها]
‫داد...می...می‌کشه.‬
‫یه ذره سفت شده، آره؟‬
‫نرمش میشه...؟‬
‫- پسر... ‫- آهان.‬
‫- داره...داد می‌کشه. ‫- آهان.‬
‫- [مراجع] خداحافظ، خانم. ‫- [مربی] خداحافظ.‬
‫[سیاوش] دست‌هاش را می...می...شوره.‬
‫[صدای زنگ تلفن]
‫[مربی] یه کوچولو باز بریم نرم‌تر. ‫چکار می‌کنه؟‬
‫[سیاوش] ن...نشسته.‬
‫سلام، بفرمایید؟‬
‫کس دیگه‌ای توی دور و بری‌هات نیست ‫چک ضمانت بده؟‬
‫اگه کسی هم باشه، جرأت می‌کنه ‫بیاد برای من چک ضمانت بده؟‬
‫پس می‌خوای چکار کنی؟‬
‫اصلاً...به دلم نیست.‬
‫یعنی چی «به دلم نیست»؟‬
‫وجدانم قبول نمی‌کنه.‬
‫حالا میگی؟‬
‫از همون اولش هم که به من گفتی، ‫دو به شک بودم.‬
‫فکر می‌کردم بعد این همه دعا و التماس، ‫خدا دلش سوخته به حالمون.‬
‫یه معجزه کرده تا سر و سامان بگیریم.‬
‫می‌خواست معجزه کنه، به جای ۱۷ سکه،
‫کل بدهیم را تو کیف میذاشت ‫تا از این بدبختی خلاص بشم.‬
‫حالا چرا نارحتی؟‬
‫- ناراحت نیستم. ‫- چرا.‬
‫چته؟‬
‫[رحیم] فرخنده، چیه؟‬
‫- جون من؟ ‫- هیچی.‬
‫چکار کنم؟ ‫نمی‌تونم با خودم کنار بیام.‬
‫باشه، برو صاحبش را پیدا کن. بده بهش.‬
‫- [رحیم] باید بیای با هم بریم. ‫- [مراجع] خداحافظ.‬
‫[پیجر] شماره ۵۵ به باجه ۷.‬
‫عمو، ببخشید؟‬
‫[کارمند ۱] شماره بگیرید، بشینید تو نوبت.‬
‫نه، کار بانکی ندارم. فقط یه لحظه.‬
‫بفرمایید؟‬
‫- سلام. ‫- سلام.‬
‫ببخشید، احیاناً کسی نیومده اینجا ‫یه کیف گم کرده باشه؟‬
‫نه. چطور؟‬
‫من یه مقداری طلا پیدا کردم.‬
‫[کارمند ۱] بچه‌ها، کسی نیومده اینجا ‫چیزی گم کرده باشه؟‬
‫[کارمند ۲] چقدر هست؟‬
‫- زیاده. ‫- جلوی شعبه؟‬
‫نه، جلوی اون ایستگاه اتوبوس.‬
‫- [کارمند ۲] کی بوده؟ ‫- همین تازگی.‬
‫نه، کسی نیومده سراغش را بگیره.‬
‫حالا اگه کسی اومد، من یه کیف پیدا کردم.‬
‫خدا خیرت بده. تلفنت را بده.‬
‫یه کاغذ بدید به من تا شماره‌ام را بنویسم.‬
‫- [کارمند ۱] بفرمایید. ‫- [رحیم] ممنون.‬
‫خواهش.‬
‫[پیجر] شماره ۶۰ به باجه ۷.‬
‫[صدای کار با ابزار صنعتی]
‫بگید با این شماره تماس بگیرند. ‫اسمم را بگید، صدام می‌زنند.‬
‫- اینجا کجاست؟ ‫- زندان.‬
‫کارمند زندانی؟‬
‫نه، زندانی مالی هستم. اومدم مرخصی.‬
‫[صدای زنگ تلفن]
‫[کارمند ۳] اگه می‌خوای ‫یه کاغذ بنویس با شماره تلفن،
‫بده کپی بگیرم، ‫به مغازه‌های دور و بر هم بده.‬
‫دست شما درد نکنه.‬
‫[صدای عبور خودروها]
‫[بوق خودرو]
‫خلاص شدیم.‬
‫چیه؟ پشیمونی؟‬
‫نه.‬
‫بدخلقی نکن، جون فرخنده.‬
‫اگه میخوای این شکلی ناراحت بشی ‫الان پاشو برو اون ور خیابون،
‫شماره من را از روی کاغذ بردار زنگ بزن، ‫بگو کیف مال منه.‬
‫نشانی‌های کیف را بده. اگه درست باشه،
‫باهات یه جای خلوت قرار بذارم، ‫و کیف را برات بیارم.‬
‫ولی اگه میخوای قهر باشی، ‫زنگ بزنی، کیف را بهت نمیدم.‬
‫باید بخندی.‬
‫[فرخنده می‌خندد]
‫یه لحظه خودت را بذار جای اون ‫بدبخت که کیفش را گم کرده.‬
‫هان، گذاشتی؟‬
‫سلام، خانم. شما کیف گم نکردی؟ ‫من پیداش کردم.‬
‫خدا خیرتون بده.‬
‫همین؟‬
‫عمو، باید مژدگانی بدی.‬
‫[فرخنده] خیلی دل پاکی داری.‬
‫این دل پاک فردا که میره زندان ‫هوات را بکنه، چه خاکی سرش بریزه؟‬
‫اون وقت میگی سیگارت را هم ترک کن.‬
‫فرخنده] برو یه جای خلوت.‬
‫میخوای مژدگانی بدی؟‬
‫[با خنده] برو حالا، تو هم!‬
‫[فرخنده] این دو روز ‫که اصلاً نشد ببینمت.‬
‫لااقل برو یه جا خلوت ‫تا درست ازت خداحافظی کنم.‬
‫این چیه؟‬
‫[فرخنده] لباس‌هات.‬
‫لباس جدید برات گرفتم.‬
‫دستت درد نکنه. چقدر قشنگه!‬
‫مسواک نو هم برات گذاشتم.‬
‫[صدای تلاوت قرآن]‬
‫[گفتگوی نامفهوم]
‫[رهگذر] خسته نباشید.‬
‫[رحیم] قربان شما.‬
‫آقای سلطانی؟‬
‫بله؟‬
‫تو تلفن اینجا را به کسی دادی؟‬
‫هان، می‌بخشید، خانم مروستی. مجبور شدم.‬
‫من چه اشتباهی کردم ‫تلفن اینجا را دادم به شما!‬
‫من حقیقت یه کیف پیدا کرده بودم، ‫شماره اینجا را دادم،
‫که اگه صاحب کیف پیدا شد، ‫هماهنگ کنم تا بره کیفش را بگیره.‬
‫زنگتون زدند؟‬
‫[خانم مروستی] قراره دوباره زنگ بزنه.‬
‫فقط، دیگه شماره اینجا را به کسی نمیدی.‬
‫[رحیم] چشم. ببخشید.‬
‫والله، من تازه از مرخصی اومدم. ‫به این آسونی باز مرخصی نمی‌دهند.‬
‫[خانم مروستی] کسی نیست، ‫آدرس بدی بره بگیره؟‬
‫داره سکته می‌کنه بنده خدا.‬
‫من یه زنگ بزنم ببینم خواهرم خونه است.‬
‫میگم شما نشانی‌های کیف را بدید.‬
‫[رحیم] تا من به خواهرم زنگ بزنم، ‫هماهنگ کنم، برید بگیرید.‬
‫نه، خواهش می کنم.‬
‫[رحیم] این را کجا گم کردید؟‬
‫[رحیم] چند روز پیش؟‬
‫[رحیم] کیف چه شکلی بود؟‬
‫چند تا سکه؟‬
‫[رحیم] چه سیگاری؟‬
‫[صدای زنگ در می‌آید]
‫- [نیما] کیه؟ ‫- [صاحب کیف] باز کنید.‬
‫[نیما در را باز می‌کند]
‫[صاحب کیف] سلام. منزل آقای سلطانی؟‬
‫- بفرمایید؟ ‫- ببخشید.‬
‫- سلام ‫- سلام.‬
‫من با شما تلفنی صحبت کردم؟‬
‫بله، بفرمایید تو.‬
‫[با حزن] تا قبل اینکه سوار اتوبوس بشم، ‫یادمه کیفم روی شونه‌ام بود.‬
‫حتی از توش هم پولم در آوردم برای کرایه.‬
‫اتوبوس که اومد، ‫دویدم که سوار بشم.‬
‫نفهمیدم اینها موقع سوار شدن افتادند
‫یا داخل اتوبوس کسی ازم زد.‬
‫دیگه همون ایستگاه بعدی بود ‫نگاه کردم دیدم کیفم نیست.‬
‫داد زدم به راننده گفتم ‫آقا نگه دار کیفم نیست.‬
‫بنده خدا هم وایستاد.‬
‫درهای اتوبوس را هم بست ‫و یکی‌یکی همه مسافرها را گشت.‬
‫نبود. ‫گفت] «خانم نیست.‬
‫احتمالاً جایی از دستت افتاده.»‬
‫چرا این همه سکه را ‫گذاشته بودید توی کیفتون؟‬
‫[صاحب کیف] داشتم می‌بردم بفروشم.‬
‫هر موقع از خونه می‌اومدم بیرون، ‫هول و ولا داشتم نکنه یه وقت
‫شوهرم یا برادر شوهرم ‫این سکه‌ها را پیدا بکنند.‬
‫بردارند ببرند دود کنند باز.‬
‫گفتم ببرم بفروشم و پولش را بذارم ‫توی یه حسابی توی بانک تا کسی...‬
‫تو دور و بری‌ها نفهمیده ‫که من تو خونه سکه دارم.‬
‫سیاوش، عمه قربون سرت، ‫این کیف را که بابات گفت بردار بیار.‬
‫صبح تو خیابون چشمم افتاد به این ‫کاغذ افتاد که روش نوشته بود...‬
‫یه کیف پیدا شده، انگار خدا...
‫[گریه می‌کند]
‫مالتون حلال بوده.‬
‫خدا شاهده من این سکه‌ها را ‫همه‌اش را یه دونه به یه دونه
‫با قالی‌بافی و بدبختی،
‫یواشکی از بقیه جمع کردم ‫تا یه روزی بزنم به یه زخمی.‬
‫[ملیح] کار خدا بوده برادرم ‫برای مرخصی بیاد، کیف شما را پیدا کنه.‬
‫بفرمایید. چیز قابل‌داری نیست.‬
‫خیلی ممنون.‬
‫از هول تاکسی دربست گرفتم. ‫بنده خدا تو کوچه منتظره.‬
‫سیاوش، عمه، پیدا کردی؟‬
‫گذاشتم بغل آینه.‬
‫انشاالله خدا یه وسیله‌ای جور کنه ‫برادرتون هم از زندان بیاد بیرون.‬
‫آدم به این خوبی جاش زندان نیست.‬
‫- بفرمایید. ‫- نگاه!‬
‫بندش پاره شده، افتاده از دستم!‬
‫[ملیح] نگاه کنید توش ببینید ‫همه چیزهاتون هست.‬
‫[صاحب کیف] سلام برسونید. ‫[ملیح] چشم. بزرگیتون.‬
‫[صاحب کیف] خیلی ممنون. مراقب خودتون باشید.‬
‫[ملیح] خوش آمدید. خدا نگهدار.‬
‫[صاحب کیف] آقا پسر!‬
‫بیا بگیر، عزیزم.‬
‫بیا بگیر، قربونت.‬
‫نه.‬
‫زحمت نکشید ‫دستتون درد نکنه.‬
‫بگیر، قربونت. من از هفت گوشه قلبم راضیم.‬
‫بابام...بفهمه...‬
‫میگه بابام بفهمه، ناراحت میشه.‬
‫بذار برای خودت باشه. ‫به بابات نگی گرفتی. بیا.‬
‫بگیر عمه طوری نیست.‬
‫دستتون درد نکنه، زحمت کشیدید. خداحافظ.‬
‫[صاحب کیف] بریم.‬
‫[موتور خودرو روشن می‌شود]
‫بیا شماره خواهرت را بنویس. ‫آقای طاهری میخواد باش صحبت کنه.‬
‫- خواهرم؟ ‫- آره.‬
‫برای چی؟‬
‫به خاطر همین داستان سکه‌ها، ‫میخواد چند تا سؤال ازش بپرسه.‬
‫[صدای اذان در محوطه پخش می‌شود]
‫[پخش اذان ادامه دارد]
‫[در می‌زند]
‫- سلام. ‫- بارک الله، سلام.‬
‫[طاهری] چایی می‌خوری؟‬
‫[طاهری پای تلفن] زندانی مالیه.‬
‫من الآن با خواهرش صحبت کردم.‬
‫بله، تو مرخصیش پیداش کرده.‬
‫شما هر وقت خواستید، می‌تونید بیایید.‬
‫این اینجاست.‬
‫اگه بخواهید بیرون باهاش صحبت ‫کنید هماهنگ می‌کنیم.‬
‫کار زیبایی کردی، آقای سلطانی!‬
‫- [طاهری] مرخصیش هم با ما. ‫- [رئیس] خیلی کارت با ارزش بود.‬
‫[رئیس] بشین، بشین.‬
‫[طاهری] پس خبرم کنید، لطفاً.‬
‫[کارمند ۱] این چند روز هم به کسی نگفته.‬
‫[کارمند ۲] قشنگی کارش به همینه.‬
‫- خوب، اوضاعت چطوره؟ ‫- خیلی ممنون.‬
‫طاهری] خیلی خوب، یا علی.‬
‫چطور شد؟‬
‫الآن هماهنگ می کنند میاند خبرنگارها.‬
‫نگاه کن از تلویزیون دارند میاند ‫میخواند باهات صحبت کنند.‬
‫البته، حالا کار خاصی نبود، ‫چند تا سکه بود تحویل صاحبش دادم.‬
‫مهم نیست چند تا سکه بود.‬
‫مهم اینه که دو روز مرخصیت را ‫گذاشتی و گشتی دنبال صاحب کیف.‬
‫- [رئیس] تو این شرایط. ‫- [طاهری] ببین،
‫از یه روزنامه هم زنگ می‌زنند ‫بات هماهنگ می‌کنند، مصاحبه کنند.‬
‫دستتون درد نکنه.‬
‫[رئیس] نه، دست تو درد نکنه.‬
‫[رئیس] همه ما باید از تو یاد بگیریم.‬
‫[طاهری] پاشو.‬
‫داره دیر میشه. ‫الآن می‌آیند. پاشو.‬
‫[رئیس] بذار چاییش را بخوره.‬
‫۲ تا بنر تبریک هم بنویسید ‫بذارید توی محوطه.‬
‫بابا، خطاطمون خودشه. خودش می‌نویسه.‬
‫خودش نمی‌تونه برای خودش بنویسه.
‫سفارش بدید بیرون بنویسند.‬
‫خجالتم ندید. کاری نبوده.‬
‫کاری نبوده؟ برو. خرابکاری کردی.‬
‫کلی سکه را دادی به باد. ‫کاری هم نبوده. برو ببینم.‬
‫[رئیس] بذار بره اذیتش نکن. ‫[طاهری] کاری نمونده.‬
‫[می‌خندند]
‫سلطانی؟‬
‫[طاهری] بیا اینجا.‬
‫میگم تو لباس مناسبی اینجا داری ‫یا بگم از خونه برات بیارند؟‬
‫آره، دارم اینجا.‬
‫نگاه کن. برو یه خورده به سر و وضعت برس. ‫ریشت را هم مرتب کن.‬
‫[رحیم] سلام. ‫[کارمند ۳] علیک سلام.‬
‫[در می‌زند] آقای طاهری؟‬
‫[خانم مروستی] آقای طاهری؟‬
‫- جونم؟ ‫- ببخشید، یه لحظه.‬
‫فقط این کیف را من خودم پیدا نکردم.‬
‫پس کی پیدا کرد؟‬
‫والله، خانمم.‬
‫خوب کی برگردوند به صاحبش؟‬
‫خودم تصمیم گرفتم برگردونم به صاحبش.‬
‫به هر حال، تو برگردوندی دیگه. ‫عیبی نداره. عین همین‌ها را بگو.‬
‫بگو خانمم پیدا کرد. ‫من برگردوندم به صاحبش.‬
‫آخه، حقیقتش، این خانم را خیلی ‫کسی خبر نداره که با هم هستیم.‬
‫نمی‌تونم اسمش را بیارم.‬
‫- مگه خانمت نیست؟ ‫- هنوز نه.‬
‫اوه، پس تو هم اهل شیطونی هستی!‬
‫نه خدا سر شاهده. قراره از اینجا ‫برم بیرون، با هم ازدواج کنیم.‬
‫- سکه ها را تو برگردوندی؟ ‫- آره.‬
‫خیلی خوب. باشه.‬
‫ول کن بقیه‌اش را، بجنب. ‫عین همین‌ها را بگو.‬
‫[خبرنگار] ضبط میشه. بفرمایید.‬
‫بسیار باوجدان،
‫بسیار مرتب، بسیار منظم،
‫بسیار انسان شریفی هست.‬
‫هرچند که به خاطر مشکلات ‫مالی گرفتار شدند اینجا،
‫با این کارشون نشون دادند ‫که انسان می‌تونه همیشه
‫کارهای خیر تو زندگی براش ‫ارجحیت داشته باشه تا منافع شخصی.‬
‫[زندانی ۱] دست خالی من را آوردند. ‫به قرآن دستم خالیه.‬
‫من، رحیم سلطانی، ‫فرزند مصطفی هستم.‬
‫متولد محله سنگ سیاه شیراز.‬
‫[زندانی ۲] رحیم، برو تلویزیون ‫داره نشونت میده.‬
‫- اِه؟ ‫- آره.‬
‫[مصاحبه تلویزیونی] برای چی اومدید زندان؟‬
‫[رحیم در تلویزیون] ما یه وامی گرفتیم. ‫[زندانی ۳] ماشاالله!‬
‫[رحیم در تلویزیون] که باهاش یه کار ‫و کاسبی راه بندازم.‬
‫[رحیم در تلویزیون] ولی، ‫شریکم پولم را برداشت.‬
‫[رحیم در تلویزیون] برای همین، نتونستم ‫قسط‌های وام را پرداخت بکنم.‬
‫[رحیم در تلویزیون] بعد اون کسی که ‫ضامنم شده بود بدهیم را داد.‬
‫[رحیم در تلویزیون] بعدش ازم شکایت کرد.‬
‫[رحیم در تلویزیون] اومدم زندان. حقیقت،
‫[رحیم در تلویزیون] خوب، من اولش فکر کردم ‫این یه معجزه است.‬
‫خدا یکی را سر راه من گذاشته
‫که من را از اذیت و آزارها ‫و توهین‌های طلبکارم نجات بده.‬
‫حتی من برای طلبکارم ‫هم پیغام فرستادم.‬
‫گفتم یه بخشی از این بدهی جوره.‬
‫ولی بعدش،
‫پیش خودم فکر کردم، نه،
‫اصلاً شاید این یه امتحانه.‬
‫اومدم همین‌جا پیاده شدم.‬
‫رفتم اون شیرینی‌فروشی، ‫یه شیرینی خریدم.‬
‫دارم میرم خونه، دست خالی نرم.‬
‫بعد دیدم یه کیف زنونه ‫افتاده اینجا...اینجا.‬
‫دقیقاً اینجا.‬
‫افتاده روی زمین، بندش هم پاره است.‬
‫درش را باز کردم. دیدم توش پر سکه است.‬
‫بعد یه نگاهی این ور و اون ور ‫انداختم ببینم کسی...
‫تا صبح با خودم فکر کردم. ‫فکر کردم
‫اگه مال مردم را بردارم
‫بالاخره، یه جایی توی زندگی ‫صد برابر پاش را می خورم.‬
‫برای همین، فردا صبحش اومدم
‫و سراسر این خیابون اعلامیه ‫چسبوندم که من یه کیف پیدا کردم.‬
‫یعنی اولش رفتم اون بانک.
‫بهشون گفتم مثلاً کسی اینجا ‫نیومده بگه یه کیف گم کرده باشه.‬
‫که اونا گفتند نه.‬
‫برای همین، دیگه مجبور شدم ‫که اعلامیه درست کنم.‬
‫تلفن گذاشتم و چسبوندم.
‫[رئیس در تلویزیون] همه ما اینجا ‫واقعاً دوستش داریم.‬
‫از روزی که ایشون ‫تشریف آوردند اینجا،‬
‫این محوطه‌های ما یه رنگ ‫و بویی دیگه به خودش گرفته.‬
‫[طاهری در تلویزیون] ایشون در ‫کلاس ها و برنامه های‬
‫فرهنگی و تربیتی که برای ‫زندانیان برنامه ریزی میشه،
‫به صورت خیلی منظم و فعال شرکت کردند.‬
‫و خب، شکر خدا، شاهد تأثیراتش هم هستیم.
‫[رحیم در تلویزیون] من از مسئولین ‫زندان هم، از آقای...‬
‫صالح‌پور و آقای طاهری، ‫مسئول فرهنگی زندان
‫که شرایط خوبی برای زندانیان ‫ایجاد کردند، تشکر می‌کنم.
‫سر و وضعم اینها چطور بود؟‬
‫جدی؟‬
‫تو خونه همه دیدند؟‬
‫- ماشاالله! ‫- چاکریم.‬
‫کار خدا را ببین، این پیراهن که ‫بهم دادی امروز کل ایران دیدند.‬
‫[زندانی ۵] خوب همه را رنگ کردی!‬
‫فرخنده، تلفن داره بوق می زنه.‬
‫حالا زنگت می‌زنم.‬
‫قربونت برم.‬
‫من هم خیلی زیاد. خداحافظ.‬
‫[بلندگوی زندان کسانی را صدا می‌زند]
‫تو چی چی گفتی؟‬
‫- گفتم چی چی گفتی تو؟ ‫- چی گفتم؟‬
‫کی همه را رنگ کرد؟‬
‫حالا چرا بهت برخورده؟ ‫مگه کارت نقاشی و رنگ‌کاری نیست؟‬
‫حالا قراره چی چی بهت بدند؟‬
‫کی‌ها؟‬
‫همین‌هایی که به‌خاطر شرایط خوب ‫زندانی‌ها ازشون تشکر کردی.‬
‫کسی چیزی قرار نیست به من بده.‬
‫هیچی قرار نیست؟ یعنی مفتی مفتی ‫گه‌کاری‌هاشون را ماستمالی می‌کنی؟‬
‫عقب وایستا.‬
‫عمو، بیا بزن توی گوشم.‬
‫کاش این‌قدر وجود داشتی می‌زدی تو گوشم، ‫به خدا خوشحال می‌شدم.‬
‫مرد بودن به این ریشی ‫که بلند کردی نیست.‬
‫مرد اگه بودی بهشون میگفتی دو ‫هفته پیش تو همین بند،
‫عباس شکوری بعد ۶ سال حبس ‫خودش را تو دستشویی کشت.‬
‫[آواز محلی غمگین پخش می‌شود]
‫[مرد موقع بازی فریاد می‌زند]
‫[تماشاچی‌ها تشویق می‌کنند]
‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]
‫[تشویق می‌کنند]
‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]
‫حالا امیدوارم امروز با پادرمیانی شما، ‫بالاخره این قضیه حل بشه.‬
‫این هم کارش درست بشه.‬
‫[طاهری] انشالله جور بشه.‬
‫شما چند روز پیش تلفنی به من چی چی گفتی؟‬
‫- اون روز... ‫- اجازه بده.‬
‫گفتید ۷۰ میلیونش جوره، درسته؟‬
‫نه، حقیقت...‬
‫آقای طاهری، این ۷۰ میلیون ‫همون پولی بود که وفتی کیف پیدا شد،
‫فکر کردم سکه‌هاش را ‫بفروشم بدم جای بخشی از بدهیم.‬
‫بعدش، دیدم وجدانم راحت نیست.‬
‫عمو، چه جوری وجدانش به ما ‫که می‌رسه، این قدر راحته پس؟‬
‫[حسین] کار بدی کرده توی این شرایط که داره، ‫وجدان به خرج داده؟‬
‫[حسین] برداشته پول یه بدبخت بیچاره‌ای ‫را برده برگردونده بهش.‬
‫شما حاضر بودید پول مردم ‫را بیاره بده به شما؟‬
‫میشه من یه لحظه خصوصی شما را ببینم؟‬
‫چند دقیقه بیرون وایستید.‬
‫[در بسته می‌شود] بفرمایید.‬
‫شما از کجا مطمئنید داستان کیف پیدا کردن ‫و این‌ها ساختگی نباشه؟‬
‫شما از کجا می‌دونی که ساختگیه؟‬
‫چون باجناقم بوده. ‫بیشتر از شما می‌شناسمش.‬
‫[طاهری] این حرف ها که مدرک نمیشه.‬
‫به هر حال، این آدم یه کار انسانی کرده.‬
‫این چه جوری آخه یه شبه این قدر انسان شده؟‬
‫برید بپرسید خانمش با یه بچه ‫برای چی ازش جدا شد؟‬
‫شما مدرک واضح و روشنی دارید ‫که این داره دروغ میگه؟‬
‫- بله، دارم. ‫- خوب، چیه؟ بگید.‬
‫مدرکی که این بابا همه عمرش ‫یه روده راست تو شکمش نداره.‬
‫چی را دروغ گفته؟‬
‫ایشون رفته توی تلویزیون میگه
‫وام بانکی گرفته.
‫- که چی؟ ‫- اجازه بده.‬
‫- نتونسته قسط‌هاش را بده.‬
‫- کدوم بانک بهش وام میده. ‫- اشکالش چیه؟‬
‫چرا نمیگه نزول گرفته بودم؟‬
‫- شاید روش نشده. ‫- چرا دروغ میگه؟‬
‫شاید روش نشده بگه نزول گرفتم. ‫این که مدرک نمیشه آخه.‬
‫من نمیخوام آبروش را ببرم، ‫ولی وجداناً آقای طاهری،
‫اگه بدهی‌اش را نده، همه جا لوش میدم.‬
‫[طاهری] چی چی را لو میدی؟‬
‫[طاهری] این قضیه کیف هم اگر ‫صاحبش زنگ نزده بود اینجا،
‫کسی خبردار نمیشد این کار را کرده.
‫[بهرام] اگه نمیخواست کسی بفهمه...
‫شماره موبایلش را می‌داد، ‫صاحب کیف مستقیم زنگ می‌زد به خودش.‬
‫تو زندان که موبایل وجود نداره!‬
‫چطور موبایل هست از زندان ‫برای من اس‌ام‌اس بفرسته؟‬
‫اس‌ام‌اس فرستاده؟ ‫ایشون از زندان برای شما اس‌ام‌اس زده؟‬
‫آقای طاهری، ‫میخوای بگم داستان این بابا چیه؟‬
‫خوب، بفرما؟‬
‫این آقا از وقتی خبردار شده ‫که زن سابقش، خواهر خانم من،‬
‫یه خواستگاری براش پیدا شده، ‫دیگه از پا افتاده.‬
‫هی تلفن و اس‌ام‌اس و پیغام ‫که من رضایت بدم این بابا بیاد بیرون.‬
‫برای چی چی؟ ‫که نذاره زنش ازدواج کنه.‬
‫مسائل شخصی و خصوصی شما ‫که به من ربطی نداره!‬
‫اجازه بده. شما پرسیدی از کجا مطمئنم، ‫من دارم دلیلش را میگم.‬
‫[بهرام] احساس کوچکی کرده،
‫- همه داستان را سر هم کرده ‫- نه.‬
‫تا احترام و اعتباری به هم بزنه،
‫که زنش دوباره برگرده ‫با این بابا زندگی کنه.‬
‫- این کل ماجرا. ‫- این جور نیست، من یه چی می‌دونم که میگم.
‫همینه.‬
‫ایشون خودش با یه خانمیه.‬
‫[طاهری] از اینجا که رفت، ‫قراره با هم ازدواج کنند.‬
‫[تلفن یکی از اتاق‌ها زنگ می‌زند]
‫آقای محترم،
‫به من ربط نداره این بابا ‫این کار را کرده یا نکرده.‬
‫[بهرام] من دنبال اینم که ‫بعد ۳ سال به حقم برسم.‬
‫ولی نه با دو تومن و سه تومن ‫و این جور چیزا.‬
‫[طاهری] شما که سه سال صبر کردید، ‫چند روز دیگه هم صبر کن.‬
‫منم خودم باهاش حرف می زنم ببینم ‫پول شما را چطور می‌تونه جور کنه.‬
‫[آه می‌کشد]
‫اگر جور نکردند؟‬
‫دیگه هر کار خواستی، بکن. اختیارداری.‬
‫[در باز می‌شود]
‫فعلاً یه ۱۰ روزی مرخصی تشویقی بهش دادند.‬
‫- سلام، حسین آقا. ‫- سلام علیکم.‬
‫دارند رضایت شاکی‌اش را می‌گیرند ‫که انشاالله دیگه برنگرده زندان.‬
‫[حسین] انشاالله. انشاالله.‬
‫[حسین] چشم، چشم، یه لحظه. رحیم؟‬
‫[حسین] رحیم؟ یه لحظه گوشی.‬
‫[صدای زنگ دوچرخه می‌آید]
‫[بچه‌ها صحبت می‌کنند]
‫[زن رهگذر] حواست باشه به این ماشین‌ها.‬
‫- سلام. ‫- سلام به روی ماهت.‬
‫قبول باشه.‬
‫- بفرمایید. ‫- نذر چی چی هست؟‬
‫بابام...آز...‬
‫آزاد شد.‬
‫وای، به سلامتی! ‫صبر کن تا کاسه را برات بیارم.‬
‫تو تلویزیون هم دیدم بابات را.‬
‫اینا کی هستند که نگرانشون کنیم؟‬
‫تو محل هم عین بمب صدا کرده!‬
‫[حسین] ۱۰ نفر زنگ زدند و پیغام ‫دادند به رحیم بگو افتخار مایی.‬
‫بچه‌های خاله هم زنگ زدند ‫گفتند امشب میخواند بیاند اینجا.‬
‫چی داریم توی خونه؟ ‫برم چیزی بگیرم؟‬
‫[حسین] حالا خودم میرم می‌گیرم. ‫این چند روز کلی آدم میره و میاد.‬
‫رحیم، اینم بپوش. ببین اندازه‌ات هست؟‬
‫دستت درد نکنه.‬
‫رحیم، این پیشت باشه. ‫این روزها شاید لازمت شد.‬
‫- جون ملیح لازم ندارم. ‫- چرا تعارف می‌کنی؟‬
‫رحیم] دستت درد نکنه.‬
‫کم سیگار بکش جلوی این و اون. ‫برات قشنگ نیست دیگه.‬
‫چشم.‬
‫[ملیح] سیاوش، آش‌ها را پخش کردی؟‬
‫- [سیاوش] بله. ‫- [رحیم] ملیح؟‬
‫جون؟‬
‫- یه چی خوب بپوش بریم یه جا. ‫- کجا؟‬
‫همین، تا یه جا بریم.‬
‫[با خنده] کجا؟‬
‫[با خنده] حالا تو راه بهت میگم. ‫برو یه چیز خوب بپوش و بریم.‬
‫تو زندان این را ‫از کجا پیدا کردی؟‬
‫این هم‌بندیم بود.‬
‫نه، واقعاً؟‬
‫از قبل زندان می‌شناسمش. ‫تو گفتاردرمانی کار می‌کنه.‬
‫- با شرایطت مشکل نداره؟ ‫- نه.‬
‫[ملیح] سیاوش می‌دونه؟‬
‫نه هنوز.‬
‫[صدای بازی بچه‌ها می‌آید]
‫گفتی تنها اومدی؟‬
‫ملیحه است. می‌خواست ببیندت.‬
‫- تعارف کن بیاد. زشته. ‫- حالا میاد.‬
‫[به آرامی] سلام علیکم. خوب هستید؟‬
‫- کاکات خونه است؟ ‫- آره.‬
‫یه لحظه میگی بیاد؟ سلام.‬
‫- حال شما؟ ‫- بفرمایید.‬
‫مرتضی را صدا بزن. کارش داره.‬
‫بچه بازی در نیار و آبروریزی هم نکن.
‫حتماً با فرخنده هماهنگ کرده و اومده.‬
‫[مرتضی] من یه بار به این آدم گفتم نه.‬
‫الآن هم برم دم در، بهش میگم نه.‬
‫واسه قتل نرفته...
‫همه‌اش شلوغ بازی کن!‬
‫اصلاً بگو این پیغمبر.‬
‫یه بچه بزرگ داره.‬
‫زندان بوده. ‫کار و کاسبی نداره.‬
‫مرتضی] به قرآن راضی نیستم‬
‫از کی تا حالا غیرتی شدی؟‬
‫خواهرت ۳۷ سالشه.‬
‫بابا، من اصلاً به خدا کاری ندارم ‫با کی میخواد بره و بیاد.‬
‫هر کاری دوست داره بکنه.‬
‫ولی فردا پا نشه بیاد اینجا ‫جلوی من بشینه.‬
‫[مرتضی] گریه و زاری کنه بگه من ‫میخوام جدا بشم و طلاق میخوام.‬
‫بیا این را بخون.‬
‫بعد برو هر جوابی میلته بهش بده.‬
‫- چیه؟ ‫- بخون خودت.‬
‫[مرتضی] خب، چی چیه؟‬
‫برو تو لباس بپوش. بدو.‬
‫[زن فامیل] بله، درست شد.‬
‫[دختر خاله] آوردش؟ خدا را شکر درسته.‬
‫[خاله] بله، دارم میگم.‬
‫[ملیح] بزن، بچه ها برقصند.‬
‫می‌خواهیم حرف بزنیم.‬
‫پاشو، بیا ببینم.‬
‫[مهمانان با خوشحالی کف می‌زنند]
‫[مجری] ۱، ۲، ۳. امتحان می‌کنم.‬
‫[فیدبک میکروفون]
‫[حضار تشویق می‌کنند]
‫سلام عرض می‌کنم. عرض تشکر. ‫قدم سر چشم ما گذاشتید.‬
‫ممنون که همراه ما هستید همیشه در امور خیر.‬
‫[خانم رادمهر] عرضم به حضورتون، ‫آقای سلطانی...‬
‫[فیدبک میکروفون]
‫آقای سلطانی، بفرمایید بالا. ‫بفرمایید.‬
‫- بفرمایید. ‫- تشویقشون کنید.‬
‫[مجری] بله. ‫[تشویق حضار]
‫- [رحیم] بریم. ‫- بله.‬
‫[رادمهر] آقای سلطانی تو مصاحبه‌ای ‫که تلویزیون ازشون پخش کرد
‫گفتند اول که سکه‌ها را پیدا کردند
‫خیال کردند که یک معجزه است.‬
‫- سلام. ‫- سلام.‬
‫فکر کردن که شاید یه امتحانه از سمت خدا.‬
‫[رادمهر] میخوام بهشون بگم اتفاقاً ‫آقای سلطانی، اینا همه معجزه است.‬
‫بگم چرا؟‬
‫امروز یکی از عزیزان از ‫فرمانداری پیغام دادند به من
‫که برای قدردانی از ‫کار جوانمردانه یه انسان شریف،
‫برای ایشون، یه شغل تو مجموعه ‫خودشون در نظر گرفتند.‬
‫[مجری] به به تشویق بفرمایید! ‫به به، بفرمایید!‬
‫خیلی ممنون. دست شما درد نکنه.‬
‫دستتون درد نکنه.‬
‫[رادمهر] امیدواریم با تلاشی ‫که مسئولین زندان
‫و خیرین شهر دارند انجام می‌دهند
‫و پولی که شما خیرین عزیز توی این جلسه
‫برای پرداخت بدهی ایشون کمک می‌کنید،
‫بتونیم از شاکی این زندانی ‫عزیز رضایت بگیریم
‫...که هرچه زودتر بتونند به آغوش ‫خانواده و پسر نازنینشون برگردند.‬
‫- متشکرم. ‫- [مجری] بله.‬
‫[مجری] صدای دست‌ها قطع نشه. ‫کار بزرگی کردند واقعاً!‬
‫بله!‬
‫تبریک عرض می‌کنم.‬
‫[مجری] آقای سلطانی، ببخشید، یه لحظه؟‬
‫میشه یه چند کلمه ما را مهمون کنید؟‬
‫بفرمایید.‬
‫سلام. خیلی ممنون.‬
‫می‌بخشید. خیلی ممنون. حقیقت،
‫من اولش وسوسه شدم
‫که این سکه‌ها را بردم ‫بفروشم بدهم جای بدهیم.‬
‫ولی یه اتفاق خیلی ساده ‫توی طلافروشی افتاد.
‫وقتی اون بنده خدا اومد ‫پول سکه ها را حساب و کتاب کنه،
‫ماشین حسابش از کار افتاد.‬
‫یه خودکار برداشت. خودکار هم ننوشت!‬
‫[رحیم] من یه لحظه پیش خودم فکر کردم
‫که اینها همه به قولاً یه نشونه است.‬
‫یه نشونه که من این کار را نکنم. ‫مال مردم را برگردونم به صاحبش.‬
‫[مجری] بله، تشویق بفرمایید! آفرین، آفرین!‬
‫ممنون، آقای سلطانی! ‫لطف می‌کنید. مبارکتون باشه!‬
‫اگه اجازه بدید یه صحبت کوچولو ‫با آقا پسرشون انجام بدیم.‬
‫[مجری] عمو جان، شما چیزی داری ‫راجع به بابات بگی؟‬
‫- بله. ‫- بفرمایید.‬
‫من...‬
‫دوست...‬
‫دارم...که پول...قرض...‬
‫بابام...جمع بشه...‬
‫باز...‬
‫هم...‬
‫خودم...‬
‫هم...پول...هام را...‬
‫آور...آوردم...‬
‫به به، عزیزم! ‫حالا چقدر میخوای کمک کنی؟‬
‫پنجاه...هزار...‬
‫تومان.‬
‫[مجری] به نظرتون تشویق نداره؟ ‫خواهش می‌کنم!‬
‫بله. ‫[حضار تشویق می‌کنند]
‫الهی، قربونت برم!‬
‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]
‫[صدای خیرها در حال شمارش پول]
‫اون شیرینی را از آشپزخانه بیارید.‬
‫آقا اینجا چرا؟ بفرمایید.‬
‫[خیر ۱] ۲۵۰٫۰۰۰ تومن.‬
‫[رادمهر] بله.‬
‫[خیر ۱] ۱۰۰٫۰۰۰ تومن.‬
‫- [رادمهر] بله.‬ ‫- [خیر ۱] یه ۱۰۰٫۰۰۰ تومن دیگه.‬
‫- [رادمهر] بله.‬ ‫- [خیر ۱] آخرش هم یه ۵۰۰٫۰۰۰ تومن.‬
‫[رادمهر] ۳۲٫۷۵۰٫۰۰۰ تومان.
‫[خیر ۲] نقدی هم که ۱٫۴۰۰٫۰۰۰ ‫به اضافه یک النگوی طلا.‬
‫[رادمهر] مجموعاً می‌کنه ‫سی و چهار میلیون...‬
‫و صد و پنجاه هزار تومان. ‫حالا النگو را هم قیمت می‌کنیم.‬
‫[طاهری] یه ۸۴۰٫۰۰۰ تومن هم زندانی‌ها
‫گلریزون کردن که من مستقیم ‫می‌ریزم به حساب خیریه.‬
‫- خدا خیرشون بده. ‫- رئیس زندان و خودم هم ۲۰۰٫۰۰۰ تومن.‬
‫[خیر ۲] خدا خیرت بده.‬
‫آقای طاهری، شما این همه به من لطف کردید.‬
‫[طاهری] کاری نکردم. خواهش می کنم.‬
‫حسین آقا...‬
‫- بفرمایید. ‫- تا همه جمعند برو دسته چکت را بیار.
‫صبر کن، صبر کن.‬
‫من طلبم از ایشون ‫۱۵۰ میلیونه.‬
‫۱۵۰ میلیون ۳ سال پیش.‬
‫۳۴، ۳۵ میلیون ‫به چه دردم می‌خوره؟‬
‫[خیر ۴] کجا، آقا؟‬
‫[خیر ۵] آقا، کجا؟‬
‫- آقا یه دقیقه... ‫- طرف النگوش را درآورده اینجا کمک کرده.
‫زندونی‌ها پول‌هاشون را گذاشتند روی هم‬
‫تا این بنده خدا آزاد بشه.‬
‫خب، شما هم...‬
‫آقا چرا یه جوری صحبت می‌کنی ‫انگار من میخوام پول ناحق بگیرم؟‬
‫ایشون یه کار خیری کردند، ‫شما هم باید خودتون را شریک این کار...‬
‫چه کار خیری کردند؟ چه کار خیری کردند؟‬
‫فرض ایشون یه کیفی هم پیدا کرده ‫و برگردونده به صاحبش.‬
‫مگه قرار بوده برنگردونه؟ وظیفه‌اش بوده.‬
‫اگه خودت بودی، بر می‌گردوندی؟‬
‫معلومه! ‫چرا برنگردونم؟‬
‫[خیر ۷] شما تو موقعیت مالی ‫یه زندانی مثل ایشون نیستی.
‫اگه بودی و مثل این آقا سکه‌ها را...
‫[بهرام] خانم محترم!‬
‫اجازه بده. خیلی‌ها
‫تو زندگیشون ۱۰۰ برابر ‫گرفتارتر از این آقا هستند.‬
‫امکانش هم دارند، ‫ولی دزدی نمی‌کنند.‬
‫باید براشون مراسم بگیرند؟‬
‫من تا حالا به ناموس مردم دست‌درازی نکردم.‬
‫باید بهم لوح تقدیر بدهند؟‬
‫کجای دنیا یه آدم را به خاطر ‫کار بدی که نکرده تشویق می‌کنند؟‬
‫حالا تو ناراحتیت سر این لوح تقدیره؟‬
‫نه، ناراحتیم از نمک‌نشناسی توست.‬
‫آقا بهرام، شما یه دقیقه بیا.‬
‫کلاً نمک نشناسی.‬
‫[رادمهر] لوح تقدیر کمترین چیزیه ‫که می شد برای کسی که چنین
‫کار بزرگی کرده، در نظر گرفت.‬
‫[بهرام] چه کار بزرگی؟‬
‫چه کار بزرگی کرده؟‬
‫[بهرام] چه خیری؟‬
‫کار خیر را من کردم که ۳ سال پیش ‫رو حساب فامیلی رفتم چک ضمانت دادم
‫پول نزول بگیره، یه شغلی ‫راه بندازه، زن و بچه‌اش
‫از بدبختی در بیاد. کار خیر را ‫من کردم که وقتی نرفت قسط‌هاش
‫را بده، طلای زنم را فروختم. ‫قسط و قرض و نزولش را یه جا دادم.‬
‫[خیر ۲] خدا اجرت بده‬.
‫حالا ایشون شده قهرمان؟‬
‫من که بی سروصدا این همه خوبی ‫کردم شدم طلبکار بی شرف و ظالم؟‬
‫- [خیر ۲] دور از جون شما. ‫- بابا...‬
‫من جهاز دخترم را فروختم به خاطر این.‬
‫ایشون می خواست اون سکه ها را ‫بفروشه بده به من، من قبول نکردم.‬
‫- درسته، آقا؟‬ ‫- [حسین] اون روز که...
‫فرض من همون روز این پول را ‫ازش قبول می‌کردم، جای بدهی‌اش.‬
‫[بهرام] از زندان میومد بیرون.‬
‫اون وقت باز میومد سروصدا راه ‫بندازه سکه ای چیزی پیدا کرده؟‬
‫چون این پول را ازش قبول نکردم، ‫این داستان را راه انداخته.‬
‫من احترامت را نگه می دارم ‫و جوابت را نمیدم.‬
‫[بهرام] رحیم، اعصابم را خرد نکن،
‫کاسه و کوزه‌ات را بریزم به هم.‬
‫[رادمهر] بچه اینجا نشسته!
‫- [حسین] آقا بهرام. ‫- [طاهری] صبر کن، آقا بهرام.‬
‫[طاهری] صبر کن.‬
‫صبر کن.‬
‫- [بهرام] ولش کن، آقا. ‫- [طاهری] بیا اینجا بشین.‬
‫این را هماهنگ کردیم ببرند ‫تلویزیون برای مصاحبه.‬
‫من صحبت می‌کنم وسط برنامه ‫به شما زنگ بزنند.‬
‫شما بگو به خاطر کار انسانی که کرده، ‫میخوام رضایت بدم آزاد بشه.‬
‫این جوری هم یه چیز قشنگ به مردم ‫یاد دادی هم اسمت به نیکی می‌مونه‬.
‫اسم نیک برای بچه من جهاز میشه؟‬
‫ببین، در هر صورت، این پول را ‫ببره دادگاه، وثیقه بذاره،
‫مابقی بدهیش هم قسط‌بندی ‫می‌کنند و فرداش هم آزاده.‬
‫الآن این پول را بگیری و ‫رضایت بدی که شکل قشنگ‌تری داره.‬
‫آقا من اگه رضایت هم بدم ‫فقط به خاطر این بچه است.‬
‫- [خیر ۲] خدا خیرت بده. ‫- [طاهری] دستت درد نکنه.‬
‫[طاهری] خانم رادمهر، صورت‌جلسه ‫کنید تا همه امضا کنیم.‬
‫سلام.‬
‫- سلام علیکم. ‫- بفرمایید؟‬
‫- من رحیم سلطانی هستم. ‫- بفرمایید؟‬
‫- از طرف خانم رادمهر اومدم. ‫- کی؟‬
‫از خیریه مهرپویان.‬
‫اومدم خدمت آقای جوانمردی، کارگزینی.‬
‫آهان، همین که تلویزیون ‫هم نشونت داد؟‬
‫خواهش می‌کنم.‬
‫- گفت ساعت یازده اینجا باشم. ‫- بله.‬
‫[کارمند] کارت ملی‌تون را بدید.‬
‫از همین ور برو طبقه اول، ‫آقای نادعلی.‬
‫هر کاری هم باشه، بلدیم. ‫خطاطی، نقاشی، نقاشی ساختمون.‬
‫بسیار هم عالی.‬
‫- در خدمتیم. ‫- چایی‌ات را بخور.‬
‫خیلی ممنون.‬
‫ببینم، اون وقت این آقا ‫که سکه‌ها را بهش برگردوندی...
‫خانم بود.‬
‫شماره‌اش را می تونی به من بدی، ‫یه زنگ بهش بزنم؟‬
‫شماره که...شماره ازش ندارم.‬
‫پس چطور بهت زنگ زد؟ ‫مگه شماره‌اش نیفتاد؟‬
‫زنگ زد زندان. ‫زندان من هماهنگ کردم.‬
‫یه آدرسی، چیزی...‬
‫آدرس که فکر نکنم ازش داشته باشم. ‫چطور مگه؟‬
‫یعنی هیچ نشونه‌ای ازش نداری؟‬
‫چون من خودم ندیدمش. ‫کیف را خواهرم دادند بهش.‬
‫طوری شده؟‬
‫یه مدرک داری نشون بدی که یه کیف ‫پول پیدا کردی برگردوندی صاحبش؟‬
‫مدرکی که ندارم.‬
‫یه لوح تقدیر هست که مال همون ‫خیریه است. توش نوشتند.‬
‫شاهد و این‌ها، چطور؟‬
‫همه مسئول‌های زندان شاهدند.‬
‫به غیر مسئول‌های زندان؟‬
‫خواهرم و بچه خودم شاهدند. ‫مگه چطور شده؟‬
‫من برای اینکه نامه شما را بنویسم،
‫قبلش باید یه اطمینانی حاصل کنم.‬
‫از چی؟‬
‫یه خبرهایی پخش شده.‬
‫- چه خبری؟ ‫- شاید
‫این داستان شما ممکنه واقعی نباشه.‬
‫چی چیش واقعی نباشه؟‬
‫حالا، مگه ضرری داره ما مطمئن ‫بشیم شما این کار را کردی؟‬
‫- طلبکارم با شما تماس گرفته؟ ‫- نه.‬
‫از زندانی‌ها کسی چیزی گفته؟‬
‫نه، تو این شبکه‌های اجتماعی
‫یه حرف و حدیث‌هایی پخش شده.‬
‫یعنی حالا شما به من شک دارید؟‬
‫من که شک ندارم بهت. میگم
‫برات شایعه درست کردند.‬
‫آخه، رو چه حسابی؟‬
‫برداشتند گفتند این داستان را ‫خود مسئولان زندان
‫ساختند که اون خودکشی چند وقت ‫پیش تو زندان را ماستمالی بکنند.‬
‫والله، جان بچه‌ام، اصلا خبر ندارم.‬
‫چرا قسم بچه‌ات را می‌خوری؟‬
‫تو مگه این کیف را ‫برنگردونی به صاحبش؟‬
‫برو صاحب کیف، خواهرت، و بچه‌ات را بردار ‫بیار اینجا من دو تا سؤال ازشون بپرسم،
‫یه نوشته بذارم جلوشون امضا کنند
‫که اگه فردا یه آدم مریض از در اومد تو،
‫من یه حرفی داشته باشم ‫در جوابش بگم دهنش را ببنده.‬
‫سخته این کار؟‬
‫نه.‬
‫الو، سلام.‬
‫حال شما خوبه؟‬
‫ببخشید من مزاحم شما شدم.‬
‫ببخشید چند روز پیش یه خانم ‫با این شماره به من زنگ زدند.‬
‫اگه پیشتون هستند، من باهاشون صحبت بکنم.‬
‫یه خانم با تاکسی اومد. ‫با این شماره بهم زنگ زده بودند.‬
‫بله، شما شوهرشون هستید؟‬
‫آهان، سلام. حال شما، ‫حالتون خوبه؟ خوبید شما؟‬
‫بله.‬
‫شما آدرسی، نشونی، ‫یا چیزی ازشون ندارید؟‬
‫کیه؟‬
‫نه طوری نشده.‬
‫ممنون. خدا نگهدارتون.‬
‫- خداحافظ شما. خدا نگهدار. ‫- هان؟‬
‫راننده تاکسی بود ‫که آورده بودش در خونه.‬
‫گفت با موبایل من زنگ زد.‬
‫ملیح، تو نباید یه شماره تلفن ازش ‫می گرفتی و پول را بهش می دادی؟‬
‫قبلش با موبایلش ‫به من زنگ زده بود.‬
‫شماره اش افتاد بود. چه می دونستم ‫دوباره باید ازش شماره بگیرم؟‬
‫رحیم، خودت نباید یه آدرسی، ‫شماره ای، چیزی ازش می گرفتی؟‬
‫مگه من کف دستم را بو کرده بودم ‫که بعداً نیاز به این چیزها میشه؟‬
‫[حسین] حالا حرف خاصی نزد؟‬
‫خونه‌اش کجا است؟ ‫از کجا اومده؟ کجا قراره بره؟‬
‫من هرچی یادم بود را گفتم.‬
‫بچه‌ها شما غیر این ‫چیزی یادتون نمیاد؟‬
‫- نه. ‫- [نیما] نه.‬
‫[نگار] گفت هیچ‌کس نمی‌دونه سکه ‫داره گفت از ترس به هیچ‌کس نگفته.‬
‫ملیح] شما فردا من را ‫ببر فرمانداری.‬
‫من میگم زنه را خودم دیدمش. ‫کیف را خودم بهش دادم.‬
‫اون آقا گیر داده اصلاً ‫خود زنه باید بیاد.‬
‫[سیاوش] من...هم...دید...‬
‫دیدمش.‬
‫[نیما] من دیدمش.‬
‫یه بار دیگه راننده تاکسی را بگیر.‬
‫[صدای عبور خودروها]
‫[بوق خودرو]
‫والله، سوار شد، دیدم خیلی هراسونه.‬
‫گفتم خانم چیزی شده؟ گفت نه.‬
‫بعد گفت میشه از موبایلت یه تماس بگیرم؟‬
‫فکر کنم با خواهر شما تماس گرفت، درسته؟‬
‫[رحیم] بله. یعنی تو راه حرفی نزد؟‬
‫[راننده] ولی وقتی دوباره از دم ‫خونه شما سوار شد،
‫توی آینه نگاه کردم، ‫دیدم داره سکه‌هاش را می شمره.‬
‫بعد گفت آقا سر راهتون اگه میشه ‫دم یه طلافروشی نگه دارید.‬
‫من هم بردمش یه جا ‫پیاده‌اش کردم، رفت تو طلافروشی.‬
‫رفت چکار کنه؟‬
‫چکار کنه؟ من چه می‌دونم رفت چکار کنه؟‬
‫دیگه رفت.‬
‫یه کم چهره‌اش سبزه نبود؟‬
‫والله، من خودم ندیدمش.‬
‫۷، ۸، ۱۰ روز پیش بود، نه؟‬
‫[رحیم] بله، سکه‌اش هم ‫از این سکه بی‌قاب‌ها بود.‬
‫[مرد جوان] اون که اون روز اومد ‫گفت این سکه‌ها طلا است یا نه؟‬
‫- آهان. ‫- ۱۷ تا سکه بود.‬
‫آورد پیش خودم.‬
‫من دونه دونه سکه‌ها را نگاه کردم ‫و گفتم همه‌اش طلا است.‬
‫یه قیمت سکه پرسید و گفت
‫که می‌تونم یکیش را بفروشم؟‬
‫دیدم یه کم مشکوکه، ‫گفتم امروز اصلاً خرید نداریم.‬
‫- چی چیش مشکوک بود؟‬ ‫- کسی که
‫طلا مال خودش باشه، نمیاد ‫بپرسه اصلیه یا بدلیه.‬
‫[طلافروش] چطور؟ مگه سکه‌ها مال شما بوده؟‬
‫- می‌بخشید؟ ‫- خواهش می‌کنم؟‬
‫فیلم‌های دوربین‌هاتون ‫را میشه دید؟‬
‫والله، باید نامه از پلیس اماکن بیاد.‬
‫لااقل یه عکس میشه با موبایل ‫از رو تصویرش بگیرم؟‬
‫نه، من شرمنده ام.‬
‫ببخشید. شما یه نگاهی ‫به این لوح تقدیر می‌کنید؟‬
‫ببخشید.‬
‫احتمالاً می‌خواسته
‫مطمئن بشه من سکه‌هاش را برنداشته ‫باشم، و جاش تقلبی بذارم.‬
‫[راننده] والله، چی بگم؟‬
‫نمی‌خوام تو دلت را خالی کنم.‬
‫ولی این خانم اگه اشکالی تو کارش نبود،
‫حداقل فرداش، پس‌فرداش
‫یه زنگی می‌زد، یه تماسی ‫می‌گرفت، یه تشکری می‌کرد.‬
‫میشه بریم اونجایی ‫که پیاده‌اش کردید؟‬
‫[راننده] رفت سمت این محله.‬
‫پولت را بذار جیبت.‬
‫[رحیم] نه، خیلی ممنون. بفرمایید چقدر میشه؟‬
‫من از زندانی کرایه بگیرم؟‬
‫[رحیم] نه، خواهش می‌کنم. ‫درست نیست. بفرمایید.‬
‫[راننده] این دنیا چیش درسته که این باشه؟‬
‫من خودم دو سال ناحق زندون بودم. ‫برو به سلامت.‬
‫شرمنده می‌کنید.‬
‫میگم انشالله که پیداش می‌کنی.‬
‫اما اگه پیداش نکردی،
‫با یه خانم صحبت کن ببرش اونجا ‫بگو کیف را دادم به این.‬
‫اگه کاری چیزی هم داشتی، زنگ بزن.‬
‫[صدای بچه‌ها در حال بازی]
‫[صدای صحبت از دور می‌آید]
‫[صدای فروشنده دوره‌گرد]
‫[صدای وانتی]
‫[صدای عبور خودروها]
‫شما آقایی نیستید که تلویزیون ‫اخبار استان نشون می‌داد؟‬
‫- بله.‬ ‫- گفتم چهره‌تون آشنا است.‬
‫[رحیم] خیلی ممنون. خواهش می‌کنم.‬
‫فرونشده] بفرمایید.‬
‫رحیم] دست شما درد نکنه.‬
‫[سیاوش] عمه، این چی؟‬
‫ببینم؟‬
‫[صدای زنگ تلفن]
‫[ملیح] نه، این چیه کردی تنت؟ ‫تنگه برات. برو یه چی قشنگ‌تر بپوش.‬
‫خب، چی حالا؟‬
‫- می‌خواستم. ‫- نکن. نکن!‬
‫[ملیح] رحیم، دیرت نشه!‬
‫[رحیم] اومدم.‬
‫چطور شد؟ درست شد؟‬
‫نه، ضبط نمی‌کنه بد مصب.‬
‫نیما، برو خونه ابوالفضل بگو بابام ‫میگه دستگاه دی‌وی‌دیتون را بدید.‬
‫[نیما] باشه.‬
‫بگو تلویزیون داییم را نشون میده. ‫می خواهیم ضبط کنیم.‬
‫[نیما] چشم.‬
‫میگم عکس زنه را هم ببر تو ‫برنامه نشون بده شاید پیدا بشه.‬
‫باشه.‬
‫- بابا، زنگ زدی مامانت بشینه ببینه؟‬ ‫- [سیاوش] بله.
‫- [زنگ تلفن] ‫- خوشحال شد؟‬
‫- [سیاوش] خیلی. ‫- رحیم، گوشیت.‬
‫رحیم یه دقیقه بیا تو ایوون دستی ‫به سر و روت بکشم و مرتب کنم.‬
‫[ملیح] عمه، پیدا کردی؟‬
‫[سیاوش] نه هنوز.‬
‫[رحیم] الو؟ سلام.‬
‫شما؟‬
‫هان! حال شما؟ ‫سلامتی؟‬
‫من خیلی خوشحالم و به بابام افتخار می‌کنم.‬
‫ما همین الان
‫داشتیم با بچه‌ام ‫آماده می‌شدیم.‬
‫[سیاوش] خیلی...خوش...حالم...‬
‫و به...‬
‫به بابام...اف...تخار...می‌کنم.
‫[نگار] استرس نداشته باش. ‫بیا این را بپوش؛ دوباره بگو.‬
‫[سیاوش] من...‬
‫خوشحالم و...‬
‫به...بابام...افتخار...
‫چرا کسی بهم نگفت؟‬
‫[سیاوش] ...می‌کنم.‬
‫شلواری که مامانم داد را هم بپوش.‬
‫[رحیم] آخه، مگه چطور شده؟‬
‫حقیقت من این بچه‌ام به همکلاسی‌هاش و اینا
‫گفته که امشب تلویزیون نشونش میده!‬
‫رحیم، یه دقیقه بیا تو ایوون.‬
‫طوری شده؟‬
‫کنسلش کردند.‬
‫[حسین] مگه چطور شد؟‬
‫برای چی چی؟ کی بود زنگ زد؟‬
‫از تلویزیون.‬
‫[سیاوش] بابا، این...خوب...‬
‫...خوبه...این؟‬
‫بابا؟‬
‫- چند شنبه بود؟ ‫- [رحیم] سه‌شنبه.‬
‫سه‌شنبه قبل از ظهر. ‫۱۰ یا ۱۰ و خورده‌ای.‬
‫[خانم مروستی] این که شماره اداره کله.‬
‫یکی از این دو تا شماره است.‬
‫شماره‌اش را بگیر وصل کن. ‫میخوام باش حرف بزنم. بیا تو.‬
‫[رییس] کی این مزخرفات را نوشته؟
‫[طاهری] معلومش نمیشه کرد. ‫یکی یه چیزی می‌نویسه،
‫بعد همین جور دست به دست می‌گرده دیگه.‬
‫پس برنامه پریشب تلویزیون ‫احتمالاْ برای همین به هم زدند.‬
‫[طاهری] خانم سابقت بامبولی ‫برات درست نکرده؟‬
‫فکر نکنم. اون که داره زندگیش را ‫می‌کنه. کاری به کار من نداره.‬
‫این طلبکارت چی می‌گفت زنگ بزنید ‫به خانم سابقش ببینید چی میگه؟‬
‫خوب، معلومه، خانمم وقتی از من جدا شده
‫که نمیاد ازم خوب بگه.‬
‫برای چی چی از خانمت جدا شدی؟‬
‫حقیقتش دیگه
‫کم آوردیم. ‫نتونستیم با هم زندگی کنیم.‬
‫[طاهری] چی شد؟‬
‫تلفن یه آبمیوه‌فروشی بود. ‫هر دو بار از اونجا زنگ زده.‬
‫- [رحیم] چی گفت؟ ‫- خانمه را می‌شناخت؟‬
‫[خانم مروستی] نه، میگه یه خانم رهگذری بود،
‫اومد خواهش کرد از اونجا یه تلفن بزنه.‬
‫[رئیس زندان] عجیبه!‬
‫حواسش هم خوب جمع بوده. ‫هیچ رد و نشونی از خودش نگذاشته.‬
‫شما...مطمئنی اون خانم واقعاً ‫صاحب کیف بوده؟‬
‫بله، نشونی‌های کیف را که درست داد!‬
‫شما چرا اصلاً تلفن زندان را دادی؟‬
‫چرا از اول تلفن خواهرت را ندادی؟‬
‫حقیقت...
‫دوست داشتم خودم ‫خبر پیدا شدن کیف را بهش بدم.‬
‫تلفن اینجا را از کجا آوردی؟‬
‫[طاهری] هان؟‬
‫از خانم مروستی گرفتم.‬
‫[طاهری] برای چی؟‬
‫والله، اون دفعه که رفته بودم مرخصی،
‫خونه اش کارهای نقاشی و اینها داشت،
‫شماره اینجا را بهم داد که...
‫[رئیس] شما برو فعلاً تا ببینیم چطور میشه.‬
‫[رحیم] چشم.‬
‫با خواهرش صحبت کردی، ‫شک نکردی به چیزی؟‬
‫به چی؟‬
‫که این داستان را ‫خودشون سر هم کرده باشند؟‬
‫نه!‬
‫خانم مروستی را صداش کن بیاد.‬
‫[حسین] خود راننده تاکسی دستش ‫با این زنه تو یه کاسه نباشه؟‬
‫نه بابا، اون بنده خدا که می گفت ‫اگه کاری چیزی بود، بهم زنگ بزن.‬
‫[حسین] رحیم، با این چیزهایی که تو میگی، ‫زنه یه ریگی تو کفشش بوده.‬
‫یا این سکه‌ها مال خودش نبوده یا دزدی بوده.‬
‫برو فرمانداری همیو بگو.‬
‫بره بگه زنه دزد بوده؟‬
‫چه ربطی به این داره؟ ‫اصلاً دزد؟‬
‫مهم اینه که مال مردم را ‫بالا نکشیده، برگردونده.‬
‫به یه دزد!‬
‫[حسین] همین‌جوری هم با حرف‌هایی ‫که بهرام زد به ماجرا مشکوک شدند.‬
‫یه بهونه هم بده دستشون که ‫سکه‌ها که معلوم نیست مال کی
‫بوده را داده به یه آدم مشکوک.‬
‫مشکوک چی چیه، تو هم؟‬
‫[ملیح] شاید برای اینکه کسی نفهمه ‫سکه داره، یه جایی گم و گور شده.‬
‫[حسین] بالاخره، حالا هرچی.‬
‫این زنه را دیگه نمیشه پیداش کرد.‬
‫[ملیح] نمی دونم، والله.‬
‫دیگه مغزم کار نمی کنه.‬
‫دستت درد نکنه.‬
‫- [رحیم] ملیح؟ ‫- بله؟‬
‫- یه کار میشه کرد. ‫- چه کاری؟‬
‫به سیاوش بگو بیاد.‬
‫سیاوش، عمه. ‫چیز دیگه ای نمیخوای؟‬
‫[رحیم] نه، دستت درد نکنه.‬
‫[رحیم] در را ببند.‬
‫آقای نادعلی ساعت یک میرند.‬
‫این خانم گفتند ۱۲ و نیم اینجا است. ‫نمی‌دونم چرا دیر کرد.‬
‫[کارمند ۱] آقا، با اجازه‌تان. ‫[نادعلی] خداحافظ.‬
‫[کارمند ۲] خداحافظ. ‫[کارمند ۳] خدا نگهدار.‬
‫خوش آمدید.‬
‫خداحافظ.‬
‫سلام.‬
‫- [در می‌زند] سلام. ‫- سلام.‬
‫[کارمند ۱] بفرمایید.‬
‫ببخشید دیر شد.‬
‫نه، خواهش می‌کنم. ‫شما ببخشید. افتادید تو زحمت.‬
‫- [فرخنده] خواهش می‌کنم. ‫- بفرمایید.‬
‫نه، بشینید شما.‬
‫بفرمایید.‬
‫[رحیم] بفرمایید اینجا بشینید.‬
‫[راننده] نه، راحت باشید.‬
‫بفرمایید.‬
‫- آقا، بیاند تو؟ ‫- یه دقیقه بیا.‬
‫اون روزنامه را هم قربون دستت بده.‬
‫شما تشریف داشته باشید. ‫می‌خواهند با خانم صحبت کنند.‬
‫- سلام. ‫- [نادعلی] سلام علیکم.‬
‫بفرمایید، خانم. ‫خیلی خوش اومدید.‬
‫- ممنون. ‫- بفرمایید.‬
‫[در بسته می‌شود]
‫خیلی خوش اومدید. حالتون خوبه؟‬
‫خدا را شکر.‬
‫خانم یه شماره‌ای،
‫باید می‌دادید به این بنده خدا.‬
‫والله، ترسیدم شماره بدم.‬
‫چرا؟‬
‫به شوهرم بروز ندادم کیف را گم کردم.‬
‫دیگه وقتی کیف را پیدا کردید ‫چرا باید بترسید؟‬
‫آخه، اصلاً نمیخوام بدونه ‫این چندتا سکه را داریم.‬
‫بفهمه، همه را به باد میده.‬
‫من با بدبختی و قالی‌بافی ‫یه دونه یه دونه این‌ها را خریدم.‬
‫چکاره است، شوهرتون؟‬
‫سر کار نمیره.‬
‫آدمی که این قدر با سختی چیزی جمع ‫می‌کنه بیشتر حواسش هست گم نکنه.‬
‫می‌خواستم ببرم بفروشم ‫بذارم تو بانک.‬
‫هر دفعه از خونه ‫می اومدم بیرون، همه اش...‬
‫...هول و ولا داشتم شوهرم بره ‫پیدا کنه برداره به باد بده.‬
‫گفتم ببرم بفروشم بذارم ‫تو یه حسابی یا چیزی.‬
‫- با همین آقایی که بیرون نشسته؟‬ ‫- بله.‬
‫رفتید در خونه‌شون تحویل گرفتید؟‬
‫این آقا من را برد دم در خونه شون وایستاد،
‫بعد از همین خانم، خواهرش،
‫کیف را گرفتم بعد آقای راننده ‫من را برد دم خونه‌ام.‬
‫این همه مسیر شما تاکسی دربست گرفتید؟‬
‫[فرخنده] این قدر هول و ولا داشتم...‬
‫زودتر برم کیف را بگیرم.‬
‫[نادعلی] خانم، شما
‫یه نوشته بنویس.‬
‫چشم.‬
‫کل این ماجرا را هم توضیح بده و امضا کن.‬
‫- ببرم بشینم بیرون؟ ‫- نه، همین‌جا بشین.‬
‫چشم.
‫بگید بیاند تو.‬
‫بفرمایید.‬
‫- ممنون. بسیار عالی. ‫- خواهش می‌کنم.‬
‫شما این نوشته خانم را بخون و امضا کن.‬
‫شما هم امضا کنید به عنوان شاهد.‬
‫چشم.‬
‫- دست شما درد نکنه. ‫- بفرمایید.‬
‫[ملیح] دستتون درد نکنه. ‫- خواهش می‌کنم.‬
‫ملیح] زحمت کشیدید.‬
‫- خدا خیرتون بده. ‫- خواهش می‌کنم.‬
‫خیلی ممنون.‬
‫با ما دیگه کار ندارید؟‬
‫نه دیگه. شما برید بهتون خبر میدیم.‬
‫[ملیح] انشالله هرچی از خدا ‫می‌خواهید بهتون بده.‬
‫[نادعلی] لطف دارید.‬
‫[ملیح] دست شما هم درد نکنه.‬
‫دست شما درد نکنه.‬
‫- ممنون. ‫- [ملیح] زنده باشید.‬
‫[فرخنده] با اجازه‌تون.‬
‫[نادعلی] به سلامت.‬
‫خداحافظ شما.‬
‫- دست شما درد نکنه.‬ ‫- خداحافظ.‬
‫[ملیح] با اجازه‌تون. خدا نگهدار.‬
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.‬
‫خداحافظ شما.‬
‫میگم، فقط،
‫شما فکر می‌کنید ما ‫از کی باید بیاییم سر کار؟‬
‫بذار اول توضیحات این خانم بررسی بشه.‬
‫چی چیش بررسی بشه؟‬
‫همه چیزش.‬
‫ببخشید، فقط ایشون
‫رو حساب این شغل دارند چک میدند دست طلبکار.‬
‫فعلاً خیلی روی این کار حساب باز نکنید.‬
‫تا ما اول ببینیم ایشون ‫شرایط استخدام دارند یا ندارند.‬
‫شما گفتید این خانم میاد اینجا ‫چندتا سؤال ساده ازشون می‌پرسید.‬
‫با این بدبختی پیداشون کردیم آوردیم اینجا.‬
‫این آقا هم شاهد.‬
‫تا جفتشون هستند، هر سؤالی هست، بپرسید.‬
‫[راننده] آقا اگه سؤالی چیزی هست، ‫من در خدمتتون هستم.‬
‫اگه می خواهید براتون بگند اون ‫روز که سوارشون کردند، چطور شد؟‬
‫- خانم را کنار خیابون سوار کردم. ‫- [فرخنده] بله.‬
‫[راننده] بعد با موبایل من، ‫زنگ زدند به این خانم.‬
‫بعد نشانی‌های کیفشون را دادند، درست میگم؟‬
‫- من با این آقا اومدم. ‫- [ملیح] کیف را خودم دادم.‬
‫این بچه هم شاهده. عمه، بیا.‬
‫بگو برای آقا.‬
‫[سیاوش] آقا، ای...این...‬
‫خا...خانم...‬
‫اوم...‬
‫نمی‌تونه خوب حرف بزنه.‬
‫[راننده] این خانم ۵۰ تومن ‫هم شیرینی داد به این بچه.‬
‫[فرخنده] بله.‬
‫آقا جون، شما یه دقیقه بیرون وایستا.‬
‫[نادعلی] این در را هم می‌بندی؟‬
‫[در بسته می‌شود]
‫آقا، شما این کیف را کی پیدا کردی؟‬
‫من همون روز که اومدم مرخصی.‬
‫بعد می‌خواستی با فروش سکه‌ها ‫۷۰ تومن جور کنی بدی طلبکارت.‬
‫من همون روز با طلبکارم ‫صحبت کردم، اونم قبول کرد.‬
‫بعد نتونستم با خودم کنار بیام ‫پول یه بنده خدایی را بدم جایی.‬
‫ولی یه هفته قبل از اینکه ‫سکه‌ها را پیدا کنی،
‫قول ۷۵ تومن دادی به طلبکارت؟‬
‫نه، کی این حرف را زده؟‬
‫[متن پیامک] ‫«سلام، آقا بهرام.‬
‫من ۷۵ میلیون پول جور کردم.‬
‫بقیه بدهیم هم چند تا چک میدم ‫اگه بیام بیرون از زندان.‬
‫از طرف رحیم.»‬
‫پیغام مال همون روزیه ‫که کیف را پیدا کردم.‬
‫نه، دیگه. تاریخش مال یه هفته قبله.‬
‫یه هفته قبلش که داداشم زندان بود ‫چطوری می‌تونسته کیف پیدا کنه؟‬
‫[نادعلی] سؤال منم ازش همینه. ‫میگم شما یه هفته قبل از اینکه
‫به ادعای خودت، سکه‌ها را پیدا کنی،
‫چطور قول ۷۵ تومن دادی به طلبکارت؟‬
‫من چنین قولی ندادم.‬
‫آقا، این اس‌ام‌اس شماست، دیگه.‬
‫[نادعلی] این دیروز به دست من رسیده.‬
‫[رحیم] نمی‌دونم چطوری ‫باید به شما ثابت کنم.‬
‫به پیر و پیغمبر، سکه ها ‫را برگردوندم به صاحبش.‬
‫به ایشون؟‬
‫بله.‬
‫- سکه‌ها الآن دست شما است؟ ‫- بله پیشمه.‬
‫[نادعلی] خانم، شما ‫با آقای راننده میرید الان،
‫کیف و ۱۷ تا سکه را بردارید بیارید. ‫شما هم بشین همین جا.‬
‫من شوهرم خونه است.‬
‫الآن هم یواشکی به اصرار ‫این بنده خدا اومدم اینجا.‬
‫نمی‌تونم برم خونه دوباره برگردم بیا اینجا.‬
‫شماره شوهرت را بگیر.‬
‫تا من باهاش حرف بزنم. ‫براش توضیح بدم کل این ماجرا را.‬
‫که براتون مشکلی هم ایجاد نکنه.‬
‫شوهرم...‬
‫[فرخنده] آقا، من به شما چی گفتم؟‬
‫مگه به شما نگفتم، شوهرم اصلاً ‫از جریان سکه‌ها خبر نداره؟‬
‫شرمنده.‬
‫[راننده] آقا، رفتارتون درست نیست ‫با یه بنده خدایی که...‬
‫زندانی بوده، خودش گرفتار بوده.‬
‫این کار خیر را در حق این خانم کرده.‬
‫آقا، اگه فردا مشخص بشه کل این ‫داستان ساختگیه، میای جواب بدی؟‬
‫کی گفته ساختگیه؟‬
‫بالاخره، هم زنگ زدند روابط عمومی...
‫من می‌دونم کی به شما زنگ زده.‬
‫طلبکارم پیغام براتون فرستاده.‬
‫- [نادعلی] نفرستاده. ‫- [رحیم] این آقا مریضه.‬
‫این آقا با همین اذیت‌ها زندگیم ‫را نابود کرد، زنم ولم کرد.‬
‫- به من ربطی نداره. ‫- پس به کی ربط داره؟‬
‫[نادعلی] از خدام بود می‌تونستم تأیید کنم ‫که تو واقعاً چنین کاری کردی.‬
‫[راننده] چه دلیلی داره ‫من با این سن وسال بیام...‬
‫برای آدمی که نمی‌شناسم شهادت بدم؟‬
‫اینجا کارمون بالاخره ‫روال خودش را داره، آقا.‬
‫[راننده] تو رئیست کیه تو این خراب شده؟‬
‫آقا، شما اصلاً چکاره‌ای حالا این وسط
‫خودت را انداختی ‫و داری حرص ایشون را می‌خوری؟‬
‫[راننده] من؟ من کاره‌ای نیستم پسر جون.‬
‫تو که کاره‌ای هستی، ‫چرا داری به این آدم بدبخت
‫به این آدم بی گناه، داری تهمت می‌زنی؟‬
‫بفرمایید بیرون، آقا.‬
‫[نادعلی] آقای ثقفی؟‬
‫[نادعلی] بفرما بیرون.‬
‫[ثقفی] بفرمایید.‬
‫- [نادعلی] بفرما بیرون. ‫- [ثقفی] بفرمایید.‬
‫[ثقفی] بفرمایید بیرون.‬
‫حیف این مملکت که دست شماها افتاد.‬
‫[ثقفی] بفرما برو بیرون.‬
‫[رحیم] من دیگه فقط تنها چیزی ‫که برام مهمه آبرومه.‬
‫نه این کار را میخوام ‫و نه حقوقش را.‬
‫[ثقفی] بفرمایید.‬
‫خدا سر شاهده میرم همه جا میگم.‬
‫میگم به قولی که دادید عمل نکردید.‬
‫آبروی شما و این اداره...‬
‫[نادعلی] هر کار دلت میخواد بکن. ‫فقط اینجا سروصدا نکن.‬
‫[صدای سه‌تار از حوالی شنیده می‌شود]
‫[بوق خودرو]
‫ناهارت را خوردی، یه لحظه بیا بیرون.‬
‫همین‌جا بگو.‬
‫چرا این کار را کردی؟‬
‫چکار کردم؟‬
‫برای چی اس‌ام‌اس فرستادی برای این یارو؟‬
‫یارو کیه؟‬
‫- حراست فرمانداری. ‫- حراست؟‬
‫حراست کیه؟ باز دوباره چه بازی...‬
‫برای چی این کارها را می‌کنی؟‬
‫[بهرام] چکار کردم؟‬
‫چرا جلوی همه تهدید می‌کنی ‫کاسه و کوزه‌ات را می‌ریزم به هم؟‬
‫چکار کردم؟‬
‫برای چی زنگ زدی به اینها؟‬
‫[بهرام] من زنگ زدم؟‬
‫نگاه، چک را آورده بودم بدم بهت.‬
‫[رحیم] با این کارها که می‌کنی، ‫به من کار میدند که بتونم چک بدم؟‬
‫حالا، خوبه اینها به من شک کردند؟‬
‫بهتون شک نکردند. شما را شناختند.‬
‫[بهرام] تو دخالت نکن.‬
‫من چرا باز دوباره گول حرف های تو را خوردم؟‬
‫[نازنین] چه جوری روت میشه باز بیای اینجا؟‬
‫این بابای من ۳ سال پیش، این شکلی بود؟‬
‫پیرش کردی با این کارهات.‬
‫- چکار کردم؟ ‫- چکار نکردی؟‬
‫من بدبیاری آوردم، نازنین خانم.‬
‫ورشکست شدم.‬
‫[نازنین] جواب خوبی که بهت کرد این بود ‫که بری تلویزیون بدگویی کنی ازش؟‬
‫اگه یه ذره شخصیت داشتی، ‫دیگه پات را اینجا نمیذاشتی.‬
‫[رحیم] بهرام، مگه ما با هم ‫توافق نکردیم تو خیریه؟‬
‫توافق کردیم جای بدهیت، ‫بیای مزخرف بهم بگی؟‬
‫بهرام، تو داری به من حسودی می‌کنی؟‬
‫بابا، به چی چی تو حسودی می‌کنم؟‬
‫[بهرام] نه، به چی چی تو حسودی می‌کنم؟‬
‫[رحیم] به اینکه حالا مردم ‫به من لطف دارند.‬
‫بیچاره مردمی که یکی مثل تو قهرمانه براش.‬
‫بیچاره تویی که چشم نداری ببینی ‫مردم برای یکی احترام قائلند.‬
‫تو فکر کردی خیلی آدم شدی ‫یه دقیقه تلویزیون نشونت داده؟‬
‫درست صحبت کن.‬
‫اینا یکی مثل تو را گنده ‫می‌کنند بگند مملکت گل و بلبله.‬
‫بهرام، درست صحبت کن.‬
‫«مردم احترام قائلند»!‬
‫مردم احترام قائلند؟ ‫مردم دلشون به حالت سوخته.‬
‫دلشون به حال حرف زدن اون بچه طفل ‫معصوم سوخته که برداشتی آوردیش
‫جلو ملت زار بزنه ‫تا دو زار پول برات جمع کنند.‬
‫«مردم احترام قائلند»!‬
‫«خودکار ننوشت. ‫ماشین حساب کار نمی‌کرد»!‬
‫یه دقیقه بیا بیرون.‬
‫[بهرام] برو بابا.‬
‫- برو. ‫- یه لحظه بیا بیرون.‬
‫بیا برو.‬
‫- یه دقیقه. ‫- نه.‬
‫[نازنین] چکار میکنی دستت را بکش.‬
‫- [رحیم] یه لحظه. ‫- [نازنین] ای، بابا.‬
‫[نازنین] نکن. نکن.‬
‫ولش کن. کثافت.‬
‫ولش کن. نه.
‫[بهرام] بی‌شرف.‬
‫[نازنین بغض می‌کند]
‫نزنش.‬
‫[نازنین جیغ می‌زند]
‫علی آقا!‬
‫آقا ستار، بدوید بیایید.‬
‫نبدو بیا.‬
‫- [همسایه ۱] چیه؟ ‫- [نازنین] ولش کن.‬
‫[مردان داد و هوار می‌کنند]
‫[نازنین] بگیرش.‬
‫[نازنین] نگهش دارید. نذارید بره.‬
‫[همسایه ۲] زنگ بزن پلیس.‬
‫[همسایه ۳] الو، پلیس ۱۱۰؟‬
‫[همسایه ۴] برو این تو.‬
‫[رحیم] کجا می‌برید من را؟‬
‫[رحیم] خوب، برای چی؟‬
‫[رحیم] برای چی در را می‌بندی؟‬
‫- [رحیم] چرا این‌جوری می‌کنی؟- ‫[همسایه ۴] بمون تا ۱۱۰ بیاد.‬
‫[رحیم] خوب، بذارید بیرون می‌ایستم.‬
‫[همسایه ۱] این کی بود اصلاً؟‬
‫[همسایه ۱] بفرمایید سر کارهاتون. ‫تموم شد.‬
‫رحیم!‬
‫چرا این‌جوری شدی؟‬
‫بیا این را باز کن ببینم. ‫چرا در را روش بستید؟‬
‫[همسایه ۴] پلیس ۱۱۰ بیاد، ‫در را باز می‌کنیم.‬
‫- دست روت بلند کرد؟ ‫- نه، چیزی نیست.‬
‫[گفتگوی مبهم]
‫[فرخنده] چرا...‬
‫[نازنین] نیایید تو.‬
‫[فرخنده] برای چی؟‬
‫[فرخنده] بیایید در رار باز کنید.‬
‫[نازنین] خانم، برو بیرون. ‫مغازه را بدنام نکن.‬
‫- [همسایه ۱] آروم باش، خانم. ‫- [نازنین] برو بیرون.‬
‫[نازنین] برو بیرون.‬
‫[بهرام] برید در را باز کنید.‬
‫همسایه ۵] خانم، کفشش.‬
‫[فرخنده] آقا، بیا در را باز کن.‬
‫در را باز کن.‬
‫- [سرش به کرکره می‌خورد] ‫- [ناراحت می‌شود]
‫[فرخنده] کفشت را بپوش.‬
‫[صدای بازی بچه‌ها می‌آید]
‫- [سیاوش] سلام. ‫- سلام. بابات خونه است؟‬
‫- بله.‬ ‫- پس چرا گوشیش را جواب نمیده؟‬
‫[پیک خیریه] بگو زود بیاد کارش دارم.‬
‫چشم.‬
‫بفرمایید.‬
‫- [رحیم] سلام. ‫- [خیر ۱] خانم رادمهر؟‬
‫[خیر ۲] سلام علیکم.‬
‫- خانم رادمهر؟ ‫- سلام.‬
‫- [خیر ۳] بفرمایید. ‫- [حسین] سلام، آقا.‬
‫[رحیم] سلام.‬
‫[خیر ۴] سلام.‬
‫آقای سلطانی، این ‫چه کاری بود کردید، شما؟‬
‫چکار کردم؟‬
‫شیدا، این گوشی من را ‫بردار بیار نشنونشون بده.‬
‫[شیدا] دستشون درد نکنه.‬
‫[نازنین در فیلم] «این تصاویر ‫مال همین امروزه.‬
‫تو مغازه پدر من ‫و این آقایی هم که می بینید
‫یهو حمله می کنه به بابام،
‫ایشون همون کسی هستند ‫که تلویزیون چند روز پیش
‫نشونشون دادند و تو بوقشون کردند به عنوان
‫یه زندانی امانتدار
‫و یه آقای باوجدان که کیف یه ‫خانم را با کلی سکه طلا
‫میده به صاحبش. بابام از اول
‫هم به مسئولان زندان و هم
‫اعضای هیئت مدیره خیره‌ای
‫از مردم بدبخت، ‫پول جمع کردند برای چنین آدمی،
‫چندبار توضیح داده ‫که این ماجرا حقیقت نداره.‬
‫«اما معلوم نیست پشت ماجرا...‬
‫.چی هست که حتی نخواستند ‫به حرفش توجه کنند.‬
‫این خانمی هم که داره میاد تو ‫مغازه ظاهراً دوست‌دختر همین آقاست که...
‫[حسین] فیلمه را پخش کرده؟‬
‫[خیر ۱] دخترش برای خانم رادمهر فرستاده. ‫سفتم وایستاده که اگه
‫طلب باباش را تا فردا صبح ندید ‫همه جا پخش می‌کنه.‬
‫خودش اول شروع کرد ‫به تندی کردن.‬
‫[خیر ۲] این فیلمتونه دیگه!‬
‫شما بی‌هوا یک دفعه بهش حمله می کنید.‬
‫[رادمهر] شما به عنوان یه الگو ‫که چهار نفر چشمشون به شما است
‫خوب، نباید یه چنین رفتاری تو جامعه بکنید.‬
‫[خانم خیر ۱] می دونید اینجا سالی ‫برای چند دختر جهیزیه می‌گیریم؟‬
‫چند تا اعدامی را ‫در سال دیه میدیم که قصاص نشوند؟‬
‫[خانم خیر ۱] این فیلم اگه پخش بشه ‫دیگه کی به ما اعتماد می‌کنه؟‬
‫کی پول میده دست ما؟‬
‫- خب، تقصیر من چیه؟ ‫- [خیر ۳] تقصیر شما چیه؟‬
‫[رادمهر] این فیلم را دختر طلبکار ‫شما برای فرمانداری هم فرستاده.
‫امروز از فرمانداری زنگ زدند ‫گفتند این خانم که تو فیلمه
‫که حالا ظاهراً یه ارتباطی ‫هم با خود شما داره
‫رفته فرمانداری خودش را ‫به عنوان کسی که سکه‌هاش را
‫گم کرده و شما پیدا کردی ‫بهش دادی، معرفی کرده.‬
‫درسته؟‬
‫ناچار شدم این کار را بکنم.‬
‫هیچ جوره صاحب ‫کیف پول را پیدا نکردم.‬
‫[رادمهر] اگر این فیلم پخش بشه،
‫دیگه اعتمادی که مردم ‫به اینجا داشتند، برمی‌گرده؟‬
‫[رادمهر] مگه دیگه کسی کمک ‫می‌کنه به این خیریه؟‬
‫یعنی شما به همه اونایی که
‫این خیریه می‌تونست ‫یه کمکی بهشون بکنه، ظلم کردید.‬
‫آخه نمیذارید که من براتون توضیح بدم.‬
‫[خیر ۴] توضیح بده.‬
‫اجازه بدید توضیح بده.‬
‫حقیقت...‬
‫...این کیف پول را ‫یه خانمی پیدا کرده.‬
‫یه خانم کیه، رحیم؟‬
‫همین خانمی که تو فیلم بود.‬
‫پس چرا شما گفتی خودت پیدا کردی؟‬
‫من به مسئولان زندان گفتم که کیف ‫را یه خانم پیدا کرد و داد به من.‬
‫گفتند عیب نداره. ‫شما بگو خودت پیدا کردی.‬
‫[خیر ۳] پس کیف را شما پیدا نکردی؟‬
‫[رادمهر] شما با حیثیت این خیریه بازی کردی!‬
‫ما اینجا ۲۵ سال عمر و زندگیمون ‫را گذاشتیم تا بتونیم
‫چهارتا نیازمند را یه کمکی بهشون بکنیم.‬
‫شما یه روزه همه را خراب کردی.‬
‫همین الآن زنگ می‌زنم این خانم ‫بیاد همه چیز را توضیح بده.‬
‫[مرد] اون هم کی!‬
‫رحیم، همه جا رفتی گفتی من پیدا کردم. ‫کلی داستان سر هم کردی!‬
‫ماجرا چیه رحیم؟ ‫حداقل به من یکی راستش را بگو.‬
‫راستش...‬
‫- راستش را گفتم. ‫- ول کن این قصه‌ها را.‬
‫بیا من یه زنگی بزنم به طلبکارت، ‫باهاش صحبت کن و ازش عذرخواهی کن.‬
‫نره این فیلم را پخش کنه.‬
‫آقا، بیایید تو. منتظرتون هستند.‬
‫می‌خوان برند همه.‬
‫آقای رمضانی، من ‫یه تلفن بزنم، الآن میام.‬
‫اگه پخش بشه و گندش دربیاد ‫بعد ما تازه بخواهیم برای مردم
‫شرح بدیم و عذرخواهی کنیم خیلی بده.‬
‫تلاش می‌کنند طلبکار را ‫راضی کنند فیلم را پخش نکنه.‬
‫حتی اگه پخش هم نکنه، ‫باز ما وظیفه داریم به مردم بگیم.‬
‫[رادمهر] امانتدارشون هستیم.‬
‫امروز باید به همه اعلام کرد.‬
‫چی اعلام کنیم؟‬
‫[رادمهر] اینکه ما طبق بررسی‌های ‫بعدی که کردیم،
‫متوجه شدیم که این مسئله ‫یه شک و شبهه‌ای توش هست.‬
‫به خاطر همین، پولی که جمع کردیم ‫فعلاً می مونه تو خیریه.‬
‫[خانم خیر ۲] می‌تونیم بگیم برای دیه ‫این بنده خدای اعدامی میدیم.‬
‫- [خیر ۳] بله منم موافقم. ‫- [سیاوش] ببخشید...‬
‫بابای...‬
‫من...دروغ...نمیگه.‬
‫[رادمهر] عزیزم...‬
‫ما که نگفتیم بابای شما ‫خدای نکرده دروغ میگه.‬
‫مشکل اینه که ما متوجه ‫نمیشیم ایشون چی چی میگند.‬
‫[رمضانی] چطور شد؟‬
‫شما پول‌ها را امشب بریزید ‫به حساب طلبکارش.‬
‫[حسین] فردا رحیم میره چک های بقیه ‫بدهیش را میده که فیلمو پخش نکنه.‬
‫ما پول خیریه را با این داستان‌ها ‫نمی‌تونیم بدهیم برای بدهی ایشون.‬
‫چرا نمی‌تونید؟‬
‫ما اخلاقاً باید به تک تک اونایی ‫که پول دادند اطلاع بدیم.‬
‫یا بیاند پولشون را بگیرند یا ‫اجازه بدند بدیم به یه نیازمند.‬
‫خانم به هر حال ‫این پول به اسم ایشون جمع شده.‬
‫[خانم خیر ۲] نخیر، آقا.‬
‫این پول را به اعتبار خیریه ‫دادند به اینجا.‬ به ما اعتماد کردند.‬
‫خوب، درسته ما نمیگیم که ندادند.‬
‫پس اگه درسته ما پول مردم را...‬
‫پول زندانی‌های گرفتاری که با اون ‫شرایط سختشون اومدند کمک کردند
‫را بدیم به کسی که میگه ‫سکه‌ها را یکی دیگه پیدا کرد.‬
‫بذارید من براتون توضیح میدم.‬
‫توضیح چی؟‬
‫اینکه شما دارید...‬
‫[رادمهر] یه خانم برداشتید بردید ‫گفتید سکه‌ها را دادم به این.‬
‫بعد معلوم میشه این خانم ‫آشنای خودته. چه توضیحی؟‬
‫[رحیم] توضیح اینکه وقتی میگید...‬
‫[حسین] نگاه کنید، حالا، به هر حال،
‫این فیلم اگه پخش بشه ‫برای خیریه هم خیلی بد میشه.‬
‫بدهکار هم شدیم.‬
‫نه مسئله سر بدهکار شدن نیست. ‫مسئله سر اینه که...‬
‫به همه لطمه می خوره، خصوصاً به خیریه.‬
‫آقای تقیان،
‫[رادمهر] زنگ بزن بگو فیلم را پخش ‫نکنند تا ببینیم چکار باید کرد.‬
‫خداحافظ.‬
‫خودش نرم شده.‬
‫دخترش کوتاه نمیاد.‬
‫- [رادمهر] خداحافظ. ‫- [خیر ۵] کیفو یکی دیگه پیدا کرده.‬
‫خانم این کیف را من برگردوندم.‬
‫خانم، یه لحظه.‬
‫شما جواب خوبی ما را خیلی بد دادید.‬
‫- سلام. ‫- سلام. بفرمایید.‬
‫- [خانم خیر ۲] خداحافظ. ‫- [منشی] خداحافظ.‬
‫بابا؟‬
‫[رحیم] چیه، بابا؟‬
‫چرا...خانم...‬
‫زارع...سکه‌ها را...‬
‫داده به تو؟‬
‫برای اینکه من از زندان ‫بیام بیرون.‬
‫تو...می‌خوای..ازد...دواج کنی؟‬
‫اگه تو نخوای، نه.‬
‫[سیاوش گریه می‌کند]
‫- [سیاوش گریه می‌کند] ‫- سیاوش، بابا.‬
‫بابا!‬
‫ببینمت بابا!‬
‫سیاوش، عزیزم. ‫[سیاوش گریه می‌کند]
‫بابایی، بیا این ور.‬
‫گریه نکن.‬
‫[رحیم] به آقای طاهری گفته بودم.‬
‫تو فقط گفتی خانمم پیدا کرده.‬
‫نگفتم خانمم.‬
‫گفتم اون خانمی که قراره باهاش ازدواج کنم.‬
‫همون. من چی بهت گفتم؟‬
‫گفتم همین‌ها را برو تو مصاحبه بگو.‬
‫نه، آقای طاهری. شما گفتید ‫اصلاً لازم نیست این چیزها.‬
‫تو روی من داری دروغ میگی؟‬
‫شما تو همین اتاق بغلی گفتید!‬
‫[رحیم] خانم مروستی شاهده. ‫میخواهید صداش بزنم؟‬
‫[طاهری] بیا اینجا. ‫من گفتم این‌ها را برو بگو.‬
‫گفتی نمیخوای اسم خانمه را بیاری. ‫کسی هم نمی دونه که با هم هستید.‬
‫آره، ولی...‬
‫[طاهری] لابد این هم من گفتم ‫نگو نزول، بگو وام.‬
‫[رحیم] خود اونایی که از تلویزیون
‫اومده بودند گفتند دیگه نزول نگو.‬
‫[طاهری] اینکه رفتی جلوی دوربین، ‫کنار خیابون وایستادی و گفتی
‫که من دقیقاً همین جا کیف را ‫پیدا کردم، این هم اونا گفتند؟‬
‫شما خودتون خبر دادید.
‫به تلویزیون بیاند از من فیلم پر بکنند.‬
‫اصلاً فکر اینکه کسی بخواد از این ‫ماجرا خبردار بشه تو سرم نبود.‬
‫[رییس زندان] اگه می‌خواستی هیچ کس ‫خبردار نشه، تلفن خونه خواهرت را می‌دادی.‬
‫تلفن خونه خودت را می‌دادی.‬
‫تلفن اینجا را نمی‌دادی که اون ‫خانم زنگ بزنه و ما خبردار بشیم.‬
‫به جون بچه‌ام، اگه من ته دلم یه ‫ذره این حساب کتاب‌ها کرده باشم.‬
‫حالا اومدی ما چکار کنیم؟‬
‫آقای طاهری بیاند دفتر خیریه،
‫بگند که من گفته بودم کیف را ‫خودم پیدا نکرده بودم.‬
‫[طاهری] چرا خودت نمیری بهشون بگی؟‬
‫[رحیم] گفتم بهشون. ‫حرف من را باور نمی‌کنند.‬
‫[طاهری] بنده خدا، ‫همین الان هم شایعه کردند
‫که این داستان را مسئولان زندان ساختند.‬
‫حالا من بلند بشم برم این ور ‫و اون ور تو خیریه چی بگم؟‬
‫بگم این کیف را پیدا نکرده. ‫یکی پیدا کرده، داده بهش؟‬
‫[رئیس] چند روز از مرخصیت مونده؟‬
‫امروز روز آخرم است.‬
‫همین امروز میری چک‌های ‫طلبکارت را میدی.‬
‫ازش عذرخواهی می‌کنی.‬
‫لازم شد، دستش را هم می بوسی.‬
‫[رئیس] می‌ایستی بالای سرش ‫تا جلوی چشمت فیلم را پاک کنه.‬
‫فردا برمیگردی زندان به هیچکس ‫چیزی نمیگی تا داستان فراموش بشه.‬
‫[رحیم] چرا باید فراموش بشه؟‬
‫من سکه‌ها را برگردوندم به صاحبش.‬
‫[طاهری] تو مگه نمیگی
‫حساب کتاب نکردی ‫که مردم بدونند این کار را کردی؟‬
‫خوب، فکر کن این کار را کردی ‫و هیچ کس نمی‌دونه.‬
‫[رحیم] فرق داره. حالا دارند میگند ‫من دروغ گفتم. من دروغ نگفتم.‬
‫راستش را هم نگفتی.‬
‫[طاهری] تو یا خیلی زرنگی یا خیلی ساده.‬
‫من اگه زرنگ بودم، زندان چکار می‌کردم؟‬
‫[رئیس] برو، شما.‬
‫برو، هیچ کاری هم نمیخواد بکنی.‬
‫[رحیم] نه، من میرم با طلبکارم صحبت ‫می‌کنم این فیلم را پخش نکنه.‬
‫ولی قبلش شما بیایید ‫تو خیریه و فرمانداری بگید.‬
‫بگید که من گفته بودم ‫این کیف را یکی دیگه پیدا کرده.‬
‫داری شرط و شروط می‌کنی برای من؟‬
‫خب، اگه این فیلم را پخش کنند، ‫آبروی شما میره.‬
‫یه زنگ بزن به این روزنامه. کل ‫داستان را از طرف ما تکذیب کن.‬
‫[رئیس] توضیح بده این بابا ‫ما را هم فریب داده.‬
‫[تلفن را قطع می‌کند]
‫[در را محکم می‌کوبد]
‫صداش کن بیاد.‬
‫[طاهری] بیا اینجا.‬
‫در را چرا این جوری می بندی؟‬
‫[با عصبانیت] هان؟‬
‫ببخشید.‬
‫[در را آرام می‌بندد]
‫[موسیقی سنتی بی‌کلام نواخته می‌شود]
‫[نواختن موسیقی سنتی بی‌کلام ادامه دارد]
‫[فروشنده سازش را کوک می‌کند]
‫[نواختن موسیقی سنتی آرام]
‫[نواختن موسیقی ادامه دارد]
‫- سلام. ‫- سلام.‬
‫- سلام. ‫- خانم رادمهر هستند؟‬
‫بله هستند، شما بفرمایید ‫بشینید تا من صداشون کنم.‬
‫بیا برو اونجا بشین.‬
‫- [در می‌زند] ‫- [رادمهر] بله؟‬
‫[منشی] خانم رادمهر، آقای سلطانی اومدند.‬
‫- [رادمهر] پاشو برو من خبرت می کنم. ‫- [مراجع] دستتون درد نکنه.‬
‫- [مراجع] محبت کردید. ‫- [رادمهر] خواهش می‌کنم.‬
‫- [مراجع] خدا نگهدارتون. ‫- [رادمهر] خدا نگهدار.‬
‫خانم فضلی، تشریف داشته ‫باشید صداتون می کنم. بفرمایید.‬
‫- مامان، بریم. ‫- یه دقیقه بشین.‬
‫یکی دوباری هم ‫از موبایل بچه‌های زندان
‫برای طلبکارم پیغام فرستادم، ولی جواب نداد.‬
‫همون پیغامی که فرستاد ‫برای فرمانداری.‬
‫اون نفرستاده.‬
‫من فقط برای اون فرستادم!‬
‫حالا.‬
‫- [فرخنده] بعدش بهش گفتم... ‫- صبر کن.‬
‫از زندانی‌ها فرستادند؟‬
‫چه فرق می‌کنه کی فرستاده؟‬
‫[فرخنده] خانم من اصلاً ‫مخالف بودم که برگردونه.‬
‫به قرآن، خودش اصرار می‌کرد.‬
‫[فرخنده] من عین حقیقت را دارم به شما میگم.‬
‫به جون همین آدم که همه دلخوشی زندگی منه.‬
‫شما این خانم را هیچ جور ‫نمی تونید پیدا کنید؟‬
‫من...من دیروز از صبح...‬
‫این عکس را برداشتم، بردم تو محله‌شون.
‫به همه کاسب‌ها نشون دادم، ‫هیچ‌کس اون را نمی‌شناسه.‬
‫[رادمهر] والله، من هم موندم چکار کنم.‬
‫از این ور شما می آیید اینجا، از ‫اون ور خانمی که الان اینجا بود.‬
‫از وقتی داستان شما را شنیده، ‫یه سره برای همین میاد اینجا.‬
‫این هم مثل شما گرفتاره.‬
‫اگه چند روز دیگه کسر دیه ‫شوهرش را جور نکنیم، اعدام میشه.‬
‫رادمهر] شما خودت را بذار جای من. ‫شما بگو من چکار کنم.‬
‫خانم، شما می تونی یه مراسم بذاری ‫پول جمع کنی برای شوهر این خانم.‬
‫یکی دو بار مردم را جمع کردیم، ‫مراسم گرفتیم، پول هم جمع شد،
‫ولی برای دیه قتل، ‫مردم خیلی راحت پول نمیدند.‬
‫حالا بیام پول را بدم طلبکارشما، ‫فردا بابای این بچه اعدام بشه،
‫خب، همه هوار نمیشند رو سر من که چرا
‫پول دادی به کسی که این همه شایعه پشت سرشه؟‬
‫- [فرخنده] خانم، شما... ‫- [رادمهر] نمیگند باعث اعدامش شدید؟‬
‫[فرخنده] خانم، شما به خاطر ایشون ‫از مردم پول جمع کردی.‬
‫رادمهر] آره، ولی همون مردم میگند ‫راضی نیستند پول را بدیم به شما.‬
‫رادمهر] اگه فیلمه هم پخش بشه ‫که دیگه واویلا.‬
‫من دیگه دنبال اون پول نیستم.‬
‫فقط فکر آبروم هستم.
‫شما راضی باش ما این پول را بدیم ‫به این خانم تا شوهرش اعدام نشه.‬
‫[رادمهر] من خودم همین امروز ‫پا میشم میرم پیش طلبکارت،
‫ازش خواهش می کنم این فیلم را پخش نکنه.‬
‫قول میدم.‬
‫[منشی] خانم فضلی، بفرمایید.‬
‫برو بشین تو ماشین تا من بیام.‬
‫واسه چی؟‬
‫- میام، قربونت برم. ‫- کجا میری؟‬
‫[به شیشه می‌زند]
‫[رادمهر] وایستا الآن میام.‬
‫[رادمهر] راحله، پاشو. پاشو، دیگه بسه.‬
‫[راحله] تو زندگیم را نجات دادی.‬
‫این چه حرفیه؟‬
‫من و این بچه همه عمر مدیون شما هستیم.‬
‫چه جوری تشکر کنم ازتون؟‬
‫لازم نیست. وظیفه است.‬
‫پاشو.‬
‫دستتون درد نکنه.‬
‫بزرگی کردید.‬
‫لطف کردید.‬ ‫[فین‌فین می‌کند]
‫[رادمهر] به شوهرت هم خبر بده ‫تا خوشحال بشه.‬
‫[رادمهر فین‌فین می‌کند]
‫اگه این خبر بپیچه که شما این پول ‫را بهش ندادید و به جاش
‫پول را دادید به یکی دیگه
‫که بیشتر آبروریزی میشه برامون.‬
‫خانم، این پول را به هر حال ‫به ایشون نمی‌تونیم بدیم.‬
‫[فرخنده] باشه، ندید.‬
‫فقط می‌خواستم خواهش کنم ازتون ‫که بیایید همه جا اعلام کنید
‫که ایشون خودش بلند شده اومده تو خیریه
‫پیشنهاد داده که این پولی که براش جمع شده
‫را بدند به یه نیازمند تا اعدام نشه.‬
‫[فرخنده] میشه این کار، خانم؟‬
‫فرخنده] خانم، شما که می‌خواهید ‫این پول را بدید به یکی دیگه.‬
‫لااقل به اسم این بدید ‫که آبروش بیشتر از این‌ها نره.‬
‫خواهش می‌کنم.‬
‫باشه.‬
‫من میگم امروز خبرش را ‫همه جا تو گروه‌ها پخش کنند.‬
‫[بوق خودرو]
‫چیه؟ چته؟‬
‫فیلم پخش شد.‬
‫دروغ نگو! کی؟‬
‫همین حالا.‬
‫[فرخنده] کی بهت گفت؟‬
‫حسین آقا زنگ زد.‬
‫[فرخنده] حالا میخوای چکار کنی؟‬
‫[ماشین را استارت می‌زند]
‫[بوق خودرو]
‫[صدای کار با چرخ خیاطی]
‫- [دختر مرتضی] سلام، عمه. ‫- [فرخنده] سلام.‬
‫[گفتگوی مبهم بیرون خانه]
‫- سلام. ‫- [زن مرتضی] سلام.‬
‫سلام.‬
‫[زن مرتضی] این چرا این جوری کرد؟‬
‫- کی؟ ‫- رحیم.‬
‫مگه فیلمش را ندیدی؟‬
‫[مرتضی] با این یارو هر ارتباطی ‫داری، همین الان قطع کن.‬
‫یارو کیه؟‬
‫همین شارلاتانی که باهاش این ‫بازی ها را سر مردم درآوردید.‬
‫آروم حرف بزن. چرا داد می‌کشی؟‬
‫[مرتضی] داد می‌کشم ‫چون تو گوشت فرو نمیره!
‫[فرخنده] فکر نکن اجازه میدم هرجور ‫دلت بخواد باهام حرف برنی.‬
‫چند بار گفتم این مرتیکه پفیوز را ولش کن؟‬
‫[مرتضی] می‌خواستی به اینجا ختم بشه؟‬
‫- [فرخنده] به کجا ختم بشه؟ ‫- به کجا ختم بشه؟‬
‫شما دوتا خجالت نمی‌کشید؟
‫[مرتضی] آدم این قدر بی‌شرف؟‬
‫وای! من نمی‌دونم این مرتیکه کیه ‫که تو به خاطرش
‫آبرو خودت و خانواده‌ات ‫را داری به باد میدی.‬
‫فرخنده] این مرتیکه ‫همه زندگی منه.‬
‫جونم را هم براش میدم.‬
‫[فرخنده] دیگه هم با من این جوری حرف نزن.‬
‫[پخش موسیقی از رادیو]
‫[مرد در رادیو] به نام خدا. ‫سلام بر شما شنوندگان عزیز.‬
‫[صدای نافهوم رادیوی خوردو]
‫[صدای پرندگان]
‫[طاهری] سلام، رحیم.‬
‫[طاهری] بیا یه دقیقه بشین تو ماشین.‬
‫[در خودرو بسته می‌شود]
‫[طاهری] چطوری؟‬
‫صالح‌پور خیلی از دستت ناراحته.‬
‫[طاهری] می‌خواست یه تکذیبیه بنویسه. ‫این خبر را که شنید، منصرف شد.‬
‫کدوم خبر؟‬
‫همین که پیشنهاد کردی ‫پول را بدند به یه اعدامی.‬
‫کی چنین چیزی گفته؟‬
‫[طاهری] از خیریه خبرش را دادند. ‫خیلی کار قشنگی کردی، آفرین!‬
‫میخوام بیایی یه کاری برای من بکنی.‬
‫چی؟‬
‫[طاهری] بریم تو. ازت فیلم بگیرم، ‫همین امشب همه جا پخش کنیم.‬
‫- چی چی بگم؟ ‫- همین کاری که کردی.‬
‫من تصمیم گرفتم این پول را ببخشم.‬
‫نه، من این کار را نکردم.‬
‫با پخش شدن این فیلم، ‫با این شایعات و حرف و حدیث‌ها...‬
‫هر جور شده، باید این آبروریزی جمع بشه.‬
‫چطوری؟‬
‫می‌تونیم بریم تو خونه؟‬
‫چند...چندتا...‬
‫[با لکنت حرف می‌زند]
‫سکه پیدا...می...کنه...‬
‫...که...بده...به...صا...نه...‬
‫آره...پیدا کرده بود،...‬
‫برگردوند به...صاحبش.‬
‫[طاهری] پس داد به صاحبش...‬
‫بعد این هر کاری کرد، ‫نتونست خانمه را پیدا کنه.‬
‫دیگه هم کسی حرفش را قبول نکرد.‬
‫شایعه کردند که بابای من داره دروغ میگه.‬
‫خب، تو می‌تونی یه بار دیگه از اول بگی؟‬
‫[طاهری] هان؟ بگو.‬
‫[سیاوش] سلام. سی...‬
‫...سیاوش سلطانی...هستم...‬
‫پس...‬
‫سر...آق...‬
‫آقای...رحی...م...س...‬
‫س...سل...‬
‫سلطانی. بابای...‬
‫[رحیم] نه بابا، نشد. یه بار دیگه بگو.‬
‫- [طاهری] خوب بود که؟ ‫- [رحیم] نه، نشد.‬
‫رحیم] شما تا چایی تون را بخورید، ‫یه چندباری با هم بگیم.‬
‫[طاهری] همین‌جوری خیلی خوبه.‬
‫وقتی استرس می‌گیره، ‫نمی تونه راحت حرف بزنه.‬
‫[رحیم] بابا، یه دقیقه بریم تو اتاق.‬
‫[طاهری] نه، بشین.‬
‫این الآن این جور که داره حرف می‌زنه...‬
‫آدم را متقاعد می‌کنه. ‫عموجان، همین جوری بگو.‬
‫[طاهری] خوب، بگو.‬
‫[سیاوش] س...سلام.‬
‫[طاهری] صبر کن. صبر کن.‬
‫[طاهری] آدم وقتی قراره ‫باباش را ببرند زندان،
‫باید بیشتر از اینا ناراحت باشه، نه؟‬
‫[سیاوش] چرا.‬
‫طاهری] مگه بابات را دوست نداری؟ ‫سیاوش] چرا.‬
‫خب، پس چرا ناراحت نیستی؟‬
‫تو انگار خیلی خوشحالی که از فردا ‫دیگه بابات را نمی‌بینی؟‬
‫[طاهری] خب، بگو.‬
‫سلام. من...س...‬
‫سیا...وش...سلط...‬
‫طانی...هستم.‬
‫پس...سر آق...‬
‫...قای رحیم...سل...‬
‫[طاهری] چی شد؟‬
‫فقط من نمیخوام که این فیلم پخش بشه.‬
‫نگاه کن، خدا شاهده، وقتی داشت ‫حرف می‌زد، من هم بغضم گرفت.‬
‫این فیلم را هرکی ببینه، ‫حالش بد میشه.‬
‫باشه، ولی من نمیخوام کسی ‫بچه‌ام را این طوری ببینه.‬
‫این به نفع خودته. به نفع این بچه است.‬
‫این فیلم پخش بشه، ‫مردم باز طرف تو را می گیرند.‬
‫[طاهری] شاید هم زنه فیلم را دید ‫زنگ زد و مشکل حل شد.‬
‫- نه، پاکش کنید. ‫- یه خورده فکر کن.‬
‫- مگه بچه چیز بدی گفت؟‬ ‫- نه، نمی‌خوام.‬
‫چی چی را نمی خوام. ‫مگه فقط به خواست توست؟‬
‫اینجا پای آبرو و حیثیت ‫همه ما در میونه.‬
‫آبرو و حیثت‌تون را می خواهید ‫با لکنت بچه من بخرید؟‬
‫[آه می‌کشد]
‫[حسین] آقای طاهری، ‫تشریف داشته باشید.‬
‫- [طاهری] با اجازه شما. ‫- [ملیح] زحمت کشیدید. ممنونم.‬
‫[رحیم] آقای طاهری.‬
‫[حسین] رحیم؟‬
‫چکار می‌کنی؟‬
‫فیلم را پاکش کن!‬
‫- برو کنار ببینم.‬ ‫- پاکش کن!‬
‫میگم برو کنار!‬
‫- باز کن. ‫- [ملیح] رحیم؟‬
‫[طاهری، عصبانی] دستمو ول کن!
‫[رحیم] همین‌جا پاکش کن!‬
‫[رحیم، عصبانی] خب، پاکش کن!‬
‫- زشته، رحیم. ‫- باشه.‬
‫باشه.‬
‫[ملیح] ببخشید.‬
‫چی شد؟‬
‫- رحیم؟ ‫- اِه، رحیم!‬
‫[در محکم بسته می‌شود]
‫[رحیم، التماس‌کنان] آقای طاهری، پاکش کن.‬
‫- پاکش کن! ‫- برو عقب!‬
‫آقای طاهری، شرمنده، ببخشید.‬
‫ببخشید، آقای طاهری.‬
‫[رحیم، التماس کنان] آقای طاهری، پاکش کن!‬
‫- رحیم! ‫- آقای طاهری!‬
‫- رحیم! ‫- رحیم!‬
‫- [ملیح] رحیم، چکار می‌کنی؟ ‫- [حسین] رحیم، ولش کن!‬
‫- [رحیم، عصبانی] پاکش کن! ‫- [صدای دزدگیر خودرو بلند می‌شود]‬
‫[رحیم ،فریادزنان] پاکش کن!‬
‫[حسین] رحیم، میخواد کمکت کنه.‬
‫میگم پاکش کن!‬
‫- پاکش کن! ‫- [طاهری] داد نزن!‬
‫باشه، داد نزن!‬
‫[حسین] خیلی خوب! عمو، دارید چکار می کنید؟‬
‫شرمنده، آقای طاهری، ببخشید.‬
‫یه دقیقه بفرمایید بریم داخل.‬
‫[ملیح] بیایید بریم تو بشینید.‬
‫[حسین] شرمنده شدیم، به خدا.‬
‫تو را من فردا می‌بینم.‬
‫[حسین] برو تو، رحیم!‬
‫[حسین] آقای طاهری، ‫یه دقیقه گوش کنید.‬
‫[حسین] خواهش می‌کنم!‬
‫[طاهری] باید برم.‬
‫[طاهری] اجازه می‌فرمایید؟‬
‫حسین] بفرمایید یه دقیقه بریم داخل.‬
‫[طاهری] خواهش می‌کنم.
‫[ملیح] آقای طاهری، بچه داره.‬
‫[ملیح] آقای طاهری به خاطر بچه‌اش!‬
‫[خودرو را استارت می‌زند]
‫[در بسته می‌شود]
‫رحیم، فردا چه جوری میخوای برگردی ‫زندان با این کاری که کردی؟‬
‫[صدای ریختن آب در لیوان]
‫[در باز و بسته می‌شود]
‫دستت درد نکنه.‬
‫[نگار] دایی...‬
‫زندان چه جوریه؟‬
‫[صدای گریه ملیح می‌آید]
‫[صدای پیس ترمز اتوبوس می‌آید]
‫[صدای بلند ترافیک خودروها]
‫[بوق خودروها]
‫[صدای ترافیک ادامه دارد]
‫[بوق ممتد خودرو]
‫- [مأمور زندان] مبارک باشه. خداحافظ.‬
‫- بفرمایید. ‫- دست شما درد نکنه.‬
‫[زندانی] به همکارتون هم بدید. بفرمایید.‬
‫[زندانی] نوش جونتون.‬
‫- [زندانی] بفرمایید. ‫- ممنون.‬
‫- [زندانی] بردارید. ‫- خیلی ممنون.‬
‫[زندانی] ببرید داخل ‫با بچه ها بخورید.‬
‫دست شما درد نکنه.‬
‫[زندانی] خواهش می کنم.‬
‫[زندانی] خدا نگهدارتون باشه.‬
‫- [زندانی] با اجازه. خداحافظ. ‫- [مأمور] یاعلی.‬
‫[مأمور] آقا، پاشو بیا اینجا.‬
‫- [مأمور] اسمت چی بود؟ ‫- [رحیم] رحیم سلطانی.‬
‫[مأمور] برو تو.‬
‫[موسیقی تیتراژ پایانی]